HAROULIS MANOLIS

Μανόλης Χαρούλης: Σεμνός καλλιτέχνης, περήφανος πατέρας - «Και μόνο που παίζεις με τον γιο σου είναι κάτι το σπουδαίο» 

Κρήτη
Μανόλης Χαρούλης: Σεμνός καλλιτέχνης, περήφανος πατέρας - «Και μόνο που παίζεις με τον γιο σου είναι κάτι το σπουδαίο» 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο πολυτάλαντος πατέρας του Γιάννη Χαρούλη μιλάει για τον γιο του, για τα γλυπτά που δημιουργεί από απλές πρώτες ύλες, αλλά και τη διάθεσή του να πειραματίζει και να μαθαίνει διαρκώς καινούργια πράγματα

Ο Μανόλης Χαρούλης, πατέρας του γνωστού και αγαπημένου Γιάννη Χαρούλη, ζει την κάθε μέρα που ξημερώνει σαν να ’ναι τελευταία. Ολημερίς δημιουργεί από απλά φθαρτά υλικά πολύτιμους θησαυρούς στο εργαστήριο όπου περνά τον περισσότερο χρόνο του. 

Με μυαλό κοφτερό και φαντασία καλπάζουσα, ανασύρει από τη φύση πρώτες ύλες, τις οποίες μεταπλάθει σε αντικείμενα απαράμιλλης ομορφιάς. Στο μικρό του παλατάκι δρα πάνω από 30 χρόνια, καταθέτοντας την ψυχή του στα γλυπτά που δημιουργεί. 

Μπορεί να φτιάξει αντικείμενα από τα πάντα. Ακόμα κι ένα τσίγκινο κουτάκι από ζωοτροφή το μεταμορφώνει σε λειτουργικό μουσικό όργανο. Με λίγο σύρμα για χορδές δίνει ζωή σε ολοκαίνουργια λύρα, που με ένα δοξάρι γεμίζει ηχόχρωμα τον χώρο. Ένα από τα αγαπημένα του λαξευτά γλυπτά είναι ο βοηθός του. Ένα δημιούργημα που απομακρύνει τη μοναξιά από τις ήσυχες στιγμές του εργαστηρίου. Αυτός ο πρώτος βοηθός και υλικός φίλος στέκεται στο πλευρό του σε όλα, στα τεχνικά, τις συγκολλήσεις και τις βοηθητικές εργασίες. 

Ο Μανόλης Χαρούλης μαθαίνει ες αεί. Πειραματίζεται και κρατά τα χέρια και τον νου του διαρκώς απασχολημένα. 

«Απλά μαθαίνω κάθε μέρα. Εγώ θέλω να παραμείνω ερασιτέχνης, άσχετα ότι ο επαγγελματισμός έρχεται μετά. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν τα ξέρω όλα. Προσπαθώ όμως. Δουλεύω όλα τα υλικά. Πολύ επιβαρυντικό στοιχείο στο μυαλό του ανθρώπου το να φεύγω από την πέτρα να πηγαίνω στο μέταλλο και από το μέταλλο σε κάτι άλλο, αλλά μ’ αρέσει να ασχολούμαι με όλα τα υλικά». 

HAROULIS MANOLIS
Ο πατέρας του Γιάννη Χαρούλη ανέλαβε να φτιάξει όλα τα μεταλλικά αντικείμενα που ήταν απαραίτητα για την αναστήλωση της Σπιναλόγκας

Τα πρώτα καλλιτεχνικά ψήγματα 

Μιλώντας για την καταγωγή του, εντοπίζει στα παιδικά του χρόνια τα πρώτα καλλιτεχνικά ψήγματα. Πατέρα δε γνώρισε, μα ήξερε πως είχε καλλιτεχνική φύση και έπαιζε μαντολίνο, προίκα που πήρε από τον δικό του μπαμπά, τον παππού του. Ο ίδιος παίζει κιθάρα, λύρα και μαντολίνο. Το ταλέντο του μετέφερε στον γιο του, τον γνωστό και επιτυχημένο Γιάννη Χαρούλη. 

Η έλλειψη της πατρικής φιγούρας για χρόνια τον πονούσε. Θυμάται να τον φωνάζουν «το ορφανό» και λυγίζει. Τον χαρακτηρισμό αυτόν τον απαρνήθηκε όταν απέκτησε τα δικά του παιδιά και πήρε άλλο ρόλο, εκείνον του πατέρα και σήμερα του παππού. Τα παιδιά και τα εγγόνια του δεν τα ξεχωρίζει. Των παιδιών του τα παιδιά είναι δυο φορές παιδιά του. 

Για τον Γιάννη Χαρούλη θυμάται εκείνες τις μέρες της πρώτης εφηβείας, όταν άρχιζε να ανακαλύπτει τον ήχο του μαντολίνου. Ανέβαινε στα βουνά της περιοχής θέλοντας να βρει τον ήχο του, το εσωτερικό του κίνητρο και τη φλόγα που αναζητούσε. Στα 14 έπαιζε σε τουριστικά μαγαζιά δίπλα σε καταξιωμένους λυράρηδες.

Σύντομα δεν άργησε να αρχίσει να παίζει σε γάμους και κρητικά γλέντια ντόπιων. Είχε θάρρος και έβγαινε μπροστά. Το άστρο του έφεγγε από νωρίς. 

Σπουδαία όμως χαρακτηρίζεται συνολικά η πορεία αυτού του ανθρώπου, καθώς ο Μανόλης Χαρούλης κινήθηκε στη ζωή όπως αυτή τον όρισε. Με ό,τι καταπιάστηκε κατά καιρούς θέλησε να το κάνει σωστά, δίνοντας έμφαση στις λεπτομέρειες και στο ανθρώπινο στοιχείο. Αυτές τις αρετές του αναγνώρισαν και οι συνάδελφοί του. Άνθρωποι των τεχνών και των επιστημών, που βρέθηκαν κοντά του. 

HAROULIS MANOLIS
Στην σκηνή στο πλευρό του γιου του!

Ο πατέρας του Γιάννη Χαρούλη ανέλαβε να φτιάξει όλα τα μεταλλικά αντικείμενα που ήταν απαραίτητα για την αναστήλωση της Σπιναλόγκας. Την πρώτη του εμπειρία είχε αποκτήσει από την τριβή που είχε ως εργάτης σε προϊστορικές ανασκαφές στην Κρήτη. 

Για την εποχή των έργων συντήρησης στη Σπιναλόγκα και την ευθύνη που του δόθηκε αναφέρει: «Στα 27 μου πήγα πρώτη φορά σε ανασκαφές. Πήγα στην αρχή ως εργάτης ανασκαφών, μετά εκτιμήσανε το έργο μου, είχα μία διαφορετικότητα από τους άλλους, και έφτασα μετά στο σημείο να δουλεύω πολύ λεπτά πράγματα και στη συντήρηση στη Σπιναλόγκα και σε άλλα. 

[...] Έφτιαξα ένα έργο, ένα γλυπτό, τη μάνα σε πέτρα για την Παναγία Βιγλιώτισσα κοντά στη Νεάπολη, ένα πολύ παλιό Μοναστήρι όπου τη γιορτάζουνε τη μάνα κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή του Μάη θαρρώ. Έπρεπε να το δει κάποιος αρχαιολόγος επειδή είναι χώρος αρχαιολογικός από τα βυζαντινά. Ήρθε λοιπόν εδώ η προϊσταμένη και αξιόλογη καλή φίλη, η Γεωργία Μοσχόβη. Είδε το έργο μου, αλλά είδε και τα υπόλοιπα. Μου λέει “σε θέλω, Μανόλη, να ’ρθεις στη Σπιναλόγκα να σου ανοίξω ένα εργαστήριο να φτιάξεις όλα τα μεταλλικά αντικείμενα που θα χρειαστούμε στην αναστήλωση του νησιού”. Έπρεπε να φύγω από τα προϊστορικά για να πάω στα βυζαντινά. Και το ’κανα. Άρχισα να δουλεύω τα σίδερα στο καμίνι και δεν είχα ιδέα». 

Ο πολυτάλαντος αυτός άνθρωπος έχει την πεποίθηση πως «το μυαλό διατάζει το χέρι» και παρότι πολλοί θα εξαντλούσαν το κουράγιο του λέγοντας «πιάνει το χέρι του», εκείνος εναποθέτει τα εύσημα στο μυαλό. Στον πολυσήμαντο αυτό πυρήνα, που κάνει τον άνθρωπο από απλό έμβιο οργανισμό σε καλλιτέχνη και ποιητή υλικών θαυμάτων. 

Υπό την οπτική αυτή, ο άνθρωπος είναι ικανός και ελεύθερος να καταπιαστεί με ό,τι η ζωή φέρει στον δρόμο του. Ο Μανόλης Χαρούλης έτσι κινήθηκε κι όταν του δόθηκε η ευκαιρία να καταπιαστεί με την υποκριτική για τα γυρίσματα της σειράς “Το νησί”, το έκανε με τα μάτια ανοιχτά για περιπέτειες.

«Ο ρόλος του παπά των λεπρών ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Την πρώτη μέρα που πήγα ντυμένος παπάς, ήρθανε τρεις γριούλες και μου φιλήσανε το χέρι. Μετά που αρχίσαν τα γυρίσματα, ξανάρθαν και μου ξαναφιλήσανε τα χέρια και τότε γενήκανε πέντε οι γριούλες. Εγώ τους είπα “συγνώμη, αλλά δεν είμαι παπάς, είμαι ηθοποιός”. “Εμείς θα σου φιλούμε τα χέρια γιατί είσαι πιο καλός από τον παπά μας”». 
Συλλογιζόμενος αυτήν την εμπειρία, όταν 85 χρονών γυναίκες έδειξαν ευσέβεια σε έναν άνθρωπο απλώς και μόνο επειδή φαινόταν ευλαβής, σκέφτεται πως ίσως πολλές φορές η ζωή γίνεται ηθοποιία. Μιμείται το ανθρώπινο συναίσθημα ή αναγκάζει τον άνθρωπο να γίνει ηθοποιός. Πώς για παράδειγμα μια μάνα υποκρίνεται χαρά μπροστά στο αθώο παιδί της για να μην το στενοχωρήσει, έτσι και ο βίος του ανθρώπου πολλές φορές τον αναγκάζει να υποδυθεί τις αποχρώσεις της ψυχής που λέγονται συναίσθημα. 

HAROULIS MANOLIS
Με τον γιο του Γιάννη Χαρούλη μοιράζονται τη σκηνή!

«Και μόνο που παίζεις με τον γιο σου είναι κάτι το σπουδαίο» 

Ο Μανόλης Χαρούλης έχει παίξει στη σκηνή στο πλευρό του γιου του. Για την ευκαιρία αυτή θυμάται πως επρόκειτο για κάτι το σπουδαίο. 

«Σε κάποιες φάσεις ήταν οκτώ χιλιάδες κόσμου από κάτω μου και έπρεπε να παίξω ας πούμε ένα κομμάτι, ένα Μαλεβιζιώτη, δεν ξέρω τι. Είναι φανταστικό. Και μόνο που παίζεις με τον γιο σου είναι κάτι το σπουδαίο». 
 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr στο Google News