Με κρητικό «παλμό» αλλά και έντονο κλίμα διαμαρτυρίας συνεχίστηκαν σήμερα οι κινητοποιήσεις των ξενοδοχοϋπαλλήλων στην Αθήνα, στο πλαίσιο της 24ωρης απεργίας που προκήρυξε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στον Επισιτισμό – Τουρισμό (ΠΟΕΕΤ).
Μετά τη συγκέντρωση, εργαζόμενοι από όλη τη χώρα – ανάμεσά τους και αντιπροσωπεία από το Ηράκλειο – πραγματοποίησαν πορεία με κατεύθυνση προς το Μέγαρο Μαξίμου, προκειμένου να επιδώσουν τα αιτήματά τους.
Ωστόσο, όπως καταγγέλλουν σε ανακοίνωσή τους, δεν έγινε δεκτό αίτημα συνάντησης με την υπουργό Εργασίας, ενώ αντί για κυβερνητικό εκπρόσωπο, στην πορεία τους συνάντησαν κλούβες των ΜΑΤ και αστυνομικές δυνάμεις που ανέκοψαν την κινητοποίηση.
«Σήμερα ζήσαμε την απόλυτη περιφρόνηση», αναφέρουν χαρακτηριστικά, κάνοντας λόγο για κλειστές πόρτες, απουσία διαλόγου και αστυνομικούς φραγμούς απέναντι σε εργαζόμενους που – όπως σημειώνουν – στηρίζουν την οικονομία της χώρας.
Οι ξενοδοχοϋπάλληλοι υπογραμμίζουν ότι δεν ζητούν «προνόμια», αλλά λύσεις για το ταμείο ανεργίας, την επιβίωση χιλιάδων οικογενειών και τη διασφάλιση του δικαιώματος στην εργασία. Δηλώνουν, παράλληλα, πως ο αγώνας τους θα συνεχιστεί «πιο δυναμικά και πιο μαζικά», έως ότου – όπως τονίζουν – ακουστούν τα αιτήματάτους.
Ακολουθεί η Δήλωση - Καταγγελία των ξενοδοχοϋπαλλήλων:
Σήμερα ζήσαμε την απόλυτη περιφρόνηση.
Η Υπουργός Εργασίας δεν μας δέχτηκε.
Δεν βρήκε ούτε πέντε λεπτά για να συναντήσει τους εκπροσώπους των εργαζόμενων που στηρίζουν την οικονομία της χώρας.
Προχωρήσαμε ειρηνικά προς το Μέγαρο Μαξίμου για να επιδώσουμε τα αιτήματά μας.
Αντί για διάλογο, μας περίμεναν κλούβες των ΜΑΤ.
Αντί για εκπρόσωπο της κυβέρνησης, μας περίμεναν αστυνομικές δυνάμεις.
Η πορεία μας διακόπηκε.
Αυτή είναι η εικόνα της “δημοκρατικής ευαισθησίας” τους:
Κλειστές πόρτες.
Απόντες υπουργοί.
Αστυνομικοί φραγμοί απέναντι στους εργαζόμενους.
Δεν ζητήσαμε προνόμια.
Ζητήσαμε αξιοπρέπεια.
Ζητήσαμε λύσεις για το ταμείο ανεργίας, για την επιβίωση χιλιάδων οικογενειών, για το δικαίωμα στη δουλειά.
Όταν μια κυβέρνηση επιλέγει τις κλούβες αντί για τον διάλογο, αποδεικνύει ότι φοβάται την κοινωνία.
Και όταν φοβάται τους εργαζόμενους, σημαίνει ότι γνωρίζει πως οι πολιτικές της είναι άδικες.
Τους δηλώνουμε καθαρά:
Ούτε οι φραγμοί, ούτε η αδιαφορία, ούτε η σιωπή θα μας σταματήσουν.
Ο αγώνας συνεχίζεται.
Πιο δυναμικά.
Πιο μαζικά.
Μέχρι να μας ακούσουν.
