Κρήτη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Η Πολωνή φωτογράφος που μετακόμισε στην Κρήτη & φωτογραφίζει γωνιές του νησιού

Γνωρίστε την Revy Redfox που μαγεύτηκε από τις ομορφιές και τους ανθρώπους της Κρήτης

Για πολλούς από εμάς είναι δύσκολο και μόνο στη σκέψη να μαζέψουμε τα πράγματά μας από το μέρος που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε και να μετακομίσουμε κάπου αλλού, κάνοντας πατρίδα μας ένα άλλο νησί, μια άλλη πόλη, χώρα ή χωριό.

Όμως, η Πολωνή φωτογράφος που υπογράφει ως Agnuta-Arts Photography - Revy Redfox πήρε αυτή τη μεγάλη απόφαση ένα χρόνο πριν: έφυγε από την Πολωνία και αφού πέρασε από διάφορες χώρες, κατέληξε στην Κρήτη, το νησί που τη μάγεψε με τις ομορφιές του.

Η Revy Redfox μιλά στο neakriti.gr για το πώς ήρθε στην Κρήτη, πόσο καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι γονείς της σ’ αυτή την απόφαση και μας απαντά στο ερώτημα γιατί αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη φωτογραφία.

Ανοίγει την καρδιά της η νεαρή φωτογράφος και αναφέρει όλα όσα την έχουν εντυπωσιάσει στο νησί μας. Η Revy Redfox μένει στη Ζήρο Σητείας μαζί με τους γονείς της οι οποίοι είχαν έρθει νωρίτερα από εκείνη στο νησί, και δηλώνει μαγεμένη από τους ανθρώπους της Κρήτης, τον τρόπο που διασκεδάζουν, το πόσο φιλικοί είναι…

Παράλληλα, μοιράζεται τις ανησυχίες της για τον τρόπο που ζουν άνθρωποι σε άλλες χώρες συγκριτικά με τη ζωή στην Κρήτη.

Τι λέτε; Θα έρθετε να γνωρίσετε μαζί μας την Revy Redfox και τις φωτογραφίες της, μέσα από τη δική της ιδιαίτερη ματιά;

Πόσο καιρό ζεις στην Κρήτη;

«Ήρθα στην Κρήτη αρκετά πρόσφατα, περίπου πριν από ένα χρόνο. Νωρίτερα, οι γονείς μου είχαν αποφασίσει να έρθουν και να μείνουν εδώ. Ένα χρόνο πριν, λοιπόν, ήρθα να τους επισκεφτώ. Ταξιδεύοντας για Κρήτη, επισκέφτηκα τη Γερμανία, την Αυστρία και την Ιταλία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ανακάλυψα πολλά όμορφα μέρη, αλλά στο τέλος συνειδητοποίησα πως τα πιο όμορφα βρίσκονταν στην Κρήτη.».

Γιατί επέλεξες να μετακομίσεις στην Κρήτη;

«Θα ήθελα να πω ότι η μετακίνηση μου στην Κρήτη ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Οι γονείς μου μετακόμιζαν αρκετά συχνά από τη μία πόλη στην άλλη, αναζητώντας ακόμα τη δική τους θέση στη Γη.

Όταν μία μέρα ένιωσαν απογοητευμένοι από την Πολωνία, μετακόμισαν στη Γερμανία (η μητέρα μου είναι Γερμανίδα, αλλά μεγάλωσε στην Πολωνία). Σύντομα αποδείχθηκε ότι δεν αισθάνονται σαν στο σπίτι τους, έτσι αποφάσισαν να μετακινηθούν σε άλλο τόπο.

Αλλά αυτή τη φορά αποφάσισαν, όπως μου είπαν αργότερα, να ξεκινήσουν ένα ταξίδι στις ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού (ο πολιτισμός και η τέχνη είναι πολύ σημαντικοί γι’ αυτούς γιατί, όπως είπα και νωρίτερα, είναι και καλλιτέχνες - ζωγράφοι). Η επιλογή ήταν προφανής γι’ αυτούς – Κρήτη!

Βρήκαν το σπίτι τους στη Ζήρο, αλλά και σπουδαίους φίλους τους - την Άννα και τον Γιάννη (από τους οποίους αγόρασαν το σπίτι που μένουν τώρα). Για τη μητέρα μου, αυτός ο τόπος αποδείχθηκε πραγματικό όνειρο.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η σχέση στην οποία βρισκόμουν, περνούσε κρίση. Ακούγοντας τη μαμά μου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η καλύτερη λύση για μένα θα ήταν να ξεκινήσω μία νέα ζωή στην Κρήτη, στη Ζήρο. Και δεν έκανα λάθος...

Πέρυσι, για ένα μήνα ταξιδεύαμε στην Κρήτη, από τη Σητεία μέχρι τα Χανιά. Ήταν ένα θαυμάσιο ταξίδι. Πήρα πολλές φωτογραφίες, συνάντησα υπέροχους ανθρώπους και, όπως και η μαμά μου, ένιωσα ότι η Κρήτη είναι ένα ιδιαίτερο μέρος.

Μερικές φορές κάποιοι με ρωτάνε: γιατί στη Ζήρο; Είναι τόσο παγωμένα εκεί!

Και τότε είναι που μένω άναυδη και απαντάω: Κρύο; Αστειεύεσαι; Είμαι από το βορρά! Στο βορρά κάνει πραγματικά κρύο. Και εδώ είναι ένα όμορφο περιβάλλον με φανταστικούς ανθρώπους.».

Τι σου αρέσει περισσότερο στην Κρήτη;

«Συνήθως, φίλοι που ακούν ότι ζω στην Κρήτη λένε: «Αχ, ναι, Κρήτη! Είχα πάει κι εγώ εκεί! Θαυμάσια θάλασσα, υπέροχα ξενοδοχεία, ξέρετε, all inclusive».

Λοιπόν, οι παραλίες και η θάλασσα είναι όμορφα, τα Χανιά έχουν επίσης μια φυσική ομορφιά. Υπέροχη, επίσης, είναι η Κνωσός. Και ούτω καθεξής.

Ωστόσο, πιστεύω ότι το χωριό σε ηρεμεί περισσότερο. Στην ηπειρωτική Ευρώπη όλα πάνε πολύ γρήγορα. Παραφροσύνη, εμμονή με την κατανάλωση και συνεχής φόβος απώλειας της φερεγγυότητας.

Όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλά άλλα χωριά, η Ζήρος ερημώνει. Οι νέοι πηγαίνουν να δουν τον κόσμο, γεμάτοι ελπίδες ότι θα βρουν εκεί το μικρό τους Eldorado. Με εκπλήσσει γιατί έχουν εδώ όλα όσα χρειάζεται ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος. Θαυμάσια τοπία, το καλύτερο ελαιόλαδο στον κόσμο από τον ελαιώνα, το μέλι, τα φρούτα, το κρασί από τον ίδιο τους τον αμπελώνα και, φυσικά, την ρακή. Πάνω απ’ όλα, όμως, οι άνθρωποι που ζουν εδώ δημιουργούν μία μοναδική ατμόσφαιρα.

Οι σχέσεις μεταξύ των κατοίκων του χωριού είναι εξαιρετικές, στενές και ευγενικές. Την 1η Ιανουαρίου βρισκόμασταν σε μια γιορτή ενός χωριού. Υπήρχαν μερικά απλά πιάτα, ρακή και, φυσικά, μουσική από ένα τοπικό συγκρότημα που αποτελούταν από δύο μουσικούς που παίζουν μπουζούκι, έναν ντράμερ και έναν τραγουδιστή με κρητική λύρα. Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία!

Όχι μόνο λόγω της ίδιας της μουσικής, αν και η μπάντα ήταν εκπληκτική… Αυτό που έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση σε ‘μένα ήταν ότι όλοι χόρευαν μαζί. Όλοι οι νέοι, όπως και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, χορεύαν με τραγούδια που δεν είναι ούτε Beyonce, ούτε disco. Ήξεραν αυτά τα τραγούδια και τα τραγουδούσαν μαζί με το συγκρότημα. Ναι, από τη δική μου άποψη, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Κρήτης είναι οι κάτοικοί της. Αν και το ίδιο το νησί, ειδικά εδώ, στην περιοχή της Ζήρου είναι φυσικά όμορφο.».

Τι είναι αυτό που κάνει την Κρήτη να ξεχωρίζει από την Πολωνία;

«Μια φορά ένας Άγγλος μου είπε: Οι χώρες μας είναι παρόμοιες, γιατί η Αγγλία και η Πολωνία είναι γεωργικές χώρες. Θα μπορούσα να πω ομοίως για την Κρήτη και την Πολωνία, κάτι που, φυσικά, θα ήταν μια τεράστια απλοποίηση.

Από την άλλη πλευρά, οι διαφορές είναι προφανείς, η κουζίνα, το κλίμα, ο αριθμός των κατοίκων, η ιστορία ή η γεωγραφική θέση.

Στην πραγματικότητα, η σωστή απάντηση στο ερώτημα αυτό πρέπει να είναι: ρωτήστε με σε είκοσι χρόνια, γιατί τώρα δεν είμαι αρκετό καιρό στην Κρήτη για να μπορώ να απαντήσω. Επομένως, η απάντησή μου θα είναι μόνο μια επιφανειακή και μάλλον αφελής εντύπωση ενός ανθρώπου που μόλις πρόσφατα έγινε μέλος της κρητικής κοινότητας. Επιπλέον, και μου αρέσει να το λέω αυτό... αλλά ακόμα δεν μιλώ ελληνικά.

Όπως… Από τα Χανιά προς τη Σητεία στον Εθνικό Δρόμο, έχετε τα πάντα: θάλασσα, βουνά, μεγάλες πόλεις (Ηράκλειο ή Ρέθυμνο), δάσος όπως από την Πολωνία και σήραγγες όπως στις Άλπεις. Την πρώτη φορά που ταξίδευα με αυτόν τον τρόπο, είχα την εντύπωση ότι παρακολουθούσα ένα σκίτσο ενός μεγάλου αρχιτέκτονα τοπίου πριν αυτός δημιουργήσει την υπόλοιπη ήπειρο. Το πιο σημαντικό απ’ όλα όμως είναι οι άνθρωποι της Κρήτης που  είναι διαφορετικοί εδώ από τους συμπατριώτες μου.».

Πόσα χρόνια ασχολείσαι με τη φωτογραφία; Τι σε ώθησε προς αυτή την ασχολία;

«Η πρώτη φορά που σκέφτηκα σοβαρά να ασχοληθώ με τη φωτογραφία ήταν το 2010, όταν πήρα και την πρώτη μου επαγγελματική κάμερα. Νωρίτερα, όπως όλοι, τραβούσα φωτογραφίες με το κινητό μου. Εκείνη τη στιγμή, όταν πήρα την καινούρια φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου, συνειδητοποίησα ότι το να φωτογραφίζω είναι κάτι παραπάνω από μια selfie ή από τις απλές φωτογραφίες.  Ξεκίνησα να κοιτάζω τις φωτογραφίες με μια… σκέψη. Τότε άρχισα να λέω πως ναι, αυτή η φωτογραφία φαίνεται υπέροχη, αλλά τι θα συμβεί όταν αλλάξω τις ρυθμίσεις στη φωτογραφική μηχανή;

Έτσι, βήμα προς βήμα, άρχισα να εμβαθύνω καλύτερα στην καλλιτεχνική σφαίρα της φωτογραφίας. Μπορείτε να με ρωτήσετε γιατί το θεωρώ τέχνη και όχι μόνο φωτογραφία. Λοιπόν, οι δύο γονείς μου είναι καλλιτέχνες, και, ως παιδί, πέρασα πολύ τον χρόνο μου στο εργαστήριό τους. Σε μια τέτοια περίπτωση, κάθε φορά που σκέφτεσαι οποιαδήποτε πτυχή της δημιουργικότητας, η τέχνη είναι κάτι προφανές για εσένα.».

Πως νιώθεις όταν κρατάς τη φωτογραφική κάμερα στα χέρια σου;

« Ω, αυτό είναι πάντα πολύ συναρπαστικό, πραγματικά! Για μένα, σχεδόν κάθε φωτογραφία σημαίνει άλλη μια περιπέτεια. Προσπαθώ να μην προγραμματίσω τα ταξίδια μου με την κάμερα για να έχω ανοιχτούς τους ορίζοντές μου. Απλά πηγαίνω και βλέπω, ελπίζοντας ότι αυτό που βλέπω απλώς θα με εμπνεύσει. Περπατώ και περιμένω σαν κυνηγός, για μια στιγμή που κάποια διάταξη σημείων, ένα φως, η δόνηση του αέρα ή κάποιο αντικείμενο θα δημιουργήσει μια εικόνα που θα θελήσω να διατηρήσω.

Μοιάζει λίγο με φωτορεπορτάζ. Μου αρέσει αυτή η αβεβαιότητα ενός στιγμιότυπου τυπικού των γρήγορων βολών. Ή σε ένα πορτρέτο, όταν πρέπει να φτάσω στα συναισθήματα που κρύβονται στον άνθρωπο, κάτι που θα τον χαρακτηρίζει καλά.».

Όταν ξεκίνησες την ασχολία σου, τι σου άρεσε να φωτογραφίζεις περισσότερο;

«Εντάξει, όταν είσαι μικρό παιδί, θέλεις να γίνεις αστροναύτης σαν τον μπαμπά ή κορυφαίο μοντέλο σαν τη μαμά. Αλλά οι γονείς μου ήταν καλλιτέχνες. Έτσι, ήθελα να γίνω κι εγώ καλλιτέχνης.

Δυστυχώς, το να μαθαίνω να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω ήταν μια απασχόληση τόσο βαρετή για μένα. Μια μέρα οι γονείς μου αγόρασαν μια κάμερα για μένα, και η περιπέτεια μου ξεκίνησε αυτή τη στιγμή. Στη Βαρσοβία, δίπλα σε άλλες Καλλιτεχνικές Σχολές, υπάρχει η Ακαδημία Φωτογραφίας, όπου μπορείς να σπουδάσεις υπό την καθοδήγηση γνωστών Πολωνών φωτογράφων. Και άρχισα εκεί.

Γρήγορα αποδείχθηκε, ωστόσο, ότι η σχολή επικεντρώνεται κυρίως στην εμπορική φωτογραφία, η οποία τότε δεν με ενδιέφερε. Μου φάνηκε ότι η αυστηρά διαφημιστική φωτογραφία είναι κάτι άσχημο, επειδή ο πραγματικός καλλιτέχνης δεν κάνει εμπορικές φωτογραφίες.

Τώρα, μετά από χρόνια, βλέπω αυτό το σχολικό πρόγραμμα λίγο διαφορετικά και εκτιμώ αυτά που έμαθα εκεί. Το 2012, αποφοίτησα από τη σχολή και άρχισα να ψάχνω για τη δική μου πορεία. Πρόσφατα, συνειδητοποίησα ότι ξοδεύω τον περισσότερο χρόνο μου για να φωτογραφίσω ένα τοπίο. Αλλά εξακολουθώ να έχω αγάπη και για άλλα είδη φωτογραφίας, ιδιαίτερα από τότε που είδα μια διάσημη φωτογραφία η οποία δείχνει έναν ναύτη να φιλάει ένα κορίτσι στην Ημέρα της Νίκης από τον Alfred Eisenstaedt.

Βλέποντας αυτή τη φωτογραφία, σκέφτηκα: «Ω, θέλω να τραβήξω φωτογραφίες σαν αυτή». Στον τομέα του πορτρέτου, ο γκουρού μου είναι φυσικά η Annie Leibovitz, αν και γνωρίζω ότι δεν είμαι… πρωτότυπη σε αυτό το θέμα.

Αχ, και εξακολουθεί να υπάρχει αυτό το είδος της εμπορικής φωτογραφίας που κάποτε μου είχε φανεί τόσο αδιάφορη. Σήμερα πιστεύω ότι οι προκλήσεις που θέτει αυτό το είδος φωτογραφιών για τον φωτογράφο είναι ενδιαφέρουσες και η λήψη μιας καλής φωτογραφίας σε αυτόν τον τομέα δίνει στον συγγραφέα πολλή διασκέδαση και ικανοποίηση.».

Και μία συμβουλή για όσους θέλουν να γίνουν φωτογράφοι;

«Η μόνη συμβουλή που μπορώ να σας δώσω είναι να τραβήξετε φωτογραφίες για όλα όσα βλέπετε και σας κάνουν εντύπωση. Στη συνέχεια ανοίξτε τις φωτογραφίες στον υπολογιστή και εξετάστε αν το φωτογραφικό αντικείμενο ή το πρόσωπο ταιριάζει στη σύνθεση ή εάν καταφέρατε να καταγράψετε αυτό που θέλετε να δείξετε.

Πειραματιστείτε, επαναλάβετε τις λήψεις και επαναλάβετε τις σε διαφορετικές ώρες της ημέρας.

Όταν φωτογραφίζετε, δοκιμάζοντας διαφορετικές τεχνικές, μπορείτε να ανακαλύψετε βήμα προς βήμα αυτό που πραγματικά σας ενδιαφέρει στην καλλιτεχνική φωτογραφία. Ή αν ενδιαφέρεστε για εμπορική φωτογραφία - κοιτάξτε τους κυρίους, πώς κατασκευάζουν χώρο, πώς συνθέτουν, πώς "καθαρίζουν" τις φωτογραφίες, αφαιρώντας όλες τις ατέλειες των φωτογραφικών αντικειμένων. Εργαστείτε στις τεχνικές σας, αναζητήστε έμπνευση. Να γίνετε ο μεγαλύτερος κριτικός του εαυτού σας. Αλλά ποτέ μη σταματήσετε να φωτογραφίζετε.».

Σχόλια