Πολιτισμός

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Μαρία Κάλλας: Η μοναξιά ενός μύθου

Η φωνή της Κάλλας γεννήθηκε σαν σήμερα

Ήταν ένα ταλαντούχο κορίτσι. Ήταν η γυναικά που έγινε ντίβα. Ήταν φτιαγμένη από Ελλάδα. Ήταν η Νόρμα, η Αίντα, η Μήδεια. Ήταν όλες εκείνες μαζί. Έγινε ο μύθος. Ήταν η φωνή. Ήταν η Μαρία Κάλλας και ήταν πάντα μόνη.

Γεννιέται σαν σήμερα 2 Δεκεμβρίου του 1923, στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης από Έλληνες μετανάστες και παίρνει το όνομα Άννα Μαρία. Είναι το δεύτερο κορίτσι του Γιώργου και της Λίτσας Καλογερόπουλου. Ο πατέρας της φαρμακοποιός. Οι οικονομικές δυσκολίες πολλές. Το ζευγάρι δεν τα καταφέρνει και τελικά χωρίζει.

Η Λίτσα Καλογερόπουλου παίρνει τη Μαρία και την Τζάκι και φεύγουν για την Ελλάδα. Χρόνια φτωχά και δύσκολα.

Η μητέρα της Κάλλας έχει ανακαλύψει όμως αυτό που θα τους εξασφαλίσει μία πλουσιοπάροχη ζωή. Η χοντρή, όπως πολλές φορές θα την αποκαλέσει, και άχαρη κόρη της, η Μαρία είχε το ταλέντο που θα τους χαρίσει χρήμα και δόξα.

Η Μαρία θα παλεύει μια ζωή, να χαλιναγωγήσει τον εύθραυστο ψυχισμό της, απόρροια της σχέσης της με τη μητέρα της. Αυτή είναι η πληγή της. Τα παιδικά της χρόνια δεν θα τα θυμάται ποτέ με χαμόγελο.

Στο σπίτι της αδιαφορούν για εκείνη. Περνά ώρες στο δωμάτιο μόνη. Εκεί, στον πέμπτο όροφο Πατησίων 61 ξεκινά η γέννηση ενός μύθου. «Μόνο όταν τραγουδούσα πίστευα πως με αγαπούσαν». Τότε καταλαβαίνει πως η όπερα ήταν ο μοναδικός της δρόμος.

Το 1942 κλείνει τα 18 και πρωταγωνιστεί στην Τόσκα. Όλοι μιλούν για τη φωνή της.

Στη διάρκεια της Κατοχής οι συνάδερφοί της που δεν συμπαθούν το ταλέντο της, αφήνουν να υπονοηθεί πως συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και της κλείνουν το δρόμο για την Εθνική Λυρική Σκηνή.

Είναι 21. Ξεχνά το Καλογεροπούλου, γίνεται η Κάλλας και αναχωρεί για την Αμερική. Θα αναζητήσει την τύχη της εκεί από όπου ξεκίνησε τη ζωή της.

Στις 28 Ιουνίου του 1947, η Μαρία πρωταγωνιστεί στην Τζοκόντα, στην Αρένα στη Βερόνα της Ιταλίας. Το κοινό μαγεύεται.

Ανάμεσα στο πλήθος, ένας άντρας την παρακολουθεί. Πρόκειται για τον Ιταλό μεγαλοβιομήχανο Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι. Κάνει τα πάντα για να τη συναντήσει. Την πολιορκεί. Η Μαρία κολακεύεται και τελικά κάνουν σχέση.

Ποτέ δεν τον ερωτεύτηκε, παρόλο που έμεινε παντρεμένη μαζί του για δέκα χρόνια. Ο Μενεγκίνι ήταν ο προστάτης της. Πούλησε όλη του την περιουσία για να προωθήσει την καριέρα της. Αφιερώθηκε σε εκείνη.

Ο κόσμος του θεάματος σχολιάζει το ταλέντο της φωνής της και τα πολλά κιλά στο σώμα της.

Δεν θα αφήσει την εξωτερική της εμφάνιση να επισκιάσει το ταλέντο της. Απευθύνεται σε έναν γνωστό γιατρό στο Παρίσι. Κάνει ενέσεις και ηλεκτρικό μασάζ. «Ήταν μία επίπονη διαδικασία. Χρειάστηκε θυσίες αλλά είχα αποφασίσει να αδυνατίσω».

Το 1954 η ζυγαριά της Κάλλας δείχνει, μείον 30 κιλά.

Το χοντρό κορίτσι μεταμορφώνεται σε μία εκθαμβωτική γυναίκα. Γίνεται η απόλυτη ντίβα. Ντύνεται στα ατελιέ μεγάλων οίκων μόδας και η καριέρα της απογειώνεται.

Ο κόσμος οπού εμφανιστεί την καλεί στη σκηνή ξανά και ξανά. Ο τύπος την αποθεώνει. Οι φωτογράφοι την λατρεύουν. Το χειροκρότημα δεν σταματά. Εκείνη με σταυρωμένα τα χέρια χαμογελά, αλλά νιώθει μόνη.

Η μεγαλύτερη σοπράνο του 20ού αιώνα μεταμορφώνεται μόλις το πόδι της πατήσει τη σκηνή. Ξεχνά τη ζωή της και βουτά βαθιά στον ρόλο της. «Είμαι επαγγελματίας. Ξέρω τι πρέπει να κάνω». λέει η ίδια.

