Ποδόσφαιρο

"Αθλητικές Ιστορίες": Σαν σήμερα "έφυγε" ένας...νομπελίστας τερματοφύλακας

Ο βραβευμένος με Νόμπελ Γάλλος μυθιστοριογράφος λάτρεψε το ποδόσφαιρο, τη θέση του τερματοφύλακα αλλά για άλλους λόγους συνδέθηκε με τον Ζινεντίν Ζιντάν...

«Έχοντας δοκιμάσει αμέτρητες εμπειρίες, μπορώ να πω με σιγουριά ότι όσα ξέρω σχετικά με την ανθρώπινη ηθική το οφείλω στο ποδόσφαιρο». Όταν αυτή η φράση ανήκει στον Αλμπέρ Καμύ, δεν χρειάζονται άλλα σχόλια...
Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος, εξυψώνει το ποδόσφαιρο σε μάθημα ζωής. Ο Γάλλος διανοούμενος είχε καλύψει τη θέση του τερματοφύλακα για τη “Racing Universitaire d’ Alger” (RUA). Στο εφηβικό. Μάλιστα, οι αναφορές των αγώνων τον θέλουν να αγωνίζεται με πάθος και γενναιότητα. Σταμάτησε λόγω ασθενείας, αλλά κατάφερε να “ακούσει” την καρδιά του αθλήματος.
Σ’ όλο το έργο του, ο Καμύ φανερώνει το απωθημένο που είχε να γίνει ένας ποδοσφαιριστής. Οι φιλοσοφικοί στοχασμοί του ταυτίζονται με την ψυχολογία του τερματοφύλακα, αλλά και τη σαφέστατη απογοήτευση του ανενεργού παίκτη που είναι ανήμπορος να συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα, όπως ακριβώς κι ο ίδιος. Αναγκάστηκε να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία 17 ετών μόλις. Αυτό του κόστισε, όπως φαίνεται από τα “Σημειωματάριά” του. “Πώς είναι οι Κυριακές ενός ποδοσφαιριστή που δεν μπορεί να παίξει”, γράφει. “Πλήττει τις Κυριακές από τότε που του απαγορεύτηκαν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες. Σέρνεται στους δρόμους, κλωτσάει τα χαλίκια προσπαθώντας να τα στείλει κατευθείαν στους υπονόμους”. Χαρακτηριστικό είναι και το απόσπασμα από την «Πανούκλα», όπου o αγωνιστικός χώρος έχει μετατραπεί σε χώρο υποδοχής των αρρώστων και κάποιοι ποδοσφαιριστές βοηθούν τη δύσκολη κατάσταση, χωρίς να ξεχνούν τη δίψα τους να αγωνιστούν ξανά.

