Ο άλλοτε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της ΔΕΗ, Μανώλης Παναγιωτάκης, μιλώντας στον 98.4, εξηγεί γιατί, σε συνθήκες παγκόσμιας γεωπολιτικής και γεωοικονομικής αβεβαιότητας, χώρες όπως η Ελλάδα, πλήρως εξαρτημένες ενεργειακά και ειδικά από την εισαγωγή του πανάκριβου υγροποιημένου φυσικού αερίου, θα έπρεπε να έχουν στρατηγική ενεργειακής ασφάλειας, με τη λειτουργία και όχι την αυτόματη κατάργησή τους, των σύγχρονων λιγνιτικών μονάδων που διαθέτει η χώρα.
Αλλά ο κ. Παναγιωτάκης, προχωρώντας σε βάθος την ανάλυσή του, εξηγεί γιατί στην Ελλάδα ειδικά, ανεξάρτητα από τις συγκυρίες, το κόστος της ενέργειας είναι πανάκριβο και το πληρώνει αποκλειστικά ο καταναλωτής, ως πολιτική επιλογή για υπερκέρδη και ως «θέλγητρο» σε ένα επενδυτικό Ελντοράντο, σε αντίθεση με την πραγματικότητα που θα έπρεπε ενεργειακά να ρίχνει το κόστος θεαματικά.
Όπως σημειώνει, στην Ελλάδα η τιμή της ενέργειας αποσυνδέθηκε από τις διεθνείς τιμές μόνο προς τα κάτω, όταν η διεθνής τιμή πέφτει. Αλλά δεν αποσυνδέθηκε προς τα πάνω, όταν η διεθνής τιμή ανεβαίνει.
Τον λιγνίτη δεν τον αντικατέστησαν οι ΑΠΕ. Οι θερμικές μονάδες είναι «κατανεμόμενες» στον ημερήσιο ενεργειακό προγραμματισμό, ενώ αιολικά και φωτοβολταϊκά δεν είναι «κατανεμόμενα» λόγω της τυχαιότητάς τους. Οι «κατανεμόμενες» μονάδες αντικαθίστανται μόνο με «κατανεμόμενες» μονάδες.
Το φυσικό αέριο και κατά 90% το εισαγόμενο υγροποιημένο φυσικό αέριο αντικατέστησε τον λιγνίτη στην παραγωγή «φορτίου βάσης», ενώ αιολικά και φωτοβολταϊκά αντικατέστησαν το φυσικό αέριο στην παραγωγή «μεταβαλλόμενων φορτίων».
