Κρήτη

Πολυτεχνείο: Πως γλίτωσε το μακελειό σε ηλικία 17 ετών ο Γιάννης Αλέξης

"'Ακούσαμε θόρυβο από μεγάφωνα, είδαμε κόσμο στο Πολυτεχνείο". Η συγκλονιστική περιγραφή των γεγονότων από τον 64χρονο σήμερα Κρητικό

Σαράντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την 17η Νοεμβρίου του 1973, ημέρα κατά την οποία "πνίγηκε" στο αίμα η λαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου ενάντια στη Χούντα των συνταγματαρχών.

Με αφορμή την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου, το neakriti.gr δημοσιεύει ξανά σήμερα τα όσα είχε αφηγηθεί πριν από λίγα χρόνια στην εφημερίδα "Νέα Κρήτη" ένας 64χρονος -σήμερα- Λασιθιώτης, ο οποίος είχε συμμετάσχει στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Ο 17χρονος -τότε- Γιάννης Αλέξης από το Μεραμβέλο, μας εξιστόρησε τα όσα δραματικά βίωσε εκείνες τις ημέρες στο κέντρο των Αθηνών. 

«Το σούρουπο της Τετάρτης 14 Νοεμβρίου, εγώ και η παρέα μου από τον Άγιο Νικόλαο κατεβαίναμε τη λεωφόρο Αλεξάνδρας για να πάμε θέατρο. Φτάνοντας στην Πατησίων, ακούσαμε θόρυβο από μεγάφωνα. Κατευθυνθήκαμε προς την πλευρά απ’ όπου ακουγόταν ο θόρυβος. Δεν αργήσαμε να δούμε τον κόσμο που ήταν συγκεντρωμένος στην Πατησίων, έξω από το Πολυτεχνείο», μας λέει ο κ. Αλέξης. 

 Όπως αναφέρει ο 64χρονος σήμερα Αγιονικολιώτης, τις επόμενες δύο ημέρες μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου γινόταν χαμός από τον κόσμο. «Δεν ήταν μόνο νέοι. Ήταν άνθρωποι κάθε ηλικίας: Από μαθητές και φοιτητές, μέχρι εργάτες, συνταξιούχους, αλλά και παπάδες. Εκεί ήταν και ο Νίκος Ξυλούρης, ο οποίος στήριξε με την παρουσία του τον αγώνα των καταληψιών. Η αλληλεγγύη του λαού ήταν απίστευτη. 

 Θυμάμαι ότι συνέχεια μας έφερναν τρόφιμα και τσιγάρα. Θυμάμαι ακόμη ότι με κάποια από τα χρήματα πηγαίναμε στα βιβλιοχαρτοπωλεία της οδού Στουρνάρη και αγοράζαμε χαρτί για να φτιάξουμε προκηρύξεις. Οι περισσότεροι κοιμόμασταν στα κλεφτά μια-δυο ώρες, εάν ήμασταν τυχεροί και βρίσκαμε κάποια κενή καρέκλα για να βολευτούμε λίγο», αναφέρει ο Γιάννης Αλέξης. 

Ο κ. Αλέξης μας μίλησε, ακόμη, για το πρόχειρα ιατρεία που είχαν στήσει αλληλέγγυοι γιατροί και φοιτητές της Ιατρικής για την περίθαλψη των τραυματιών. Μας είπε, επίσης, για τα λεωφορεία που σταματούσαν στην Πατησίων και κατέβαινε πλήθος κόσμου για να συμμετάσχει στην εξέγερση. 

Ωστόσο, ο 64χρονος Μεραμβελιώτης μάς μίλησε και για τον απίθανο τρόπο με τον οποίο γλίτωσε το μακελειό που ακολούθησε, όταν τα τανκς έφτασαν έξω από το Πολυτεχνείο. 

Πώς γλίτωσε το μακελειό 

«Το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου με βρήκε ένας Αγιονικολιώτης, τον οποίο ήξερα καλά από την Κρήτη, και ο οποίος μου είπε ότι η μητέρα μου με έψαχνε αγωνιώντας για την τύχη μου. Το σπίτι που έμενα τότε ήταν κοντά στο Πολυτεχνείο, σε ένα στενάκι κάθετο στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Έφυγα λοιπόν να πάω στο σπίτι μου για να πάρω τηλέφωνο τη μητέρα μου, ώστε να μην ανησυχεί. 

Όπως καταλαβαίνετε, εκείνην την εποχή δεν υπήρχαν κινητά... Λίγη ώρα αφότου μίλησα μαζί της, βγήκα για να επιστρέψω στο Πολυτεχνείο. Όταν βγήκα όμως στην Αλεξάνδρας, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά... Παντού ήταν ακινητοποιημένα λεωφορεία, ενώ πηγαινοέρχονταν ασθενοφόρα. 

Άρχισα να κατεβαίνω το δρόμο, ωστόσο φτάνοντας στην Πατησίων, είδα τα τανκς. Σηκώθηκα και γύρισα αμέσως στο σπίτι μου», μας λέει ο Γιάννης Αλέξης, ο οποίος, όντας μόλις 17 ετών, σοκαρίστηκε: «Μια ολόκληρη εβδομάδα δεν το κούνησα από το σπίτι μου. Δεν έβγαινα έξω για κανένα λόγο. Τόσο πολύ είχα φοβηθεί. Μόνο αφού πέρασε μια βδομάδα βγήκα από το σπίτι, κι αυτό για να γυρίσω στην Κρήτη! Η σπιτονοικοκυρά μου, μια Αγιονικολιώτισσα, με έβαλε σε ένα ταξί και είπε στον οδηγό να με πάει στον Πειραιά για να πάρω το πλοίο για την Κρήτη...». 

 

Σχόλια