Ο ίδιος ξεκίνησε να αγωνίζεται από παιδική ηλικία, ενώ σημασία έχει ο λόγος για τον οποίο διάλεξε τη θέση κάτω από τα γκολπόστ: Η αυστηρή γιαγιά του, που ήλεγχε τα παπούτσια του ύστερα από κάθε αγώνα και απαιτούσε να βρίσκονται σε άριστη κατάσταση, πράγμα από δύσκολο έως ακατόρθωτο, εκτός αν είσαι τερματοφύλακας, όπως έξυπνα σκέφτηκε ο νεαρός Αλμπέρ.
Τα αποφθέγματά του γύρω από το ποδόσφαιρο είναι χαρακτηριστικά και μνημονεύονται συχνά από ανθρώπους που θέλουν να αντικρούσουν όλους εκείνους που θεωρούν το άθλημα ως «βάρβαρο» ή «σπορ των ημιμαθών». Γνωστό είναι και το περιστατικό σύμφωνα με το οποίο στενός του φίλος τον ρώτησε τι θα προτιμούσε, το θέατρο ή το ποδόσφαιρο για να λάβει την αφοπλιστική απάντηση του συγγραφέα: «Ποδόσφαιρο, χωρίς ενδοιασμό». Είχε διδαχθεί από τα χρόνια του στο πανεπιστήμιο του Αλγερίου, όχι μόνο μελετώντας στις αίθουσες και τα βιβλία, αλλά και υπερασπιζόμενος την εστία της Racing Universitaire d’ Alger. Ένιωθε τον ηρωισμό του τερματοφύλακα και αντιλαμβανόταν συνάμα αξίες και κώδικες ηθικής μέσα από την άθληση. Έδωσε δείγματα ενός ανθρώπου που ζούσε και φιλοσοφούσε σε κάθε έκφανση της ζωής του.
Στις 6 Ιουνίου 1932 τελειώνει άδοξα στα 18 του μόλις χρόνια η σταδιοδρομία ενός σπουδαίου ταλέντου, όταν διαγνώστηκε με φυματίωση. Γεννημένος στην Αλγερία, ο Αλμπέρ Καμύ έπαιζε τερματοφύλακας στη σχολική ομάδα όταν τον εντόπισε ο μεγαλύτερος σύλλογος της Αλγερίας, η RUA (“Racing Universitaire d’ Alger”) και τον πήρε στις ακαδημίες της. Στα 17 του ήταν ήδη βασικός και είχαν αρχίσει να έρχονται να τον βλέπουν σκάουτς από τη Μασσαλία. Στα 18 του όμως η φυματίωση του κόβει την καριέρα, εμπεδώνοντας την πίστη του στο παράλογο που τον συνόδευε από την αρχή της ζωής του και του χάρισε ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1957.
«Το παράλογο της ύπαρξης είχε τρεις επιπτώσεις στη ζωή μου: την επανάστασή μου, την ελευθερία μου και το πάθος μου».
Ο Καμύ έχασε τον πατέρα του πριν κλείσει ένα χρόνο ζωής. Ο Λουσιέν Καμύ πέθανε το 1914 στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τότε ξεκινά η ζωή του Αλμπέρ ως “ξένος”. Μεγάλωσε ως “Πιέ Νουάρ” (μαυροπόδαρος, όπως μειωτικά χαρακτηρίζουν οι Γάλλοι όσους προέρχονται από τη Βόρεια Αφρική), με μια κουφή μητέρα και έναν κωφάλαλο αδερφό. Τότε ανέπτυξε το πάθος για το ποδόσφαιρο. Στις αλάνες του Αλγερίου με τους πρωταγωνιστές της ζωής και της στιγμής.

"Τα λίγα πράγματα που γνωρίζω για την ηθική, τα έμαθα σε ποδοσφαιρικά γήπεδα και θεατρικές σκηνές, αυτά είναι τα πραγματικά μου πανεπιστήμια".
Αυτό δήλωσε ο Καμύ στο περιοδικό του RUA το 1950. Το ποδόσφαιρο για τον Καμύ είχε μια εσωτερική τάξη σε έναν παράλογο κόσμο. Αντίθετα με την υποκρισία των ελιτίστικων σπορ, το ποδόσφαιρο έβαζε τις βάσεις του στις αλάνες. Οι κανόνες του είναι απλοί και εύκολα κατανοητοί. Αυτή η απλότητα είναι που το κάνει μαζικό και δημοφιλές. Μακριά από πολιτικές που δημιουργούν πολύπλοκα συστήματα, όπου οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και ξεχνιούνται γρήγορα, το ποδόσφαιρο είναι αφοπλιστικά πειθαρχημένο. Το γήπεδο είναι το ίδιο για όλους, η μπάλα κοινή και εκείνο που κάνει κάποιον να ξεχωρίσει είναι το ταλέντο και η σκληρή δουλειά. Η τάξη στο παράλογο.

                      Γιατί ο Καμύ συνδέθηκε με τον Ζιντάν

«Το 1940 προσπάθησα να ξαναπαίξω ποδόσφαιρο στη Γαλλία. Πριν από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, η γλώσσα μου κρεμόταν όπως εκείνων των σκυλιών των Καμπίλ που βλέπεις στις 2 το μεσημέρι στο Τίζι Ούζου».
Ως τερματοφύλακας δε, δήλωνε πως «το ποδόσφαιρο μου έμαθε κάτι πολύ χρήσιμο στη ζωή. Ότι η μπάλα σπανίως πηγαίνει εκεί που την περιμένεις».
Το Τίζι Ούζου είναι ένα χωριό στην καρδιά της ερήμου. Από εκεί το 1953 το ζεύγος Ζιντάν ξεκίνησε για να πάει στη Μασσαλία ως Πιέ Νουάρ. Και τη νύχτα της...κουτουλιάς στον Ματεράτσι πολλοί σκέφτηκαν πως  ο Ζιζού έβγαλε αυτή την καταγωγή από μέσα του. Άλλη μια σύμπτωση, τα λόγια που είχε γράψει ο Καμύ για το δικό του φινάλε έμοιαζαν τόσο με τον τελευταίο μεγάλο τελικό του Ζιντάν με την Εθνική Γαλλίας...