Η Σκάλα του Μιλάνου της κλείνει 7ετές αποκλειστικό συμβόλαιο.

Τα έχει όλα μα νιώθει μόνη.

Η επαγγελματική της επιτυχία συνοδεύεται από έναν ομηρικό τσακωμό με τη μητέρα της που της ζητεί συνεχώς λεφτά και την επικρίνει. Αυτό θα βάλει τέλος στη σχέση τους. Η Λίτσα Καλογερόπουλου, δεν θα της ξαναμιλήσει ποτέ.

«Η μητέρα πρέπει να είναι καλή με τα παιδιά της, αυτό είναι το καθήκον της. Είμαι πολύ αυστηρή σε αυτό. Αν δεν μπορείς να εμπιστευθείς τη μητέρα σου, τότε ποιον μπορείς;»

«Φωνάζει» στις συνεντεύξεις της ότι είναι μόνη, πληγωμένη, νιώθει κενή. Αισθάνεται ότι δεν βρίσκεται κανείς για να γιατρέψει την ψυχή της.

Μιλάνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, η δόξα της, την καθιερώνει ως την μεγαλύτερη φωνή του 20ου αι. Το 1957 επιστρέφει θριαμβευτικά στην Ελλάδα. «Ανήκω στον ελληνικό λαό, το αίμα μου είναι ελληνικό και αυτό δεν το σβήνει κανένας».

Η Κάλλας είναι στο Ηρώδειο.

Το 1957 η Κάλλας γνωρίζει τον Αριστοτέλη Ωνάση τον άνθρωπο που θα καθορίσει το υπόλοιπο της ζωής της.

Η απλή πρώτη τους, χειραψία το ’57 έγινε ερωτικός δεσμός το ’59, όταν και ο Αρίστος κάλεσε τον Μενεγκίνι και την Κάλλας στη θαλαμηγό του.

Η Μαρία δεν ήθελε να πάνε. Ο Μενεγκίνι επέμεινε. Τελικά επιβιβάζονται στο «Χριστίνα» με πρώτο σταθμό το Μόντε Κάρλο. Μαζί με το ζευγάρι και ο στενός φίλος του Αριστοτέλη, Ουίνστον Τζώρτσιλ. Φυσικά στη θαλαμηγό και η Τίνα Λιβανού, η σύζυγος Ωνάση.

Η σπίθα δεν άργησε να φουντώσει. Επίσκεψη στην Επίδαυρο, εκείνος της πιάνει το χέρι για να την ξεναγήσει. Το ίδιο βράδυ στο τραπέζι υπάρχουν δύο κενές καρέκλες. Η μία βρισκόταν δίπλα στην Τίνα και η άλλη δίπλα στον Μενεγκίνι.

Η κρουαζιέρα τελειώνει και η Λιβανού ζητά διαζύγιο. Το ίδιο κάνει και η Κάλλας.

Είναι παράφορα ερωτευμένη για πρώτη φορά. Κάνει τα πάντα για να ευχαριστήσει τον Αρίστο. Αραιώνει τις εμφανίσεις της στην Όπερα, σταματά να μελετά και περνά τις μέρες της, μαζί του.

Σε μία προσπάθεια να τον κάνει να την παντρευτεί αφήνει την αμερικανική υπηκοότητα και παίρνει την ελληνική. Ζει το όνειρο. Είναι χαρούμενη, είναι ξέγνοιαστη. Βρήκε τον άνθρωπο που την ολοκληρώνει. Δεν φοβάται να κάνει στην άκρη την καριέρα της. Νιώθει για πρώτη φορά ότι δεν είναι μόνη. Ότι την αγαπούν.

Η Κάλλας χάνει σιγά σιγά τη φωνή της.

Το τελειωτικό χτύπημα θα έρθει τον Ιούλιο του 1968. Χωρίς να έχουν χωρίσει, μαθαίνει πως ο Ωνάσης παντρεύεται την Τζάκι στο Σκορπιό.

Καταρρέει. Οι τίτλοι τέλους πέφτουν για το όνειρό της.

Η Κάλλας δεν είναι τίποτα χωρίς τη φωνή της. Η Μαρία δεν είναι τίποτα, χωρίς των Ωνάση.

Ζει μόνη κλεισμένη στο σπίτι της στο Παρίσι. Μάρτιος του 1975. Το τηλέφωνο στο διαμέρισμα του Παρισιού χτυπά. «Ο Αριστοτέλης είναι νεκρός».

Μετά την είδηση του θανάτου του η Κάλλας εθίζεται στα χάπια. Ζει την απόλυτη μοναξιά.

Στις 16 Σεπτεμβρίου σηκώθηκε από το κρεβάτι της, κοίταξε έξω από το παράθυρο, και κατέρρευσε. Έσβησε αθόρυβα και μόνη. Η καρδιά της σταμάτησε από τον πόνο.

Το σώμα της αποτεφρώθηκε και στις 3 Iουνίου του 1979 η στάχτη της σκορπίστηκε στο Aιγαίο, όπως επιθυμούσε, για να ταξιδεύει πάντα μόνη…

(Φωτογραφίες maria-callas.com)

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια