Πολιτισμός

Όπου κι αν ταξίδευε η Ελλάδα τον πλήγωνε

Ο Γιώργος Σεφέρης και το επίπονο επάγγελμα του ανθρώπου.

‘’Όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει…’’ , γράφει στο ημερολόγιο του, κάπου στα 1932, ο κορυφαίος έλληνας ποιητής Γιώργος Σεφέρης.
Ο κατά κόσμον Γεώργιος Σεφεριάδης, γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα, στα Βουρλά της Μικράς Ασίας.
Προσωπικότητα πολύπλοκη.

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιώτου

Γαλαντόμος εξ ανατροφής, οξυδερκής εξ ορισμού και μοναχικός εκ πεποιθήσεως. Μια μοναχικότητα την οποία μόνον για την αγαπημένη του Μάρω θυσίαζε. Απεχθανόταν τα καμώματα των ‘’γαντοφορεμένων’’ αστών, τον ελιτισμό των ‘’λογοτεχνικών κύκλων’’, αλλά και την παντελή έλλειψη πολιτικής δεινότητας, των περισσοτέρων πολιτικών της εποχής του. Τους οποίους και γνώριζε από πρώτο χέρι ως διπλωμάτης.

‘’Είναι πιο εύκολο να περάσει καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά Έλληνας πολιτικός να καταλάβει την Ελλάδα.’’

Η ιδιότητα του ακολούθου της Ελληνικής πρεσβείας, καταδίκασε τον ποιητή σε ένα καθεστώς κίνησης. Ο Σεφέρης, ως γνήσιος κοσμοπολίτης, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι μικρασιάτες, κατάφερε να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της μακράς αυτής μετανάστευσης. Η Αγγλία, η Νότιος Αφρική, η Αίγυπτος και η Τουρκία, είναι μερικά μόνο από τα μέρη στα οποία υπηρέτησε ως πρέσβης.

Οι μετακινήσεις αυτές, χάρισαν στο Σεφέρη, την απαιτούμενη απόσταση, ώστε να καταφέρει να γράψει για την Ελλάδα μακριά απ’ τον κούφιο εθνικισμό και τον ασύμφορο σοβινισμό.
‘’Ο τόπος αυτός που μας πληγώνει, που μας εξευτελίζει.

Η Ελλάδα, γίνεται δευτερεύουσα υπόθεση, όταν συλλογίζεται κανείς τον Ελληνισμό’’.

Τα λόγια του ποιητή αποκτούν διδακτική βαρύτητα, ειδικά τη σήμερον ημέρα. Καθώς ο ελληνισμός ως ιδεολογικό και πολιτισμικό μονοπάτι έχει χαθεί. Την θέση του, έχει πάρει η εθνοκεντρική εσωστρέφεια και ο συγκεχυμένος πατριωτισμός. Οδηγώντας αρκετούς από εμάς στη δυσάρεστη σύμπλευση με την παρακάτω πρόταση.

‘’Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό.’’

Το κοπιαστικό έργο του ποιητή, σαν αποτέλεσμα είχε να τιμηθεί το 1963, με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Μέχρι και το θάνατο του, το 1971, ο Σεφέρης, εξασκούσε ‘’το επίπονο επάγγελμα του ανθρώπου’’. Συνεπής μέχρι το τέλος.

ΠΗΓΕΣ:
Γιώργος Σεφέρης, Μέρες (Α’,Β’,Γ’,Δ’,Ε’,ΣΤ’,Ζ’), Εκδόσεις Ίκαρος

Σχόλια