Νέα διάσταση στην υπόθεση που αφορά τον Γιώργο Μαζωνάκη δίνει η συζήτηση για το ποιος διαθέτει την απαιτούμενη εκπαίδευση και θεσμική αρμοδιότητα προκειμένου να πραγματοποιεί εξειδικευμένες ιατρικές πράξεις.
Στην εκπομπή «Newsroom» του ΕΡΤnews, εκπρόσωποι της ιατρικής κοινότητας αναφέρθηκαν τόσο στο ισχύον πλαίσιο για τους γιατρούς χωρίς ειδικότητα όσο και στη διαδικασία που φέρεται να εφαρμόστηκε στην περίπτωση του γνωστού τραγουδιστή. Αφετηρία της συζήτησης αποτέλεσε έγγραφο του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, ενώ στο επίκεντρο βρέθηκε και η πλασμαφαίρεση.
Ο πρόεδρος της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας, Γιώργος Βασιλόπουλος, εξήγησε ότι η θεραπευτική πλασμαφαίρεση αποτελεί συγκεκριμένη ιατρική διαδικασία, η οποία πραγματοποιείται για καθορισμένες ενδείξεις και σε κατάλληλες δομές με τον απαραίτητο εξοπλισμό.
Όπως ανέφερε, η συγκεκριμένη θεραπευτική πρακτική χρησιμοποιείται από αιματολόγους και νευρολόγους, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εφαρμοστεί και από ρευματολόγους. Η διαδικασία ξεκίνησε ως θεραπευτική αντιμετώπιση της θρομβωτικής πορφύρας και στη συνέχεια αξιοποιήθηκε και σε ορισμένα νευρολογικά νοσήματα.
Ο κ. Βασιλόπουλος έκανε, παράλληλα, διάκριση ανάμεσα στην κλασική θεραπευτική πλασμαφαίρεση και σε αυτό που, σύμφωνα με όσα υποστήριξε, πραγματοποιήθηκε στην περίπτωση του Γιώργου Μαζωνάκη. Όπως εξήγησε, στη συγκεκριμένη διαδικασία δεν υπήρξε υποκατάσταση του πλάσματος, αλλά πραγματοποιήθηκε μορφή εξωσωματικής διαχείρισης του αίματος.
Κατά τον ίδιο, τέτοιου είδους πράξη προϋποθέτει γιατρό με εξειδίκευση και εκπαίδευση στη συγκεκριμένη διαδικασία. Αναφερόμενος ειδικότερα σε παθολόγο που δεν διαθέτει την απαιτούμενη εξοικείωση ή εξειδίκευση, χαρακτήρισε την επιλογή «τουλάχιστον παράτυπη».
Ο πρόεδρος της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας σχολίασε επίσης τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η διαδικασία στην υπόθεση που εξετάζεται. «Το ελάχιστο που μπορώ να αποδώσω αυτή τη στιγμή είναι αμέλεια», ανέφερε, διευκρινίζοντας ότι η τοποθέτησή του αφορά τον τρόπο εκτέλεσης της συγκεκριμένης πράξης.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στους πιθανούς κινδύνους που συνδέονται με την εξωσωματική διαχείριση του αίματος. Σύμφωνα με τον ίδιο, κατά τη διάρκεια τέτοιων διαδικασιών μπορεί να εμφανιστούν υπόταση και αρρυθμίες, γεγονός που καθιστά κρίσιμη την ύπαρξη κατάλληλα οργανωμένης δομής για την άμεση αντιμετώπιση πιθανών επιπλοκών.
Όπως εξήγησε, οι επαγγελματίες υγείας που πραγματοποιούν τις διαδικασίες αυτές είναι προετοιμασμένοι για τέτοια ενδεχόμενα και μπορούν, εφόσον χρειαστεί, να αντικαταστήσουν τους όγκους που βρίσκονται στο μηχάνημα με φυσιολογικό ορό. «Πάντα είναι έτοιμοι να υποκαταστήσουν τους όγκους οι οποίοι είναι στο μηχάνημα με φυσιολογικό ορό», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στην ίδια τοποθέτηση, ο κ. Βασιλόπουλος αναφέρθηκε στα περιστατικά που, όπως είπε, αντιμετώπισε ο Γιώργος Μαζωνάκης, μιλώντας για αρρυθμίες, υπόταση και τελικά καρδιακή ανακοπή, η οποία απαιτεί καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, γνωστή ως ΚΑΡΠΑ.
