Κρήτη

Ανοίγει ο δρόμος για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια

Νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας ανοίγει το δρόμο στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Ποια είναι η θέση της Εκκλησίας;

Το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας, που βρίσκεται στη Βουλή, φαίνεται ότι ανοίγει (εμμέσως) το δρόμο για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, δημιουργώντας - όπως κάθε ανάλογο - αντιδράσεις και “κυματισμούς”. Η κυβέρνηση προσπαθεί να αφήσει το προοδευτικό αποτύπωμά της με το να θίξει ένα τέτοιο λεπτό ζήτημα. Είναι ένα ζήτημα που εγείρει θρησκευτικούς, ηθικούς, κοινωνικούς και πολιτισμικούς προβληματισμούς. Η εφημερίδα “Νέα Κρήτη” αναζήτησε υπεύθυνες γνώμες για το θέμα, μιλώντας με τρεις ανθρώπους που έχουν άποψη και δε φοβούνται να την εκφράσουν.
«Είναι σαφές ότι είμαι κατά της υιοθεσίας ή της αναδοχής των παιδιών από ετερόφυλα ζευγάρια. Είναι το ίδιο σαφές ότι είμαι εναντίον της υιοθεσίας ή της αναδοχής των παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Είναι σαφέστατο ότι είμαι υπέρ της αναδοχής ή της υιοθεσίας από ζευγάρια ή μεμονωμένους ανθρώπους που θα είναι καλοί με τα παιδιά. Μ’ ενδιαφέρει το συμφέρον των παιδιών. Είναι πολύ σημαντικό ότι υπάρχει αυτή η κίνηση από την Πολιτεία για να διευκολυνθεί η υιοθεσία και η αναδοχή. Είναι τραγικό όταν μιλάμε για παιδιά που είναι στα ιδρύματα. Είναι πολύ καλύτερο κάποιο παιδί να βρίσκεται σε μια οικογένεια που το αγαπάει, αντί να είναι σε ένα ίδρυμα. Η πρωτοβουλία αυτής της κυβέρνησης είναι σπουδαία», ανέφερε στη “Νέα Κρήτη” ο Γρηγόρης Βαλιανάτος, δημοσιογράφος και ακτιβιστής.

Όσον αφορά τα πρότυπα των παιδιών που θα υιοθετηθούν από ομόφυλα ζευγάρια, ο κ. Βαλιανάτος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το πρότυπο των γονέων δεν το ακολουθούν όλα τα παιδιά, γιατί αλλιώς δε θα υπήρχαν ομοφυλόφιλα παιδιά. Όλα τα ομοφυλόφιλα παιδιά προέρχονται από ένα πατέρα και μια μητέρα. Σε 30 χώρες του κόσμου η αναδοχή και η υιοθεσία ισχύει μερικές φορές και μια εικοσαετία, ενώ η εμπειρία των επιστημόνων λέει πως η σεξουαλική ταυτότητα και ο προσανατολισμός δεν έχει καμία σχέση με το τι είναι οι γονείς, όσο και με το γεγονός ότι η ομοφυλοφιλία δεν έχει καμία υποψία κατώτερης ιδιότητας ή ταυτότητας και είναι απολύτως ισότιμη με την ετεροφυλία. Μ’ ενδιαφέρει το συμφέρον του παιδιού και νομίζω ότι πρέπει να διευκολύνουμε αυτή τη διαδικασία όσο γίνεται ταχύτερα».

Όσον αφορά στις προθέσεις της κυβέρνησης, που θα φέρνει στη Βουλή ένα τέτοιο επίμαχο θέμα, ο κ. Βαλιανάτος λέει:« Είναι σαφές πως η κυβέρνηση προσπαθεί να καταπολεμήσει το στίγμα της ομοφυλοφιλίας. Είναι κρίμα εάν το έκανε μόνο η κυβέρνηση. Βέβαια, δεν αναφέρομαι στους ΑΝ.ΕΛ. Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ένα πολύ μικρό βήμα, διότι το κανονικό βήμα θα ήταν και η υιοθεσία και ο πολιτικός γάμος κ.λπ. Οι άνθρωποι δεν έχουν το στίγμα».

Πρότυπα

«Η απάντηση εάν είναι κάποιος υπέρ ή κατά δεν είναι καθόλου εύκολη. Δεν είναι εύκολη, γιατί γενικώς τα πράγματα δεν κατηγοριοποιούνται σε άσπρο και μαύρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλα είναι σχετικά. Έχουμε μάθει τα τελευταία χρόνια από τις κοινωνικές επιστήμες ότι το φύλο δεν είναι μόνο βιολογικός παράγοντας, αλλά κατασκευάζεται κοινωνικά και πολιτισμικά. Αυτό ισχύει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό για τη γονεϊκότητα, για το ρόλο του γονέα που εμπεριέχει το κοινωνικό, πολιτισμικό και συναισθηματικό στοιχείο. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να γίνει γονέας, ακόμη κι αν δεν μπορεί βιολογικά να γίνει. Αυτό το αποδεχόμαστε στο επίπεδο των ετερόφυλων ζευγαριών.

Αυτό που θα πρέπει οποιοσδήποτε νόμος να ελέγξει είναι εάν μπορεί το ζευγάρι να προσφέρει το κατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον, δηλαδή την κατάλληλη ασφάλεια, στοργή και σταθερότητα σ’ ένα παιδί. Το πιο ενδιαφέρον και κρίσιμο, που δεν αφορά τα ομόφυλα ζευγάρια, είναι να συζητήσουμε ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα και της μητέρας σε μια οικογένεια. Και επειδή ο ρόλος του πατέρα και της μητέρας είναι κοινωνικές κατασκευές, οι οποίες περνάνε μεγάλη κρίση ακόμη και για τα ετερόφυλα ζευγάρια, χρειάζεται να επανεξετάσουμε το ρόλο του πατέρα και της μητέρας στη σύγχρονη κοινωνία. Είναι αναγκαίο να δούμε εκ νέου τη σχέση γονέων-παιδιών, είτε πρόκειται για ετερόφυλα είτε για ομόφυλα ζευγάρια. Πολλές φορές, στα ετερόφυλα ζευγάρια δεν είναι διακριτός ο ρόλος του πατέρα και της μητέρας, ενώ στα ομοφυλόφιλα είναι», δήλωσε στην εφημερίδα “Νέα Κρήτη” ο Κωνσταντίνος Κουκουζέλης, ο οποίος είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας και Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Όσον αφορά στα πρότυπα που μπορεί να δημιουργηθούν, ο κ. Κουκουζέλης υπογράμμισε: «Ο επηρεασμός από την οικογένεια είναι αρκετά μεγάλος. Δεν είναι, όμως, απόλυτος. Οι ομοφυλόφιλοι άνδρες και γυναίκες είναι τέκνα κανονικών γονιών, που σημαίνει ότι ακριβώς απέτυχε ο σύνδεσμος οικογένειας-σεξουαλικότητας. Γιατί λοιπόν να είναι απόλυτος ο καθορισμός στα ομόφυλα ζευγάρια; Δεν έχει στέρεες βάσεις αυτό το επιχείρημα».

«Η Εκκλησία έχει λόγο, αλλά δεν μπορεί να θέλει να έχει τον αποφασιστικό ρόλο. Τα επιχειρήματα που κάνουν λόγο για “διαστροφή” της ανθρώπινης φύσης και για προσβολή της οικογένειας είναι υπερβολικά και δεν αντανακλούν στην πραγματικότητα. Δε νομίζω ότι προσβάλλεται το θρησκευτικό συναίσθημα από κάτι που κάνουν οι άλλοι γι’ αυτούς τους ίδιους. Η θρησκεία δε σημαίνει να πιστεύουν όλοι αυτό που πιστεύεις εσύ.

Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά που είναι ορφανά ή έχουν αφεθεί εξαιτίας ανικανότητας οικονομικής, κοινωνικής, ψυχολογικής των ετερόφυλων ζευγαριών και μένουν χωρίς οικογένεια. Το να βρουν οικογένεια σ’ ένα ομόφυλο ζευγάρι είναι πολύ καλύτερο από το να περάσουν την παιδική τους ηλικία σ’ ένα ίδρυμα», κατέληξε.

Αρνητική στην υιοθεσία: Κάθετα αντίθετη η Εκκλησία

«Η Εκκλησία δεν μπορεί να δεχτεί την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Και για τον ομοφυλοφιλικό έρωτα είναι αρνητική, καθώς, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, άνδρας και γυναίκα πρέπει να υπάρχουν στο γάμο. Ακόμη και για τα ετερόφυλα ζευγάρια είναι αρνητική. Όπως στην περίπτωση της εξωσωματικής γονιμοποίησης, καθώς δε βλέπει το γάμο αποκλειστικά για την τεκνοποιία. Το γάμο τον βλέπει για την ένωση δύο προσώπων και για τον αγιασμό της ανθρώπινης φύσης. Εάν έρθουν και τα παιδιά, είναι πολύ καλό. Την ενδιαφέρει η ένωση των αγιασμών της ανθρώπινης φύσεως των δύο προσώπων, ανδρός και γυναικός. Η ομοφυλοφιλία έντονα μπορεί να διακόψει αυτόν τον αγιασμό και είναι μια διάβρωση για την ανθρώπινη φύση. Την Εκκλησία την ενδιαφέρει αποκλειστικά ο αγιασμός. Δεν κρίνει τον άνθρωπο κοινωνικά ή πολιτικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για την Εκκλησία, επίσης, το πρότυπο που θα ακολουθήσει στη ζωή του το παιδί είναι καθοριστικός παράγοντας για την εξέλιξή του», ανέφερε ο Ιωάννης Λίλης, ο οποίος είναι λέκτορας Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας της Πατριαρχικής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης.

Σε περίπτωση που θα γίνουν πράξη οι προθέσεις της κυβέρνησης, σύμφωνα με τον κ. Λίλη, «θα είναι μια κοινωνία που θα βασίζεται στο νόμο ή στα ανθρώπινα δικαιώματα. Μια κοινωνία πρέπει να βασίζεται στη φύση, στον άνθρωπο και μετά στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ως ανθρώπινο δικαίωμα είναι αναφαίρετο. Και να υιοθετήσουν και να ζουν δύο πρόσωπα του ίδιου φύλου ως ζευγάρι. Κατά φύσιν και ως ευλογία, είναι άλλο θέμα. Γι’ αυτό η κοινωνία που τα βλέπει ως ανθρώπινο δικαίωμα είναι μισή κοινωνία. Πρέπει πρώτα να βλέπει τη φύση, τον άνθρωπο και μετά το ανθρώπινο δικαίωμα».

Σχετικά με το αν η Εκκλησία νομιμοποιείται να παρέμβει, ο κ. Λίλης καταλήγει:«Νομιμοποιείται όχι κοινοβουλευτικά και θεσμικά, παρά μόνο ανθρώπινα να εκφράσει τη γνώμη της εκκλησιαστικά. Γι’ αυτό απαγορεύεται οι κληρικοί να γίνουν βουλευτές ή κοσμικοί άρχοντες. Η Εκκλησία παρεμβαίνει με σωστό και μεμπτό τρόπο. Επηρεάζει κόσμο, αλλά δεν επηρεάζει με εξουσία. Νομιμοποιείται να παρέμβει μόνο με το λόγο της. Η παρέμβαση είναι πολύ λεπτή».

Σχόλια