Ηράκλειο

Κατάληψη στο Καπετανάκειο - Γονείς στο πλευρό των μαθητών

Αρνούνται να μπουν στις αίθουσες οι μαθητές στο Καπετανάκειο

Ένταση επικρατεί αυτή τη στιγμή έξω από το πιο ιστορικό σχολείο στην πόλη του Ηρακλείου.

Ο λόγος είναι ότι οι μαθητές προέβησαν σε κατάληψη του σχολείου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το κτηριακό πρόβλημα που κατέληξε πλέον να χρονίζει.

Υπενθυμίζεται ότι οι εργασίες επισκευής και ανακαίνισης του σχολείου ξεκίνησαν πανηγυρικά για τη νέα όψη που θα είχαν τα κτήρια μετά την ολοκλήρωση των εργασιών, ωστόσο κατέληξαν... σε ένα σύγχρονο «γιοφύρι της Άρτας» με τα έργα να διαρκούν δέκα χρόνια και να παραμένει άγνωστο το πότε θα παραδοθεί το σχολείο στη νέα μορφή του.

Σημειώνεται ότι μαθητές προέβησαν την Τρίτη σε συμβολική, αυθόρμητη κατάληψη. Ωστόσο σήμερα, Τετάρτη, συμμετέχουν στην κατάληψη και οι μαθητές του άλλου σχολείου που στεγάζεται στο Καπετανάκειο, ενώ στο πλευρό τους έχουν και το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων. 

Γονείς και μαθητές δηλώνουν αγανακτισμένοι με την κατάσταση που επικρατεί αφού η δέσμευση ήταν το σχολείο να παραδοθεί στα μέσα Οκτωβρίου και ενώ σήμερα έχει 17 ο μήνας παραμένει ακόμα άγνωστο το χρονοδιάγραμμα παράδοσης ενός μεγάλου έργου που ταλαιπώρησε εκατοντάδες μαθητές τα τελευταία δέκα χρόνια.

Σύμφωνα με μαρτυρίες γονέων, ακόμα κι αν το κτήριο ήταν έτοιμο να παραδοθεί, δεν υπάρχει πυρασφάλεια, ούτε μελέτες πυρασφάλειας στο κτήριο και κάνουν λόγο "για μία ουσιαστικά χαμένη χρονιά".

Φωτογραφία από αναγνώστη

Επιστολή – κόλαφος: «Μια αιωνιότητα και μια μέρα... για το Καπετανάκειο»

Πριν λίγες μέρες ο Σύλλογος Γονέων του 1ου Λυκείου Ηρακλείου είχε στείλει επιστολή αναφορικά με την εξέλιξη των εργασιών στο Καπετανάκειο, με τίτλο «Μια αιωνιότητα και μια μέρα... για το Καπετανάκειο».

Η επιστολή αναφέρεται στα δέκα χρόνια που κόλλησαν, ξεκόλλησαν και ξανακόλλησαν οι εργασίες και χρειάστηκαν πριν από δύο χρόνια μια καινούργια εκκίνηση με αγώνες μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων. Μάλιστα, προαναγγέλλονται και κινητοποιήσεις που θα γίνουν άμεσα από τον Σύλλογο.

Η επιστολή αναφέρει «φτάνει πια» και συνεχίζει: «Μια τελευταία κινητοποίηση, που βρήκε τρόπο να συντονίσει τις προσπάθειες φορέων (Δήμου, Περιφέρειας, βουλευτών, υπουργείου) και κατάφερε να απεμπλέξει από τη γραφειοκρατία το έργο, ώστε να γίνει το ΠΡΩΤΟ έργο που θα προκηρυσσόταν με τον νέο νόμο. Τότε μας φάνηκε ότι μια αιωνιότητα προβλημάτων, χαμένων ευκαιριών και γενεών μαθητών έφτανε επιτέλους στο τέλος.

Η τελική μας προσπάθεια πια εστιάστηκε στο πώς το έργο, αντί να παραδοθεί τον Ιούλιο του 2019, θα παραδιδόταν νωρίτερα, ώστε μια τελευταία πολύπαθη γενιά (Γ’ Λυκείου) να προλάβει να προετοιμαστεί και να ξεσκολίσει εντός σχολείου και όχι εντός λυομένων. Όλοι εκτιμούσαμε ότι με καλή θέληση υπήρχαν οι προϋποθέσεις.

Και πράγματι, όταν άρχισε το έργο, τόσο η εργολήπτρια εταιρεία όσο και ο Δήμος με τις υπηρεσίες του έδειξαν να υπερβαίνουν εαυτούς (και μπράβο τους), τόσο πολύ που τέλη Αυγούστου 2018 δεσμεύτηκαν (εργολάβος και δήμαρχος) ότι το έργο θα τελείωνε τέλη Σεπτεμβρίου-αρχές Οκτωβρίου 2018.

Και ξαφνικά, εκεί που το τέλος έμοιαζε ορατό, τα εναπομείναντα βήματα λιγοστά και οι εργασίες πεπερασμένες, όλα άρχισαν ξανά να κολλάνε, να σέρνονται, να χρονοτριβούν... Η μία μέρα για μια διαδικασία γινόταν μία εβδομάδα, η μία εβδομάδα για μια εργασία γινόταν 15 μέρες, οι 10 μέρες για κάτι άλλο γινόντουσαν 1 μήνας... και η ΜΙΑ ΜΕΡΑ που απέμενε για να μπουν τα παιδιά μέσα έμοιαζε να γίνεται ξανά ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.

Φωτογραφία - ντοκουμέντο, ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί: Μαθητές κάνουν μάθημα ενώ έξω από την αίθουσα βρίσκεται ένα χαντάκι με σκουπίδια (φωτπγραφία από αναγνώστη)

Στο μεταξύ, σε ό,τι αφορά την καθημερινότητα:

- Εργαστήρια στο σχολείο δε λειτουργούν, αφού μεταφέρθηκαν και στοιβάχτηκαν σε λυόμενες αίθουσες, γιατί οι υποσχέσεις έλεγαν ότι το κτήριο θα λειτουργούσε κανονικά με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

- Τμήματα τάξεων μεταφέρονται από τη μια αίθουσα στην άλλη, έτσι ώστε να μην επιβαρύνονται συνεχώς οι ίδιοι μαθητές με τον θόρυβο και τη σκόνη του εργοταξίου.

Και κάτω από αυτές τις συνθήκες προσπαθούν οι μαθητές της Γ’ Λυκείου να ανέβουν τον “Γολγοθά” των πανελλαδικών εξετάσεων.

Όποιος επισκέπτεται το κτήριο διαπιστώνει πως το πολύ σε 20-25 μέρες μπορεί να έχει τελειώσει και να φιλοξενήσει μαθητές.

Γιατί πάλι υπάρχει αργός ρυθμός στις εργασίες; Γιατί άραγε; Ποιος ευθύνεται; Γιατί κάποιοι εννοούν να μην καταλαβαίνουν τη δυσκολία μαθητών και εκπαιδευτικών, και την αγωνία των γονιών;

Σε οποιαδήποτε σύνθετη διαδικασία, σε οποιοδήποτε έργο, υπάρχει μια γκρίζα ζώνη, ένα κρίσιμο σημείο, όπου από τη μια υπάρχει η ισχυρή βούληση να ξεπερνιούνται τα προβλήματα, και από την άλλη η άνεση ή η σκοπιμότητα επίκλησης νομιμοφανών ζητημάτων για να τρενάρει η ολοκλήρωση. Τα έχουμε ζήσει χρόνια και τα δύο. Ελπίζουμε τώρα να κυριαρχήσει η βούληση ΟΛΩΝ να ολοκληρωθεί άμεσα το έργο.

Θα ήθελε κανείς τα παιδιά του να εκπαιδεύονται κάτω από αυτές τις συνθήκες;».

Η επιστολή καταλήγει με την ανακοίνωση των σχεδίων για προγραμματισμό άμεσων κινητοποιήσεων και το μότο που υιοθετείται είναι: «Επιτέλους, ας κάνουμε την τελευταία μέρα που απομένει να μη διαρκέσει μια αιωνιότητα!». Πάντως, η επιστολή έχει και υστερόγραφο, που αναφέρει: «Αφού εργολάβος και δήμαρχος θεωρούσαν ότι είναι εφικτό και επιθυμούσαν το έργο να τελειώσει μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, και αφού τα χρήματα υπάρχουν, γιατί το έργο κολλάει;».

 

 

Σχόλια