Το ζήτημα της αρμοδιότητας των γιατρών αποτέλεσε ξεχωριστό σκέλος της συζήτησης. Ο αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, Κωνσταντίνος Τσαούσης, επικαλέστηκε το έγγραφο του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, σύμφωνα με το οποίο ένας γιατρός χωρίς ειδικότητα μπορεί να διατηρεί ιδιωτικό ατομικό ιατρείο, αλλά δεν μπορεί να αναλαμβάνει εξειδικευμένες διαγνωστικές ή θεραπευτικές πράξεις που απαιτούν πρόσθετη εκπαίδευση και ειδικές γνώσεις.
Στις περιπτώσεις αυτές, σύμφωνα με το ίδιο πλαίσιο, ο ασθενής θα πρέπει να παραπέμπεται σε γιατρό με την αντίστοιχη ειδικότητα.
Ο κ. Τσαούσης υπογράμμισε ότι η απόκτηση πτυχίου Ιατρικής παρέχει την ιδιότητα του γιατρού, χωρίς όμως να καταργεί τα όρια που προκύπτουν από την εκπαίδευση και την ειδικότητα. «Ο τελειόφοιτος της Ιατρικής είναι γιατρός», ανέφερε, σημειώνοντας ότι ένας γιατρός μπορεί να συνταγογραφεί, να ζητά παρακλινικές εξετάσεις και να εκδίδει ιατρικά πιστοποιητικά και βεβαιώσεις.
Παράλληλα, τόνισε ότι η άσκηση της ιατρικής υπόκειται σε κανόνες και δεν είναι ανεξέλεγκτη. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ο γιατρός «έχει δικαίωμα να ασκεί την ιατρική, αλλά μέσα στα πλαίσια που του ορίζει και του επιτρέπει ο νόμος».
Για να εξηγήσει τη διάκριση μεταξύ γενικής ιατρικής ιδιότητας και ειδικότητας, ο αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου αναφέρθηκε στη δική του επαγγελματική πορεία. Όπως είπε, είναι δερματολόγος, ενώ η παθολογία αποτελεί προαπαιτούμενο για την ειδικότητά του. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι έχει δικαίωμα να ασκεί την ειδικότητα της παθολογίας.
«Δεν μου δίνει το δικαίωμα να γράψω παθολογικό ιατρείο, ούτε να κάνω παθολογική ιατρική», σημείωσε, προσθέτοντας: «Γι’ αυτό υπάρχει ο νόμος, για να καλύπτει αυτά τα κενά και να τα ελέγχει».
Στο ίδιο πλαίσιο τέθηκε και το ζήτημα του μηχανήματος που χρησιμοποιήθηκε. Ο Κωνσταντίνος Τσαούσης ανέφερε ότι η κατηγορούμενη γιατρός είχε προμηθευτεί το μηχάνημα πλασμαφαίρεσης από τον σύζυγό της, ο οποίος, σύμφωνα με την αναφορά που έγινε στην εκπομπή, δραστηριοποιούνταν ως προμηθευτής ιατρικού εξοπλισμού.
Η συζήτηση πέρασε έτσι από την ιατρική πράξη και στα ζητήματα που αφορούν τη διάθεση και τη χρήση των ιατροτεχνολογικών προϊόντων. Ο επιχειρηματίας ιατρικού εξοπλισμού Γιώργος Αδαμόπουλος αναφέρθηκε στο ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο και ειδικότερα στον Medical Device Regulation (MDR).
Όπως υποστήριξε, υπάρχει πιθανό κενό στον σαφή προσδιορισμό της χρήσης ορισμένων μηχανημάτων. Παράλληλα, επισήμανε ότι οι προμηθευτές διαθέτουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις και πρέπει να παρέχουν πιστοποιημένα προϊόντα για τις χρήσεις για τις οποίες αυτά προορίζονται.
Ο ίδιος περιέγραψε περιστατικό κατά το οποίο ιδιώτης επικοινώνησε μαζί του προκειμένου να προμηθευτεί εξοπλισμό για ψεκασμό με υγρό άζωτο. Σύμφωνα με την περιγραφή του, ο ενδιαφερόμενος του εξήγησε ότι σκόπευε να αξιοποιήσει τον εξοπλισμό στο πλαίσιο θεραπευτικής πράξης.
Όταν ο κ. Αδαμόπουλος αντιλήφθηκε τον τρόπο με τον οποίο επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί το συγκεκριμένο προϊόν, όπως είπε, επέλεξε να μην προχωρήσει στην πώλησή του.
«Νομίζω ότι στην κουλτούρα είναι το θέμα αυτό», ανέφερε χαρακτηριστικά, μεταφέροντας τη συζήτηση και στη διάσταση της ευθύνης που μπορεί να έχουν οι ίδιοι οι προμηθευτές ως προς τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται ο ιατρικός εξοπλισμός.
