Αθλητισμός

Ο 98χρονος Χάρης Βιδάκης δίνει το σύνθημα...

Ένας Άγγλος που στα 98 του, τρέχει, γυμνάζεται και κάνει και... μονόζυγο έγραψε το βιβλίο "Η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός!". Ο συγγραφέας και αθλητής είναι φαινόμενο, αλλα και στην Κρήτη έχουμε συνομήλικους του που μπορούν ακόμα να πηγαίνουν στο γήπεδο για να βλέπουν το αγαπημένο τους άθλημα ενώ θυμούνται τα πάντα με λεπτομέρειες! Ο Χαρίδημος (Χάρης) Βιδάκης πλησιάζει τον ένα αιώνα ζωής, έναν αιώνα που το μεγαλύτερο του μέρος το "σπατάλησε" μέσα στα γήπεδα. "Ζωντανή ιστορία" για τον Εργοτέλη μαζί με τον Γιώργο Καρρά, "ζωντανή ιστορία" γενικότερα το ηρακλειώτικο ποδόσφαιρο. Ένας άνθρωπος 98 ετών σήμερα (γεννήθηκε το 1919 στις Αγιές Παρασκιές), που ζει για τη μπάλα και δε χάνει αγώνα στο Παγκρήτιο ακόμα και με άσχημες καιρικές συνθήκες...

Ο Βιδάκης που οι παλιοί ηρακλειώτες τον θυμούνται με το παρατσούκλι "Μάρθα" (το πήρε όταν εξουδετέρωσε Άγγλο παίκτη που λεγόταν έτσι σε φιλικό) ήταν πάντα ήσυχος και καλοσυνάτος με προσφορά στον συνάνθρωπο αφού εργάστηκε στον "Ερυθρό Σταυρό". Ήταν όμως και ένας ταύρος μέσα στα γήπεδα. Βραχύσωμος μεν αλλά δυνατός και ικανός! Ξεκίνησε την καριέρα του το 1936 σε ηλικία 17 ετών στον ιστορικό ΕΓΟΗ (αλλά έπαιζε από πιτσιρικάς στο χωριό του), έπαιξε σε πολλές ομάδες του Ηρακλείου, αλλά και της Αθήνας. Αγωνίστηκε και στον Πανιώνιο (περίμενε ανυπόμονα το παιχνίδι Εργοτέλη-Πανιωνίου για να τιμηθεί και από τις δυο ομάδες) αλλά και στις ιστορικές "συνονόματες" Νίκη Αμπελοκήπων και Νίκη Πλάκας. Επισκεφτήκαμε χθες τον κ. Βιδάκη στο σπίτι του στις παλιές εργατικές κατοικίες Μπεντεβή Ηρακλείου και μιλήσαμε με τις ώρες για άλλη μια φορά. Αυτή τη φορά για να του αφιερώσουμε τις "Αθλητικές Ιστορίες". Δε χορταίναμε να ακούμε ιστορίες από τον "κύριο Χάρη". Έναν άνθρωπο που (επιτρέψτε μου τον πρώτο ενικό) γνώρισα με αυτό το όνομα από παιδάκι, στην ίδια γειτονιά που έπαιξα και εγώ μικρός ποδόσφαιρο και μπάσκετ, σε μια γειτονιά όπου πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και κρητικοί είχαν γίνει από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60 μια "μεγάλη οικογένεια". Εκεί που έζησε από την ίδια δεκαετία και μετά ο μεγάλος "Βουρλιώτης" του ΟΦΗ και του Εθνικού Πειραιά, ο πρώτος που έφυγε από την Κρήτη για να παίξει στην Εθνική Ελλάδος, ο Δημήτρης Βάβουλας.

                         Θυμάται τα πάντα...

Συναντήσαμε τον Χαρίδημο Βιδάκη για να τον φιλοξενήσουμε στις "Αθλητικές Ιστορίες" αλλά και γιατί ήθελε να ευχηθεί στον αγαπημένο του Εργοτέλη: "Δε μπορώ προς το παρόν να πάω γήπεδο! Θα δω το ματς στην ΚΡΗΤΗ TV βέβαια! Θέλω να ευχηθώ στα παιδιά να νικήσουν τον Ιωνικό και να τους πω να παίξουν και για μένα", μας είπε με συγκίνηση αλλά και χαμόγελο!

Θέλει και αυτός-όπως όλοι οι παλαίμαχοι- να τον θυμούνται και πρέπει να τον θυμούνται γιατί η προσφορά του είναι μεγάλη! Στον Εργοτέλη και γενικά στο ηρακλειώτικο ποδόσφαιρο. Ας διαβάσετε όμως, για του λόγου το αληθές...

Εντόπισε Σταυρουλάκη-Παπαδόπουλο: "Έπαιξα μπάλα, έγινα προπονητής έγινα και φροντιστής στον Εργοτέλη! Στην υπηρεσία της ομάδας μου! Έγινα ομως προπονητής και στον Ηρακλή Ηρακλείου και στη Μικτή Ηρακλείου με την οποία πήγα και σε φιλικά στην Αυστρία όταν εκεί ειχαν πολύ υψηλο ποδοσφαιρικό επίπεδο (σ.σ. οι παλιοί έλεγαν "α ρε Αούστρια")! Έπαιξα με τους Σκανδαλάκη και Κυπραίο που έφυγαν  από τη ζωή ενώ τον συγχωρεμένο τον Μανόλη τον Σταυρουλάκη τον πήγα εγώ στον Εργοτέλη όπως και τον Παπαδόπουλο και άλλους! Είμαι ευχαριστημένος με τη ζωή μου και που ήμουν πάντα κοντά στο ποδόσφαιρο!"

Θα ξαναπάω γήπεδο: "Πέρασα πολλά, είχα ένα θέμα πρόσφατα που με κρατάει μακριά από το Παγκρήτιο, αλλά είμαι καλά και με τη βοήθεια του γιου μου μόλις φτιάξει ο καιρός θα ξαναπάω στο γήπεδο (σ.σ. πάντα μαζί με τη σύζυγο του, την κυρία Ελένη από τον Χάρακα Μονοφατσίου). Εγώ πηγαίνω στο γήπεδο πάντα περήφανος! Μεγάλη μου αγάπη είναι ο Εργοτέλης και λέω ζήτω του αλλά λέω... και ζήτω όλες οι κρητικές ομάδες! Είμαστε κρητικοί όμως και πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Μη μας περνάνε για κορόιδα"...                   

Με τις μεγάλες ομάδες: Φυσικά ζητήσαμε από τον κ. Βιδάκη να μας πει και ποδοσφαιρικές ιστορίες. Καμάρωνε βέβαια γιατί είχε αγωνιστεί δίπλα σε παίκτες που αργότερα έκαναν καριέρα στον Παναθηναϊκό (π.χ. Φυλακτός), καμάρωνε γιατί είχε αγωνιστεί κόντρα στην ΑΕΚ (δημοσιεύουμε σχετική φωτό)-που όπως λέει προπολεμικά ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα με διαφορά-καμάρωνε για ένα 3-1 επί του Ολυμπιακού με τον ίδιο στον Πανιώνιο, για ένα 5-0 επί του ΟΦΗ με τον Εργοτέλη στα Χεντέκια (το πρώτο γήπεδο που οι ηρακλειώτες έπαιξαν ποδόσφαιρο και  είχαμε προβάλει σε αφιέρωμα στην εκπομπή "Δεύτερη Ματιά" της ΚΡΗΤΗ TV), για το πρωτάθλημα που πήγε στο Μαρτινέγκο το 1953! Καμάρωνε γιατί όπως λέει έπαιξε σε πολλές ομάδες, αγαπήθηκε γιατί δεν έλεγε ψέμματα και πέρασε καλά... έστω και και αν το πριμ... ήταν συνήθως "χρήματα για να πιούμε μια μπύρα"!"

Το αξέχαστο γκολ: " Μια όμως φάση από ένα ματς με όχι τόσο γνωστό σήμερα αντίπαλο θα τη θυμάται πάντα: "Παίζαμε στα Χανιά. Αντίπαλος ο Τάλως Χανίων. Καλή ομάδα τότε. Είχαν ένα πολύ μεγαλόσωμο παίκτη που τον... φώναζαν γουρούνα! Σε μια φάση πέρασα... ολόκληρος κάτω από τα σκέλια του (σ.σ. πόδια) και πέτυχα γκολ! Γύρισε και λέει στους συμπαίκτες του: Κοιτάτε ρε... τη ψείρα!"

Τα παρατσούκλια: "Τότε οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές ήταν γνωστοί από τα παρατσούκλια τους. Μας λέει χαρακτηριστικα: "Δεν είχα μόνο εγώ το παρατσούκλι "Μάρθα" που είχε αντίπαλος μου και αφού τον εξουδετέρωσα μου δόθηκε! Υπήρχαν πολλά παρατσούκλια στα γήπεδα. Σας είπα πριν για τον "γουρούνα", είχαμε ακόμα το "μωρό" αλλά και τον Δημήτρη Μιμίκο στον ΕΓΟΗ που ήταν πολύ γρήγορος και καλός παίκτης και τον φώναζαν "πετεινό"! Υπήρχαν πολλά! "              

Στον πόλεμο: Για το φινάλε αφήσαμε μια ιστορία όχι ποδοσφαιρική. Αλλά ξεχωριστή. Ο λαός λέει πως"όταν έχεις από τον Θεό χρόνια δεν τα χάνεις"! Και έτσι είναι, αρκεί να διαβάσετε αυτές τις γραμμές: "Όταν πήγαμε στην Αλβανία περάσαμε πολλά. Όπως είπαμε τραυματίστηκα στο μάτι από ένα βλήμα αλλα αυτό δεν επηρέασε τη ζωή μου! Αλλά η μέρα που δε θα ξεχάσω ήταν στη συνέχεια που γυρνούσαμε στην Ελλάδα και άρχιζε η γερμανική κατοχή. Είχαμε φτάσει στην Άρτα και για να ξεκουραστούμε μπήκαμε σε ένα περιβόλι. Τότε ένας άλλος φαντάρος μου είπε πάμε σε ένα μέρος να κάνουμε την ανάγκη μας; Πήγαμε και 24 στρατιώτες που ήταν μαζί μας και έμειναν στο ίδιο σημείο σκοτώθηκαν"!

Ρεπορτάζ: Γιώργος Μιμίκος

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια