Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι το σώμα του Ιησού τυλίχθηκε μόνο με μύρα και ένα λινό ύφασμα μήκους περίπου 4,3 μέτρων το οποίο οι χριστιανοί πιστεύουν ότι φέρει την εικόνα Του.
Ωστόσο, μια μελέτη του 1998 είχε καταλήξει ότι το σώμα του Ιησού πλύθηκε πριν την ταφή, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τη Γραφή.
Τώρα, ο καθηγητής Κέλι Κερς, ανοσολόγος εκπαιδευμένος στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, επανεξέτασε την «υπόθεση πλυσίματος» που είχε αρχικά προτείνει ο καθηγητής ιατροδικαστικής Φρέντερικ Ζουγκίμπ.
Ο Κερς εξέτασε δείγματα ανθρώπινου αίματος σε συνθήκες που προσομοιάζουν τη μεταθανάτια κατάσταση, όπως μειωμένη πήξη και αυξημένη οξύτητα. Χρησιμοποιώντας υπεριώδες φως και κάμερα μικροσκοπίου, μελέτησε τον τρόπο με τον οποίο το αίμα μεταφέρεται σε ύφασμα σε αυτές τις συνθήκες.
Τα ευρήματά του έδειξαν ότι οι κηλίδες αίματος στο Σάβανο προήλθαν από άπλυτο σώμα, σε συμφωνία με τα εβραϊκά ταφικά έθιμα που περιγράφονται στη Βίβλο και απαγορεύουν το πλύσιμο των σωμάτων όσων πέθαναν βίαια.
Σύμφωνα με αυτά τα έθιμα, όλο το αίμα που χάνεται κατά τον τραυματισμό θεωρείται μέρος του σώματος και πρέπει να ταφεί μαζί του.
Μια σημαντική ανακάλυψη ήταν ότι οι «δακτύλιοι ορού» — καθαροί δακτύλιοι γύρω από τους θρόμβους αίματος — ήταν ορατές σε πολλά τραύματα στο Σάβανο. Αυτές οι άλωες σχηματίζονται μόνο εάν το αίμα είχε αρχίσει να πήζει πριν έρθει σε επαφή με το ύφασμα, γεγονός που αποδεικνύει ότι προήλθε απευθείας από φρέσκα, άπλυτα τραύματα.
Ο Ζουγκίμπ είχε βασίσει την έρευνά του σε ένα απόσπασμα από το «Χαμένο Ευαγγέλιο κατά Πέτρον» (γνωστό και ως Ευαγγέλιο του Πέτρου), ένα πρώιμο χριστιανικό κείμενο που δεν ανήκει στην Αγία Γραφή. Θεωρείται απόκρυφο ή μη κανονικό ευαγγέλιο και κατατάσσεται συχνά στα απόκρυφα της Καινής Διαθήκης.
Στο χωρίο 6:8 αναφέρεται:
«Και έλαβε τον Κύριο και τον έπλυνε και τον τύλιξε σε λινό ύφασμα και τον μετέφερε στον ίδιο του τον τάφο, που λεγόταν Κήπος του Ιωσήφ.»
Με βάση αυτό το κείμενο, ο Ζουγκίμπ υποστήριξε ότι ένα άπλυτο, σταυρωμένο σώμα θα ήταν τόσο κορεσμένο με αίμα ώστε θα άφηνε μεγάλες, ασαφείς μουτζούρες στο ύφασμα. Η μελέτη του, χρησιμοποιώντας θύματα ατυχημάτων, έδειξε ότι τα τραύματά τους δεν παρήγαγαν καθαρές αποτυπώσεις, ακόμη και μετά το ξέπλυμα.
Ωστόσο, ο Δρ. Kearse επεσήμανε ότι το Σάβανο εμφανίζει καλά καθορισμένες κηλίδες και άλωες ορού, μια κρίσιμη λεπτομέρεια που καθιστά την υπόθεση του πλυσίματος ασύμβατη με τα ορατά στοιχεία.
Σύγχρονες έρευνες έχουν δείξει ότι, καθώς το αίμα αρχίζει να πήζει, σχηματίζει μια μικρή φουσκάλα πλάσματος, το διαυγές συστατικό του αίματος. Καθώς στεγνώνει, ο ορός μετακινείται προς τις εξωτερικές άκρες, σχηματίζοντας την άλω που γίνεται ορατή υπό υπεριώδες φως.
Σε νεκρούς οργανισμούς, το αίμα δεν πήζει σωστά και το pH του πέφτει, γινόμενο πιο όξινο.
Για να προσομοιώσει αυτές τις μεταθανάτιες συνθήκες στο εργαστήριο, ο καθηγητής Κερς ρύθμισε δείγματα αίματος ώστε να ταιριάζουν με την οξύτητα που παρατηρείται αρκετές ώρες μετά τον θάνατο, και τα άφησε να στεγνώσουν πάνω σε δέρμα.
Σε αυτές τις συνθήκες (χαμηλό pH και κακή πήξη) δεν σχηματίστηκαν δακτύλιοι ορού. Ωστόσο, όταν το αίμα είχε χαμηλό pH αλλά αφέθηκε να πήξει φυσιολογικά, οι δακτύλιοι επανεμφανίστηκαν.
Αυτό υποδηλώνει ότι η παρουσία δακτυλίων ορού στο Σάβανο στηρίζει την ιδέα πως το αίμα προήλθε από πήγματα άπλυτων τραυμάτων, και όχι από αίμα που έρεε μετά από πλύσιμο.
Τελικά, ο Κερς κατέληξε ότι δεν υπάρχει γνωστή διαδικασία που να μπορεί να παράγει τα ακριβή μοτίβα αίματος του Σαβάνου από πλυμένο πτώμα.
Θεώρησε επίσης ότι, αν το σώμα δεν είχε πλυθεί, το αίμα θα μπορούσε να μεταφερθεί στο Σάβανο με διάφορους τρόπους. Μια πιθανότητα είναι ότι παχιές, ημιστερεοί θρόμβοι φρέσκου αίματος κόλλησαν στο ύφασμα ενώ ήταν ακόμη μαλακοί. Μια άλλη είναι ότι ξεραμένο αίμα στο σώμα επανυγρανθήκε στις υγρές συνθήκες ενός σπηλαιώδους τάφου, επιτρέποντας να κολλήσει στο λινό.
Κάποιοι ερευνητές έχουν προτείνει ότι η έντονη ακτινοβολία, πιθανόν συνδεδεμένη με τη στιγμή της Ανάστασης του Ιησού, θα μπορούσε να έχει προκαλέσει τη μεταφορά του ξεραμένου αίματος στο ύφασμα. Ωστόσο, δεν υπάρχει μέχρι στιγμής επιστημονική απόδειξη ότι αυτός ο μηχανισμός μπορεί να δημιουργήσει τα σχέδια λεκέδων που παρατηρούνται στο Σάβανο.
Τα ευρήματα του καθηγητή Κερς δεν αποδεικνύουν τόσο την αυθεντικότητα του Σαβάνου, αλλά παρέχουν ισχυρή απόδειξη στη βιβλική αφήγηση για την ταφή του Ιησού.
Όταν εκτέθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1350, το Σάβανο παρουσιάστηκε ως το πραγματικό ταφικό ύφασμα που τύλιξε το κατακρεουργημένο σώμα του Χριστού μετά τη σταύρωση.
Γνωστό και ως «Αγία Σινδόνη», το λινό φέρει μια αχνή, ολόσωμη εικόνα γενειοφόρου άνδρα, την οποία πολλοί χριστιανοί θεωρούν θαυματουργή αποτύπωση του Ιησού.
Ωστόσο, ραδιοχρονολόγηση με άνθρακα που πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1980 σε τμήμα της Σινδόνης τοποθέτησε την προέλευσή του στον Μεσαίωνα, εκατοντάδες χρόνια μετά τον Χριστό.