                                    Σαν σήμερα, το 1960...

Ηταν 4 Ιανουαρίου 1960, και ο Καμύ έχοντας ολοκληρώσει τις χειμερινές του διακοπές στη Προβηγκία, αποφασίζει να επιστρέψει στο Παρίσι. Ο εκδότης και φίλος του, Γκαλιμάρ, του προτείνει να ταξιδέψουν οδικώς μαζί με την κόρη και τη σύζυγό του. Ο Καμύ δέχεται. Ο Γκαλιμάρ οδηγεί ένα Facel-vega και κοντά στην πόλη (Πτι) Βιλμπλεβέν, εξαιτίας του παγωμένου κι ολισθηρού οδοστρώματος, χάνει τον έλεγχο του οχήματός του, το οποίο προσκρούει πάνω σε έναν πλάτανο. Ο θάνατος για τον Καμύ είναι ακαριαίος. Ο Γκαλιμάρ ανασύρεται ζωντανός από τα συντρίμια, αλλά εκπνέει λίγες μέρες μετά στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν. Η σύζυγός του και η κόρη του γλυτώνουν με τραύματα. Ο Καμύ, σύμφωνα με τα ευρήματα της αστυνομίας, έφερε στην τσέπη του ένα εισιτήριο τρένου κι ένα μισοτελειωμένο μυθιστόρημα 144 σελίδων με τίτλο «Ο Πρώτος Άνθρωπος» που δεν πρόλαβε να εκδώσει ποτέ. Παιχνίδι της μοίρας ή πεπρωμένο;
Αρκετοί απέδωσαν το τροχαίο δυστύχημα στην υπερβολική ταχύτητα που ανέπτυξε ο Γκαλιμάρ, όχι όμως και ο καλός του φίλος και συγγραφέας, Ρενέ Ετιάμπλ, ο οποίος είχε προειδοποιήσει τον Γκαλιμάρ, ότι «το αυτοκίνητο αυτό είναι τάφος» και αργότερα ισχυρίστηκε, ότι είχε αποδείξεις για να στηρίξει τους υπαινιγμούς του, ότι δηλαδή η εταιρεία Facel-Vega δημιούργησε ένα αυτοκίνητο με πολλά μηχανικά-κατασκευαστικά προβλήματα. Ο Καμύ, όταν σκοτώθηκε ήταν μόλις 46 ετών! Κι όμως! Είχε ήδη καταφέρει να αποκτήσει φανατικούς αναγνώστες και θαυμάστριες. Η γοητευτική του όψη, η αγαπημένη του καμπαρντίνα, που ποτέ δεν αποχωριζόταν και το μισοκαπνισμένο τσιγάρο του ήταν ένα σύνολο στοιχείων, που τον καθιστούσε ιδιαίτερα γοητευτικό στο γυναικείο φύλο.
Παρ’όλα αυτά, είχε αποκτήσει και πολλούς εχθρούς, σοβαρούς και μεγάλους με τον κυριότερο να είναι η KGB. Για κάποιους εκείνη είναι η απολύτως υπεύθυνη για τον θάνατό του ή καλύτερα για τη δολοφονία (;;) του! Ο Καμύ, το 1957, εργαζόμενος για την εφημερίδα Combat δημοσίευσε ένα άρθρο εναντίον της ΕΣΣΔ και του ηγετικού της στελέχους, Ντμίτρι Σεπίλοφ. Κατηγόρησε ανοιχτά τον Σεπίλοφ για τα γεγονότα της Ουγγαρίας, το 1956, τα οποία και χαρακτήρισε «σφαγές του Σεπίλοφ». Η KGB στράφηκε εναντίον του. Ήταν όμως, η δολοφονία του (;) η απάντησή της ή πρόκειται απλά για ένα συνωμοσιολογικό σενάριο, που απλώς δεν θέλει χαρακτηρίσει τον θάνατό του ως τροχαίο δυστύχημα; 58 χρόνια μετά παραμένει ακόμη το ερώτημα…

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια