Υπάρχουν λίγες φρικαλεότητες από τις οποίες μπορεί να επιβιώσει ένας άνθρωπος και τις οποίες ο Μουμέν αλ-Νατούρ, δεν έχει υπομείνει στα χέρια της σουνιτικής ισλαμιστικής τρομοκρατικής ομάδας Χαμάς που κυβερνά αυτή τη στιγμή τη Λωρίδα της Γάζας.
«Έχουν αναγάγει τον βασανισμό ανθρώπων σε τέχνη. Πιστεύουν ότι όποιος τους αντιτίθεται είναι εχθρός του Θεού». Με αυτά τα λόγια αρχίζει τη μαρτυρία του ο Μούμεν αλ-Νατούρ, ο οποίος πλήρωσε με το ίδιο του το σώμα το τίμημα της αντίστασης στη Χαμάς.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Λωρίδα της Γάζας, ο Μούμεν μεγάλωσε μέσα στην αυστηρή κοινωνική και πολιτική πειθαρχία που επιβλήθηκε μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη Χαμάς το 2007. Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στα κινήματα ειρήνης, πιστεύοντας πως οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται όχι μόνο ελευθερία από την κατοχή, αλλά και ελευθερία από τον φόβο.
Το 2019, ήταν από τους οργανωτές του κινήματος «Θέλουμε να Ζήσουμε», μιας σπάνιας μαζικής εξέγερσης πολιτών κατά της Χαμάς, που ζητούσαν οικονομική ανακούφιση και πολιτική ελευθερία. Από τότε, η ζωή του έγινε εφιάλτης.
«Στόχος όπου κι αν πάω»
Η Χαμάς τον κατηγορεί ότι συνεργάζεται με «ξένους πράκτορες», το Ισραήλ, την Παλαιστινιακή Αρχή, ή ακόμη και δυτικά ΜΜΕ, και ότι «σπέρνει διχόνοια».
Από τότε, όπως λέει ο ίδιος, έχει συλληφθεί πάνω από είκοσι φορές, κρατήθηκε σε μυστικές φυλακές, και υπέστη επαναλαμβανόμενα βασανιστήρια.
«Δεν υπάρχει μέρος στη Γάζα που να μην με έχουν φυλακίσει. Όπου υπάρχει Χαμάς, υπάρχει και φυλακή», λέει.
Ανάμεσά τους και το διαβόητο Κεντρικό Κρατητήριο Ανσάρ και το Κάσρ αλ-Χακίμ, όπου –όπως περιγράφει– κρατούμενοι «χάνονται» για εβδομάδες σε υπόγεια, χωρίς επικοινωνία με τον έξω κόσμο.
►Διαβάστε επίσης: Γάζα: Η Χαμάς σκοπεύει να διατηρήσει τον έλεγχο της ασφάλειας και δεν μπορεί να δεσμευθεί για αφοπλισμό
Στο έλεος των ανακριτών
Σε μία από τις πολλές συλλήψεις του, ο Μούμεν οδηγήθηκε σε υπόγεια αίθουσα ανάκρισης, «τόσο στενή που μετά βίας μπορούσε να σταθεί όρθιος».
«Μου αφαίρεσαν τα ρούχα, έριχναν νερό πάνω μου, με χτυπούσαν με καλώδια. Μου φώναζαν ότι δεν θα ξαναδώ ποτέ την οικογένειά μου», θυμάται.
Όταν δεν μπορούσαν να αποσπάσουν “ομολογίες”, οι φύλακες κατέφευγαν σε ψυχολογική βία.
«Μου έλεγαν ότι θα φέρουν τη μητέρα μου, την αδελφή μου, τους αδελφούς μου, για να τους βασανίσουν μπροστά μου», λέει με φωνή που ακόμη σπάει.
«Τις νύχτες άκουγα άλλους κρατούμενους να φωνάζουν. Δεν ήξερες αν ήταν αληθινό ή αν στο έκαναν επίτηδες για να σε λυγίσουν».
Σε μια άλλη ανάκριση, οι ανακριτές τού είπαν ότι είχε καταδικαστεί για «συνεργασία με το Ισραήλ» και ότι η εκτέλεσή του θα γινόταν επιτόπου.
«Μου φόρεσαν κουκούλα και με έβγαλαν έξω. Άκουσα μια ριπή. Έπεσα στο έδαφος. Νόμιζα πως πέθανα. Όταν ξύπνησα, ήμουν ξανά στο κελί μου».
«Μισό μήλο την ημέρα»
Ο Μούμεν περιγράφει τις συνθήκες κράτησης ως «βασανιστήριο χωρίς τέλος»: φαγητό σχεδόν ανύπαρκτο – μισό μικρό μήλο την ημέρα, λίγο νερό από τη βρύση του κελιού.
«Με άφηναν να κάθομαι μόνος στο σκοτάδι για ώρες, με τα φώτα να ανάβουν ξαφνικά για να μην κοιμάμαι. Ήθελαν να ξεχάσω τι μέρα είναι».
Άλλες φορές, όπως καταγγέλλει, έστελναν συγκρατούμενους που παρίσταναν αντιφρονούντες για να του αποσπάσουν πληροφορίες.
Η φρίκη έξω από τα κελιά
Η μαρτυρία του αλ-Νατούρ αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εν μέσω του συνεχιζόμενου πολέμου Ισραήλ-Χαμάς.
Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, όταν η Χαμάς εξαπέλυσε την επίθεση στο νότιο Ισραήλ σκοτώνοντας 1.200 ανθρώπους και παίρνοντας πάνω από 250 ομήρους, η οργάνωση έχει βυθίσει τη Γάζα σε απόλυτη ανθρωπιστική καταστροφή.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας της Γάζας, πάνω από 67.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί.
Η φτώχεια, η πείνα και η κατάρρευση του συστήματος υγείας έχουν καταστήσει τη ζωή αβίωτη:
«Ο πληθυσμός πεθαίνει όχι μόνο από τους βομβαρδισμούς, αλλά από την πείνα και την απόγνωση», λέει ο Μούμεν.
«Η Χαμάς κλέβει από τους ίδιους τους ανθρώπους της»
Κατηγορεί την οργάνωση ότι λεηλατεί την ανθρωπιστική βοήθεια που φτάνει από τα σύνορα, είτε για να τη μεταπωλήσει στη μαύρη αγορά, είτε για να τη διανείμει στους οπαδούς της.
«Η πείνα είναι εργαλείο ελέγχου», λέει.
Σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, πάνω από μισό εκατομμύριο Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν συνθήκες λιμού, ενώ το 70% των υποδομών έχει μετατραπεί σε ερείπια.
Η Χαμάς, σύμφωνα με τον ίδιο, συνεχίζει να διατηρεί ένα υπόγειο δίκτυο σηράγγων 700 χιλιομέτρων, όπου βρίσκονται ασφαλή τα στελέχη της, ενώ οι άμαχοι μένουν εκτεθειμένοι.
«Στην αρχή του πολέμου, ο Μούσα Αμπού Μαρζούκ δήλωσε ξεκάθαρα ότι οι σήραγγες προορίζονται μόνο για τους μαχητές. Οι πολίτες, είπε, είναι ευθύνη του ΟΗΕ», θυμίζει με πικρία.
Εκπαίδευση μέσα στο μίσος
Πέρα από τη βία, ο Μούμεν καταγγέλλει και τον ιδεολογικό έλεγχο που ασκεί η Χαμάς μέσω της εκπαίδευσης.
Πριν από τον πόλεμο, παιδιά διδάσκονταν ότι η «αντίσταση» απέναντι στους Εβραίους ήταν «θεϊκή αποστολή».
«Τα παιδιά μάθαιναν να χρησιμοποιούν όπλα αντί να μαθαίνουν αριθμητική. Αν ένα αγόρι ήθελε να έχει κούρεμα σαν του Ρονάλντο, το χτυπούσαν γιατί “μιμείται τη Δύση”», λέει.
Περίπου 90% των σχολείων και πανεπιστημίων έχουν πλέον καταστραφεί.
►Διαβάστε επίσης: Το Ισραήλ παρέλαβε σορούς δύο ακόμη ομήρων – ο στρατός αναφέρει ότι ένα από τα προηγούμενα σώματα δεν ανήκε σε όμηρο
Ο Μούμεν έχει ιδρύσει την οργάνωση Palestinian Youth for Development, για να διδάσκει στα παιδιά αξίες ισότητας, ειρήνης και ανοχής.
«Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά, η Γάζα δεν θα αλλάξει ποτέ», λέει αποφασισμένος.
«Η πλειοψηφία της Γάζας θέλει να απαλλαγεί από τη Χαμάς»
Παρά τον φόβο, όλο και περισσότεροι Παλαιστίνιοι τολμούν να διαμαρτυρηθούν.
Την άνοιξη, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας την αποχώρηση της Χαμάς.
«Όλοι υποφέρουν – έχουν χάσει τα σπίτια τους, τα λεφτά τους, τα πάντα. Ο κόσμος φεύγει από τη Γάζα χωρίς προορισμό, από το τίποτα στο τίποτα».
Ο Μούμεν ελπίζει ότι το ειρηνευτικό σχέδιο των 20 σημείων του πρώην Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε, αν ποτέ εφαρμοστεί, να οδηγήσει σε δημοκρατική Παλαιστινιακή Αρχή στη Γάζα.
«Αλλά για να γίνει αυτό», λέει, «πρέπει οι σημερινοί ηγέτες να καταλάβουν ότι η εξουσία που κρατούν βασίζεται στον φόβο – και ο φόβος δεν χτίζει κράτος».
«Η Γάζα δεν χρειάζεται άλλους ήρωες. Χρειάζεται ανθρώπους που να πιστεύουν ξανά στη ζωή», καταλήγει ο Μούμεν αλ-Νατούρ.
