Η Μαίρη Βιδάλη βρέθηκε το πρωί της Πέμπτης 22 Ιανουαρίου καλεσμένη στην εκπομπή της Φαίης Σκορδά, μιλώντας με συγκίνηση για τη μεγάλη απώλεια στη ζωή της, τον θάνατο του γιου της, Καρόλου Βιδάλη.
Υπενθυμίζεται ότι ο γιος της ηθοποιού έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2025, έπειτα από δύο χρόνια σκληρής μάχης με τον καρκίνο.
Όταν ρωτήθηκε για το πώς αισθάνεται σήμερα, η καταξιωμένη καλλιτέχνις δήλωσε ότι η πίστη αποτελεί για εκείνη το μεγαλύτερο στήριγμα: «Είμαι καλά. Είμαι καλά γιατί πιστεύω. Η πίστη βοηθάει πάρα πολύ. Απορώ πώς μπορεί να ξεπεράσει κάποιος ένα τέτοιο γεγονός, αν δεν έχει πίστη. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το αντέξω. Πίστευα και πριν, αλλά τώρα ακόμα περισσότερο. Με βοηθάει πάρα πολύ».
Στη συνέχεια εξήγησε πως τη στηρίζει και κάτι ακόμη: η εξοικείωση, όπως είπε, με την έννοια του αποχωρισμού ήδη από μικρή ηλικία: «Με βοηθάει και ένα άλλο στοιχείο. Από πολύ μικρή έχω εξοικειωθεί με την έννοια του αποχωρισμού, εννοώ του ζωντανού αποχωρισμού από αγαπημένους ανθρώπους. Λένε ότι ο ζωντανός αποχωρισμός δεν έχει παρηγοριά… έχει! Όταν ξέρεις ότι οι άνθρωποι μπορεί να είναι μακριά σου λόγω επιλογών ή καταστάσεων, αλλά είναι καλά, αυτό είναι σημαντικό. Όταν αγαπάς, αυτό που σε νοιάζει είναι να είναι καλά ο άνθρωπος που αγαπάς. Άρα σκέφτομαι ότι είναι καλά».
«Νιώθω ευγνωμοσύνη»
Εύχομαι κανένας να μην το ζήσει αυτό. Βοηθάει πάνω απ’ όλα η πίστη
Μιλώντας για τη στήριξη που είχε σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, η Μαίρη Βιδάλη ανέφερε ότι δεν έχει πνευματικό, ωστόσο δεν ένιωσε ποτέ πραγματικά μόνη: «Δεν έχω κάποιον πνευματικό. Είμαι μόνη μου. Ζω δυόμιση χρόνια εντελώς μόνη μου, αλλά δεν είμαι ποτέ μόνη γιατί έχω τα παιδιά μου, την κόρη μου εννοώ, και τους φίλους μου, τους συνεργάτες μου».
Όπως είπε, μεγάλη δύναμη της έδωσε και η στάση του καλλιτεχνικού χώρου: «Μου στάθηκε πάρα πολύ ο κλάδος. Δεν το περίμενα σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ακόμα και άνθρωποι που δεν είχα κάποια σχέση μαζί τους, μου συμπαραστάθηκαν. Νιώθω ευγνωμοσύνη και θα νιώθω πάντα για αυτή την περίοδο της ζωής μου».
«Για εμάς δεν πέρασε ούτε μία μέρα»
Αναφερόμενη στο γεγονός ότι έχει περάσει ένας χρόνος από τον θάνατο του γιου της, η ίδια ξεκαθάρισε πως για εκείνη και την κόρη της ο χρόνος δεν λειτούργησε ανακουφιστικά: «Για εσάς έχει περάσει ένας χρόνος. Για εμένα και για την κόρη μου δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα. Μια φίλη που έχει χάσει το παιδί της εδώ και πολλά χρόνια μου είπε: “Μετά τα 20 χρόνια θα είναι πιο εύκολο”. Δεν υπάρχει χρόνος για εμάς…».
Κλείνοντας, εξέφρασε την ευχή της κανείς να μη βιώσει παρόμοιο πόνο, υπογραμμίζοντας ξανά τη δύναμη της πίστης: «Εύχομαι κανένας να μην το ζήσει αυτό. Βοηθάει πάνω απ’ όλα η πίστη».
