Life

Η ζωή ενός Αφγανού μετανάστη από ένα πίνακα ζωγραφικής

Ο Χερουλά Χασανί υποστηρίζει πως είναι άλλο πράγμα να εκφράζεσαι με τα λόγια και αλλιώς στο χαρτί

Ο Χερουλά Χασανί είναι ένας 30χρονο Αφγανός που από τα 14 του χρόνια ζει στην Ελλάδα. Γεννήθηκε τι 1991 λίγο πιο έξω από την Μπαμιγιάν, την πόλη του κεντρικού Αφγανιστάν και προέρχεται από οικογένεια αρχαιολόγων.

«Άμα παρατηρήσεις καλύτερα έχει μέσα κομμάτια από τον χάρτη του Αφγανιστάν. Το βλέμμα αντικατοπτρίζει τον πόνο των ιστοριών μου, ιστορίες οι οποίες δύσκολα αποδίδονται με λόγια», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ με βλέμμα που μαρτυρά την αγωνία για την τύχη της πατρίδας του, μετά την επάνοδο των Ταλιμπάν στην εξουσία, ξετυλίγοντας έτσι σιγά σιγά το κουβάρι της ζωής του μιλά για το ταξίδι της προσφυγιάς και για το ρόλο που έχει η ζωγραφική στη ζωή του.

Σήμερα, παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν μετά την επάνοδο των Ταλιμπάν στην εξουσία, αν και αρχικά, όπως είπε, δεν είχε δώσει τη δέουσα σημασία. Όντας χρόνια αποστασιοποιημένος από τα τεκταινόμενα εκεί, αφού τα τελευταία 15 χρόνια ζει στην Ελλάδα, χρειάστηκε ένα βίντεο για να τον κάνει να ταυτιστεί με όσα συνέβαιναν. «Μόλις είδα το βίντεο με τον Αφγανό τραγουδιστή Σαραφάτ Παργανί (Sharafat Parwani) να τραγουδάει "Η πατρίδα μου" μαζί με άλλους εκτοπισμένους συμπατριώτες μου, εκεί έκλαψα, κάτι που δεν κάνω συχνά, ταυτίστηκα κι ένιωσα ότι κι εγώ εκεί ανήκω», λέει χαρακτηριστικά.

Ο Χερουλά Χασανί ανήκει στη φυλή Χαζαρά, μια μειονότητα, η οποία διαχρονικά έχει υποστεί συστηματικές διακρίσεις, βία και σφαγές από ομάδες που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος και τους Ταλιμπάν, λόγω της εθνοτικής και θρησκευτικής της ταυτότητας. Ένα από τα μέρη που έχουν ισοπεδώσει είναι και το χωριό του 30χρονου. «Οι Ταλιμπάν δεν θέλουν ξένους στη χώρα, παραμένουν το ίδιο μισαλλόδοξοι και βίαιοι όπως τότε. Γυρίζουν πολύ πίσω στον χρόνο, ζουν μόνο για τη θρησκεία.

Άμα εγώ επιστρέψω στο Αφγανιστάν και μάθουν ότι ζούσα χρόνια στην Ελλάδα κι έχω ελληνικό διαβατήριο, θα με σκοτώσουν κατευθείαν. Θεωρούν ότι η χώρα τους ανήκει, θέλουν να εξαφανίσουν οτιδήποτε διαφορετικό», αναφέρει χαρακτηριστικά.

 «Πλέον, μέσω των κοινωνικών δικτύων και του διαδικτύου, είναι πολύ πιο εύκολο οι βιαιοπραγίες τους να βγουν στην επιφάνεια. Πριν από 20 χρόνια, όλα αυτά βρίσκονταν στην σκιά, υπήρχαν πολύ περισσότερα θύματα απ' όσα νομίζουμε. Γι' αυτό και τούτη τη φορά αποφάσισαν να προβάλλουν ένα πιο μετριοπαθές προφίλ.

Να δείξουν δηλαδή ότι υπάρχουν, ότι θα σχηματίσουν κανονικά κυβέρνηση, με σκοπό μάλιστα αυτή να αναγνωριστεί και από άλλες χώρες που δέχονται να συνεργαστούν, εκτός βέβαια των δυτικών δυνάμεων», τονίζει, ενώ δεν κρύβει την ανησυχία του και για τη θέση των γυναικών υπό το νέο καθεστώς. «Για τις γυναίκες είναι ό,τι χειρότερο, είναι προορισμένες αποκλειστικά για το σπίτι. Θα παραμείνουν στην αφάνεια, δίχως φωνή», επισημαίνει.

Οι δρόμοι της προσφυγιάς και η ανακουφιστική τέχνη της ζωγραφικής

Ο Χερουλά Χασανί ήταν μόλις 7 ετών, όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει με την οικογένειά του το Αφγανιστάν και να πάει στο Ιράν, όπου, όπως λέει, για πρώτη φορά έζησε τον κοινωνικό αποκλεισμό, μιας και αδυνατούσε, λόγω επιβαρυμένου κόστους, να έχει άμεση πρόσβαση σε δωρεάν εκπαίδευση και άλλες κοινωνικές παροχές του ιρανικού κράτους.

Η μητέρα του ήταν αυτή που τον παρότρυνε να ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι για την Ευρώπη, διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον. Στα 14 του χρόνια, διέσχισε δυο ηπείρους και τρεις χώρες ώσπου να φτάσει στην Ελλάδα. Σε άπταιστα ελληνικά, αφού έχει φοιτήσει με επιτυχία στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Ιωαννίνων, εξηγεί πως πλέον εργάζεται ως διερμηνέας- μεταφραστής για διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις και καλλιεργεί καθημερινά το ταλέντο του στη ζωγραφική με απώτερο στόχο να φοιτήσει κάποια στιγμή στην Σχολή Καλών Τεχνών.

Η κλίση του στη ζωγραφική είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή ήδη από τα παιδικά του χρόνια, με πρωταρχική του έμπνευση τα προσωπικά του βιώματα. Όντας αυτοδίδακτος, μέχρι στιγμής έχει δημιουργήσει εκατοντάδες έργα κι έχει πραγματοποιήσει δυο εκθέσεις ζωγραφικής: μια στην Κόνιτσα το 2010 και μια στα Ιωάννινα το 2016. «Πιο εντατικά άρχισα να ζωγραφίζω, στα 22 μου χρόνια. Η ζωγραφική για μένα είναι ένα μέσο έκφρασης των εσωτερικών μου σκέψεων. Όταν ζωγραφίζω αισθάνομαι όμορφα. Με βοηθάει πολύ ψυχολογικά. Είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου. Άλλο πράμα να εκφράζεσαι με τα λόγια από το να εκφράζεσαι σε χαρτί. Είναι κάτι τελείως διαφορετικό», λέει.

Ο ίδιος ωστόσο δεν θεωρεί τη ζωγραφική κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο του. Θα τη χαρακτήριζε περισσότερο ως μια πηγαία, αυτόματη διαδικασία. «Σαν να βγαίνει από μέσα μου, άμα δεν ζωγραφίσω μια- δυο μέρες αισθάνομαι πολύ άβολα, σαν να έχω χάσει κάτι σημαντικό», λέει ο 30χρονος Αφγανός, ο οποίος χρησιμοποιεί ποικίλες τεχνοτροπίες και επιδίδεται σε διάφορους πειραματισμούς. Ωστόσο, όπως λέει, τα σκίτσα με στυλό είναι αυτά που αντιπροσωπεύουν το προσωπικό του στιλ.

Πηγή έμπνευσής του είναι η παγκοσμίως γνωστή Σάμσια Χασανί, που «έχει κάνει πολλά εξαιρετικά έργα», όπως επισημαίνει ο ίδιος. «Ο πόλεμος κατακρεουργεί οποιαδήποτε έκφανση καλλιτεχνικής δημιουργίας», σημειώνει, τονίζοντας πως οι καλλιτέχνες στο Αφγανιστάν μπορούν να εξελιχθούν μόνο αν φύγουν από εκεί.

Αρκετοί από τους πίνακές του απεικονίζουν το χωριό του, ώστε βλέποντάς το να μην σβηστεί ποτέ από την μνήμη του. «Όταν έχουμε ασφάλεια, ειρήνη και ησυχία, τότε θα πάω βόλτα, ίσως για έναν μήνα, για διακοπές. Προς το παρόν δεν βλέπω μέλλον στο Αφγανιστάν. Πιθανόν να ξεσπάσει εμφύλιος που θα κρατήσει για χρόνια. Δεν έχω γυρίσει καθόλου από τα επτά, απαγορεύεται, ούτε και θέλω να πάω υπό αυτές τις συνθήκες», απαντά ο Χερουλά Χασανί, στην ερώτηση αν θα ξαναγυρνούσε στην πατρίδα το

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια