Life

«Αν πεθάνεις θα πεθάνω κι εγώ: Συγκινεί ο Πύρρος Δήμας για την απώλεια της συζύγου του

Συγκινεί ο Ολυμπιονίκης Πύρρος Δήμας, μιλώντας, για πρώτη φορά για το θάνατο της γυναίκας του, Αναστασίας

«Λύγισε» για πρώτη φορά ο «αλύγιστος» Ολυμπιονίκης Πύρρος Δήμας, μιλώντας για τη σύζυγό του, Αναστασία, η οποία «έφυγε» από τη ζωή τον περασμένο Ιούνιο, έπειτα από τη «μάχη» που έδινε με τον καρκίνο.

Ο Πύρρος Δήμας παραχώρησε μία άκρως συγκινητική συνέντευξη στο protagon.gr.

Πόσα χρόνια πάλευε η Αναστασία;

«Η Αναστασία το πάλεψε τρία χρόνια και πέντε μήνες. Ξεπέρασε κατά μερικούς μήνες την αρχική πρόγνωση των γιατρών».

Θυμάσαι την αρχή; Πότε έμαθες – μάθατε τα δυσάρεστα νέα;

«Το μάθαμε στις 3 Ιανουαρίου 2015. Όγκος στον εγκέφαλο. Για φαντάσου, στο πιο ωραίο μυαλό που υπήρχε στη ζωή μου. Γυρίσαμε από το νοσοκομείο στο σπίτι. “Θα πεθάνω” μου λέει. “Τότε θα πεθάνω και εγώ” της είπα. Δεν υπερβάλλω όταν σου λέω ότι οι δυο μας ζήσαμε τόσα πολλά και απίστευτα μαζί που ήδη είχαμε χορτάσει ζωή. Από την άλλη, πώς να χορτάσεις τον Νικόλα, που είναι τώρα εννέα, πες μου. Γίνεται να μη θες να απολαύσεις την Ελένη, τη Μαρία, και τον Βίκτορα που τώρα χτίζουν τις ζωές τους; Αποφασίσαμε να το παλέψουμε, να το πάμε όσο πιο μακριά γίνεται. Για εκείνη, για μας τους δύο και φυσικά για τα παιδιά».

Ποια στιγμή λύγισες;

«Δεν υπάρχει μία στιγμή. Είναι πολλές στιγμές. Κάποιες φορές ξεχνάς και πώς είναι να μην αισθάνεσαι λυγισμένος. Συχνά αναρωτιέσαι ποιες είναι οι στιγμές που αισθάνεσαι καλά. Σε αυτές τις βαριές ανίατες ασθένειες, όπως ο καρκίνος, έχουμε μάθει και κοιτάζουμε μόνο αυτόν που βρίσκεται στο κρεβάτι. Είναι όμως και οι άλλοι γύρω του που σηκώνουν το δικό τους ψυχολογικό βάρος. Είναι αυτός που ξενυχτάει δίπλα στο μαξιλάρι, είναι και το παιδί με την αγωνία στα μάτια. Και εμείς στο σπίτι είχαμε φτιάξει μία δεξαμενή θάρρους που ο ένας έδινε στον άλλον. Όποιος λύγιζε, έπαιρνε κουράγιο από εκεί».

Από πού ρουφάς θάρρος και δύναμη στα δύσκολα; Ποια φράση λες μέσα σου σαν ένα εσωτερικό πρόσταγμα; Ενα δικό σου «μαρς!». Τι δικό σου «πουσάρισμα» στον εαυτό σου.

«Όταν έχεις παιδιά, δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο. Αυτό από μόνο του σε κινητοποιεί και σε σπρώχνει».

Παιδιά και θάνατος. Τι σοφό άκουσες από τα χείλη τους, τα χείλη των παιδιών σου σ΄ αυτή τη μάχη του θανάτου ενάντια στη ζωή; Πώς βγαίνετε από αυτό το δράμα; Τι στοιχεία σας κράτησαν και θα σας κρατήσουν ενωμένους;

«Είμαστε μία ενωμένη και αγαπημένη οικογένεια που είχε στο κέντρο της την Αναστασία. Ο κόσμος μπορεί να γνωρίζει εμένα, αλλά στην οικογένεια, μέσα στο σπίτι, τα πάντα γύριζαν γύρω από την Αναστασία. Ο φόβος που έφερε ο χαμός της μας έκανε να κρατηθούμε ο ένας από το χέρι του άλλου. Γι’ αυτό και η Αναστασία αναπαύεται εδώ στο Μαρούσι και όχι στο Λιτόχωρο που γεννήθηκε. Για να υπάρχει για όλους μας ένα σημείο αναφοράς, ένα σημείο επιστροφής. Ενωμένοι θα μείνουμε πάντα, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι θα ζούμε και μαζί. Ο καθένας παίρνει σιγά-σιγά τον δρόμο του».

Τα παιδιά είναι δουλειά δυο γονιών. Μίλησέ μου για τα παιδιά σου. Την πρόοδο του καθενός. Τι θεωρείς ότι καταφέρατε;

«Αυτό που σου λέω, ο καθένας παίρνει τον δρόμο του. Η Ελένη κάνει μεταπτυχιακό στο Σικάγο, ο Βίκτωρ είναι υπότροφος του Γέιλ και μάλιστα εργάζεται εκεί. Η Μαρία, που τελείωσε φέτος, ετοιμάζεται και αυτή για κάποιο αμερικανικό πανεπιστήμιο που ελπίζω να πάει με υποτροφία ως αθλήτρια της κωπηλασίας. Ε, ο Νικόλας πάει Δημοτικό ακόμα, θα είναι με τον μπαμπά. Τα καταφέραμε καλά. Τουλάχιστον για αυτό το θέμα η Αναστασία έφυγε ήσυχη. Είναι καλά παιδιά που έχουν όνειρα και άποψη για αυτό που θέλουν να κάνουν…»

Νομίζω η απουσία των ανθρώπων που αγαπάμε βαθιά είναι ο πιο ανατριχιαστικός εκκωφαντικός ήχος μέσα μας. Ποιες στιγμές σου λείπει περισσότερο η Αναστασία;

«Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες στιγμές. Μπαίνεις στο σπίτι και συνειδητοποιείς ότι λείπει. Σε πληγώνει. Συμβαίνει κάτι. Θα ήθελες να την πάρεις τηλέφωνο. Δεν μπορείς. Κάθεσαι στην πολυθρόνα και σκέφτεσαι ότι αν ήταν η Αναστασία θα έκανες κάτι άλλο. Είναι ακόμα νωρίς, αλλά νομίζω ότι η απουσία είναι κάτι που δεν συνηθίζεται ποτέ. Είναι ένας πόνος που μπορεί να φεύγει, αλλά δεν χάνεται».

Σχόλια