Life

10 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Με αφορμή την Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο επίκεντρο τίθεται το ζήτημα των αστέγων στην Ελλάδα

Η 10η Δεκεμβρίου είναι η ημέρα που η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου υιοθετήθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το 1948.

Ο φετινός εορτασμός συμπίπτει με την 70η επέτειο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εγγράφου ορόσημου για τα ίσα και αναφαίρετα δικαιώματα όλων των ανθρώπων και την προστασία τους, με γνώμονα τις διαχρονικές αξίες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Οι άστεγοι στην Ελλάδα και τα δικαιώματά τους

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, Παναγιώτα Φίτσιου, γράφει στη huffingtonpost.gr για τα δικαιώματα που διαχρονικά στερούνται οι κοινωνικά αποκλεισμένοι, οι άνθρωποι που ζουν σε κατάσταση αστεγίας φωτίζοντας κενά αλλά και σημαντικά πρωτοβουλίες που στην πράξη θα αποδείξουν τον σεβασμό μας απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους και όσα ισάξια δικαιούνται.

Σύμφωνα με την αναφορά της Feantsa (2017) για την Ελλάδα , παρότι δεν υπάρχει συστηματική καταγραφή, βάσει μιας εμπειρικής εκτίμησης παρατηρείται μια αύξηση, ως συνέπεια της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, κυρίως στον αριθμό των ”αόρατων” αστέγων, δηλαδή των ατόμων που μπορεί να ζουν σε επισφαλείς και ανεπαρκείς συνθήκες στέγασης, αλλά δεν εντοπίζονται από τις οργανώσεις, εκτός αν οι ίδιοι απευθυνθούν σε αυτές για βοήθεια.

Πιο συχνά οι άνθρωποι με τη μεγαλύτερη επιβάρυνση και τις μεγαλύτερες ανάγκες, είναι αυτοί που πιο δύσκολα θα μπορέσουν να φτάσουν να ζητήσουν βοήθεια, να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους ή έστω να ακουστούν ως φωνή...συχνά μένουν «αόρατοι».

Σε ό,τι αφορά την στέγασή τους, πρόκειται για πολλαπλό αποκλεισμό και φαύλο κύκλο. Υπάρχουν δεδομένα που καταδεικνύουν ότι τα προβλήματα ψυχικής υγείας αυξάνουν τον κίνδυνο απώλειας στέγης και αντίστοιχα η διαβίωση στον δρόμο εντείνει την ψυχοπαθολογία. Παρόλα αυτά οι άνθρωποι αυτοί έχουν μικρότερη πρόσβαση στις υπηρεσίες, όπως επιβεβαιώνει και μια μεγάλη έρευνα του ευρωπαϊκού οργανισμού Mental Health Europe to 2013 και αποκλείονται τόσο από δομές ψυχικής υγείας κυρίως λόγω του ότι δεν ανταποκρίνονται στις ”προδιαγραφές” των εξυπηρετούμενων όσο και από δομές φιλοξενίας αστέγων για τον ίδιο λόγο.

Αυτοί οι άνθρωποι στερούνται, λοιπόν, δυο βασικών δικαιωμάτων, τη στέγη και την περίθαλψη. Πρόκειται για ανθρώπους που ”πέφτουν” ανάμεσα στα κενά των υπηρεσιών που αποτυγχάνουν να αντιμετωπίσουν τις πολύπλοκες ανάγκες τους περιθωριοποιώντας τους ακόμα περισσότερο, ώσπου τα συμπτώματά τους να γίνουν κραυγαλέα.

Οι άστεγοι άνθρωποι με σοβαρές ψυχικές δυσκολίες, συννοσηρότητες, ή/και χρήση ουσιών είναι συχνά άνθρωποι που έχουν υποστεί ψυχικά τραύματα και λόγω αυτού η συμπεριφορά τους συχνά δημιουργεί δυσκολίες στους επαγγελματίες, που δεν ξέρουν πώς να τους προσεγγίσουν και ενίοτε τους αποκλείουν από τις υπηρεσίες, εντείνοντας με αυτόν τον τρόπο το τραύμα.

Άλλοι λόγοι του αποκλεισμού, είναι οι κοινωνικές διακρίσεις και το στίγμα, τα στερεότυπα που ενστερνίζονται ακόμα και πολλοί επαγγελματίες, η έλλειψη συντονισμού μεταξύ υπηρεσιών, η έλλειψη οικονομικών και ανθρώπινων πόρων και κυρίως η έλλειψη υπηρεσιών που θα είναι σχεδιασμένες να καλύψουν τις πολύπλοκες ανάγκες τους.

Σχόλια