Ταξίδια

«Ένα τέτοιο ταξίδι ονειρευόμουν για φέτος» - Ο «γύρος του κόσμου» από το κέντρο του Ηρακλείου

Όταν ο ίδιος ο ταξιδιώτης γίνεται ο καλύτερος αφηγητής της εμπειρίας του - Στο Ηράκλειο υπάρχει ένα «σημείο» που ξεκλειδώνει αισθήσεις, εμπειρίες, όνειρα!

Η ιδέα του ταξιδιού κρύβει το αίσθημα της έκπληξης, της προσμονής, του ενθουσιασμού, και της κρυφής ελπίδας ότι μετά απ’αυτό η ματιά μας θ’αλλάξει γωνία προς τη ζωή και προς τον εαυτό μας. ΄Ένα τέτοιο ταξίδι χρειαζόμουν για φέτος. Για ένα restart. Για την ευκαιρία να δω τις σκέψεις από ψηλά. Περήφανα, αδιαπραγμάτευτα, κοφτά, σίγουρα…μα και με την τρυφερότητα του οικείου. Του Σπιτιού.

Κι όσο το μυαλό χανόταν στα δρομάκια των επιλογών και ξαπόστενε κάθε που χτύπαγε το τηλέφωνο στο κάλεσμα ενός φίλου για παρεϊστικες διακοπές, τόσο η πυξίδα της καρδιάς κατέληγε στο ίδιο ακριβώς σταυροδρόμι απ’ όπου ξεκινούσε. Η ίδια πυξίδα μου μάζεψε τα πράματα γρήγορα-γρήγορα, με έφτασε στο πλοίο και μου ζωγράφησε ένα χαμόγελο. Αυτό της σιγουριάς πως Τίποτα μετά απ’αυτό το ταξίδι δεν θα ταν το ίδιο.

Δεν σκέφτηκα πού θα μείνω γιατί Οπουδήποτε θα ήταν φιλόξενα ..είχα ακούσει. Δεν τηλεφώνησα να με περιμένουν…ήθελα να μαι «λεύτερη». Να βγει μπροστά μου η καινούρια μέρα να με ξεναγήσει, να με περιποιηθεί, να με ξεκουράσει, να με χορτάσει. Άφησα όλο το ιώδιο να μπεί και να καθαρίσει το μέσα μου και κουρασμένη πια, κοιμήθηκα μέχρι που με ξύπνησε ο πρώτος ήλιος της μέρας και μια αστεία ατάκα με άγνωστες λέξεις από τη δίπλα καμπίνα: Ετσά μωρέ βρήκε να κρύψει τα παπούτσια ο φιλιότσος μου!? Σε μένα έμοιασε!

Σίγουρη πως είχα τουλάχιστον 30 λεπτά μέχρι να φτάσουμε στο λιμάνι, googlαρα τις πρώτες λέξεις που έρχονταν στο μυαλό. Ξενοδοχεία, Κρήτη, Ηράκλειο. Και το μάτι έπεσε πάνω στον πρώτο μεγάλο τίτλο¨ Τα 10 καλύτερα Ξενοδοχεία Πόλης στο Ηράκλειο. Και όσο περιηγήθηκα στις Κορυφαίες επιλογές έπεσα πάνω σ’ αυτό που δεν περίμενα. Μια απογευματινή φωτογραφία μοντέρνου κτιρίου με led φωτισμό, 2 φοίνικες και ένα ασυνήθιστο όνομα. Olive Green Hotel. Στο πρώτο κλικ, η ίδια φωτογραφία μου αποκάλυψε την επιγραφή στην πρόσοψη: “Eco Friendly & Smart Hospitality”.

Λίγο πιο ευρωπαϊκό, σκέφτηκα, από τον παραδοσιακό τόπο με τους χοχλιούς, τα σαρίκια, τ’ Ανώγεια, τα μουστάκια και την άγνωστη διάλεκτο του γείτονα. Μια ιδέα που φέρνει την Ευρώπη πιο κοντά ή βγάζει τη Κρήτη πιο έξω απ’ τα σύνορά της. Έτσι ήταν. Και τα δυο ήταν. Έβλεπα στα δωμάτια επιτοίχιες εικόνες της Κρητικής φύσης και νόμιζα πως ήταν ίδια με τη φύση που σεργιάνιζα παιδί στην …Πελοπόννησο. Και συνέχισα σα να αποζητούσα μια ακόμα εικόνα από το καλοκαίρι στο Ναύπλιο, την Άνοιξη στο Θεσσαλικό Κάμπο, το Φθινόπωρο στην Ήπειρο. Την παιδική μου ζωή. Την αληθινή και απείραχτη. Έκανα ‘Ετσι’ και την έπιανα. Έπιασα και θάλασσα, έπιασα και κάτι σαν πέτρινο igloo στον Ψηλορείτη, και το νησάκι-κάστρο, την Σπιναλόγκα!

Να κι ένα δωμάτιο μ’έναν μπλε βαθύ έναστρο ουρανό! Σα να ρθε η εικόνα και ρώτησε τη σκέψη μου Τι με ηρεμεί τα βράδια. Και σαν απάντησε αυτή…Τα καλοκαιρινά βράδια με την αδερφή της που λογάριαζαν πόσα αστέρια μέτρησε η καθεμιά! Να και μια ψαρόβαρκα σαν αυτή του παππού Κωσταντή..όχι στην Πλάκα της Αργολίδας όμως…στην Πλάκα της Ελούντας!

Ιδού και μια νεαρή αρχόντισσα με παραδοσιακή φορεσιά, αδράχτι και νήμα! Και δίπλα της ένας Κρητικός με σαρίκι, μουστάκι και μια λύρα. Ένα ταιριαστό ζευγάρι βγαλμένο απ’την ιστορία να στέκεται τώρα περήφανα σ’ένα έργο τέχνης μέσα στην φωτισμένη ντουλάπα! Και κάπως έτσι βρέθηκα μέσα στο πρώτο ταξί που θα με πήγαινε σ’ ενα ξενοδοχείο που ήξερε να διαβάζει τη σκέψη μου! Smart Hospitality indeed!

Πριν ακόμα βάλω το πόδι μου μέσα απ’τη τζαμένια πόρτα, μύρισα νεράτζι, μοσχολέμονο, γαρύφαλλο και τριαντάφυλλο. Και η μυρωδιά διαδέχτηκε τα χαμογελαστά μάτια του οικοδεσπότη μου. Τον περιτριγυρισμένο από τον ελαιώνα του χώρου υποδοχής.  Τι ωραία! είπα. Καλώς σας βρήκα!

Και δεν θυμάμαι αν ενθουσιάστηκα περισσότερο όταν στο δωμάτιο άκουγα τον ευγενικό groom να μου εξηγεί, Πώς 2-3 επιλογές του tablet μπορούν να τα κάνουν Όλα εκτός του να με διακτινήσουν στην κοντινότερη παραλία ή όταν σκάναρα το QR code στην επιτοίχια εικόνα πάνω απ το κρεβάτι (μια απ’ αυτές που λίγο πριν μου είχε ξυπνησει παιδικές μνήμες) και βρέθηκα να σερφάρω σ’ένα blog που η κάθε εικόνα-τοπίο ήταν και μια γεμάτη εκδρομή με παραλίες, φαράγγια, μινωικά μνημεία! Ο προσωπικός μου concierge! Σαν παιδί που περίμενε τη μαμά να φύγει απ’το δωμάτιο…ξάπλωσα στη σεζ-λονγκ του μπαλκονιού και άρχισα να σερφάρω και να παίζω με το μαγικό μου tablet. Ανοιγόκλεινα με ταχύτητα τα φώτα, τις κουρτίνες, τη μουσική…και έψαχνα να βρω με ποιο κουμπί θα προκαλέσω σεισμικές δονήσεις…όπως στο Futuroscope του Poitou-Charentes της Γαλλίας που βρέθηκα στα 15 μου.

Κι όπως για όλα τα παιδιά, κάποια ώρα το παιχνίδι σκόνταψε στην αναρριχώμενη μυρωδιά μαμαδίστικου φαγητού! Κριθαράκι κοτόπουλο και χωριάτικη με Σελιανό τυρί μου προτείνει μια χαμογελαστή φυσιογνωμία…ως ‘best of’  στη λίστα των επιλογών! Και θα γινόταν εύκολα ‘Χοιρινή Σπαλομπριζόλα με φρέσκες χωριάτικες πατάτες’ , αν δεν με σταμάταγε το θερμιδικό μου καντάρι και η σκέψη ότι ‘Ξεκινώντας τις κρεπάλες θα γελάνε μαζί μου και τα βότσαλα όταν με δουν με μπικίνι’.

Είχα κάτσει έξω στο πάρκο κάτω από τα δέντρα και το αεράκι μύριζε θάλασσα. Ή ιδέα μου ήταν? Απέμεινα να περιμένω το φαγητό μου απολαμβάνοντας δροσερό λευκό Καρίκι. Το αγαπημένο κρασί του ευγενικού μου σερβιτόρου που έτυχε να έχει πλούσια κατάρτηση στις 17 ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Κρήτη. Δυό απ’ αυτές ήρθαν και παντρεύτηκαν μέσα στο δικό μου ποτήρι! Και όπως σε κάθε γάμο, ξεκίνησε η λύρα! Ή λύρα άκουγα (?)… μετά από 2-3 σφηνάκια ρακής που επέμενα να δοκιμάσω παρά τη συμβουλή του προσωπικού μου σωμελιέ ότι ‘τη ρακή τη σερβίρουμε στο τέλος για τη χώνεψη’.

Να το και το κριθαράκι μου! Με φρέσκια καλοκαιρινή τομάτα, με το ανθότυρο να παραβγαίνει σε bras de fer με το φρέσκο θυμάρι και δυο καλοψημένα μπουτάκια με τραγανή πετσούλα. Όπως ακριβώς το φαντάστηκα!

Με ντετεκτιβίστικη περιέργεια και διακριτικό κατά τα άλλα καμουφλαζ πίσω απ’τα γυαλιά, κοίταζα τους δίσκους που μπαινόβγαιναν για να φανταστώ τη γεύση των υπόλοιπων επιλογών του καταλόγου που τυχαία Δεν διάλεξα. Σα να ήμουν δίπλα στην κολλητή μου, να την κοιτάζω με πειραχτική διάθεση και με χαμόγελο υπεροχής στην πρώτη μας μπουκιά να καυχιόμουνα πως εγώ πήρα το καλύτερο του καταλόγου! Αυτή τη φορά όμως δεν άκουγα μόνο πανηγυρικές μπαλωθιές πάνω απ’ το δικό μου Κρητικό τραπέζι, αλλά και καστανιέτες πάνω από τον κύριο που επέλεξε πικάντικη τορτίγια, και ούτι πάνω απ’τις φιλενάδες που πήραν φαλάφελ με Havana club mojito.

Και θα αποφύγω να σχολιάσω τα burger – ουρανοξύστες γιατί δεν θα ήθελα να πέσω στον πειρασμό…ειδικά τώρα που η φαντασία μου είχε αρχίσει να οργιάζει και έβλεπα να πετάνε origami πάνω από τα ζουμερά bao bun γαρίδας, και να στριφογυρίζουν πολύχρωμα σομπρέρο πάνω απ’το ζευγάρι με τα chilli tacos και την τεκίλα.

Τί τέλειο, σκέφτηκα, ταξίδι στη γη μέσα σε λιγότερο από 2 ώρες! Πού να φανταζόμουν ότι θα γινόταν και ταξίδι στο χρόνο. Να κάνω απογευματινό περίπατο πάνω στα ενετικά τείχη του 16ου αιώνα και να ακούω μουσικές jazz μέσα από το υπερσύγχρονο πολιτιστικό κέντρο Ηρακλείου.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια