Κρήτη

Εργαζόμενοι - άνεργοι των 300 ευρώ

Νέοι άνθρωποι σε απόγνωση απέναντι σε κλειστές πόρτες εργασίας, άλλοι που μόνο κατ' όνομα είναι εργαζόμενοι, γιατί μηνιαίος μισθός των 300 ευρώ δεν απέχει πολύ από το μηδενικό "εισόδημα" ενός μακροχρόνια ανέργου, 300 ευρώ ίσα για να μην πεθάνεις από την πείνα... Στο ξεκίνημα της ζωής τους κάποιοι, και άλλοι στις πιο "παραγωγικές ηλικίες" των 30 και των 40 ετών. Νέοι που μετρούν ήδη πάνω από επτά "χαμένα" χρόνια. Ακριβώς τα χρόνια της βαθιάς ύφεσης. Μόνο θεωρητικά ανήκουν στις λεγόμενες "παραγωγικές" ηλικίες.

Αυτοί μιλούν στη "Νέα Κρήτη" σήμερα. Και οι περισσότεροι περιγράφουν τη "διαρκή" κακή ψυχολογία τόσο για τους εαυτούς τους όσο και για το ευρύτερο περιβάλλον τους, που δε θα ανατραπεί εύκολα, όπως λένε, αν δεν ανατραπεί η σημερινή κατάσταση στην οικονομία. Αν δεν υπάρξει ανάκαμψη. Με απλά λόγια περιγράφουν πως η ίδια τους η ζωή εξαρτάται άμεσα από τους ψυχρούς δείκτες της οικονομίας. Από το θετικό ή αρνητικό πρόσημο του δείκτη της ύφεσης.

Και όλοι ξέρουμε πως τα τελευταία επτά χρόνια ο συγκεκριμένος δείκτης έχει κολλήσει στο "μείον".

Αυτό ακριβώς κάνει τον καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης κ. Γιάννης Ζαϊμάκη να χαρακτηρίζει το ζήτημα της κακής ψυχολογίας των νέων ως άμεσα πολιτικό: «Είτε ο χαμηλόμισθος είτε ο άνεργος, βρίσκονται και οι δυο σε ταυτόσημη ψυχολογία, με την κατάθλιψη να "θερίζει" τους νέους στην Ελλάδα και να τους οδηγεί ακόμα και στην αυτοκτονία».

Μικρή, όντως, είναι η διαφορά της κακής ψυχολογικής κατάστασης των νέων ανέργων με τους νέους που αμείβονται με 300 ευρώ το μήνα. Κι αυτό διότι «στην πρώτη κατηγορία οι νέοι υφίστανται μια αδυναμία επαρκούς συμβίωσης, μια απουσία εργασιακής ταυτότητας και μια συνεχή ανασφάλεια, αλλά και στη δεύτερη περίπτωση, οι νέοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την οικονομική και κοινωνική επισφάλεια και τη διαχείριση μιας συνεχούς αβεβαιότητας».

Μάλιστα, ο κ. Ζαϊμάκης επικαλείται τη διαπίστωση της ψυχολόγου Φωτεινής Τσαλίκογλου, σύμφωνα με την οποία «περίπου ένας στους δύο νέους που είναι άνεργοι παρουσιάζει κάποιας μορφής ψυχολογική διαταραχή».

Όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο κ. Ζαϊμάκης, «η έλλειψη εργασίας και προσδοκιών για το μέλλον δε σημαίνει μόνο αδυναμία επαρκούς επιβίωσης, αλλά και μια απουσία εργασιακής ταυτότητας και μια συνεχή ανασφάλεια. Αλλά και οι εργαζόμενοι των 300 ευρώ έχουν να αντιμετωπίσουν την οικονομική και κοινωνική επισφάλεια και τη διαχείριση μιας συνεχούς αβεβαιότητας. Η επένδυση στο μέλλον και η δυνατότητά μας να κάνουμε όνειρα για το αύριο είναι ένας προστατευτικός παράγοντας για την ψυχική μας υγεία. Δυστυχώς, το ψυχοκοινωνικό υπόστρωμα της κρίσης περιορίζει τους ορίζοντες των νέων ανθρώπων».

Ωστόσο, ο κ. Ζαϊμάκης εκφράζει και μια πιο αισιόδοξη οπτική ορισμένων νέων, «που αναζητούν μέσα σε νέες συλλογικότητες, σε δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, σε κοινωνικούς συνεταιρισμούς νέες μορφές κοινωνικών σχέσεων και προτύπων συμπεριφοράς, που επαναπροσδιορίζουν τις αξίες σε μια πιο ουμανιστική οπτική. Είναι ενεργητικές μορφές αντίστασης, που μπορείς να δεις γύρω σου σε μικρές θεατρικές σκηνές, σε εναλλακτικά καφενεία, σε οικολογικούς συνεταιρισμούς. Πρόκειται για ενεργητικές μορφές αντίστασης ή διαχείρισης των συμπτωμάτων της κρίσης, που ωστόσο δεν αρκούν για την αντιμετώπισή της. Χρειάζεται η μάχη στην κεντρική πολιτική σκηνή, εκεί όπου οι προτάσεις εξόδου από τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση της κρίσης παραμένουν σε αμφιβολία», όπως λέει ο κ. Ζαϊμάκης.

«Ανθρωπιστική κρίση»

«Η ανθρωπιστική κρίση για ένα μέρος εξαθλιωμένων και περιθωριοποιημένων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας είναι μια ζοφερή πραγματικότητα, η οποία, δυστυχώς, δεν έχει αναδειχτεί επαρκώς στο δημόσιο λόγο, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο», τονίζει κατηγορηματικά στη "Νέα Κρήτη" ο καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Γιάννης Ζαϊμάκης.

«Η απότομη επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων, η ραγδαία ανάπτυξη της ανεργίας και της φτώχιας αποτελούν μείζονα κοινωνικά προβλήματα, τα οποία φαίνεται να αμφισβητούν θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα των κατοίκων της χώρας. Είναι ενθαρρυντικό ότι ακόμη και Ευρωπαίοι πολίτες και οργανισμοί έχουν επισημάνει αυτή τη διάσταση και ελπίζω αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας να φουντώσει στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Οι κοινωνικές και οι οικονομικές ανισότητες έχουν ενισχυθεί στη διάρκεια της κρίσης με τη φτωχοποίηση των μεσαίων κοινωνικών στρώματα και την εξαθλίωση των κατώτερων. Χρειαζόμαστε επειγόντως όχι μόνο μια οικονομική στρατηγική διαχείρισης της κρίσης, αλλά και αποτελεσματικές κοινωνικές πολιτικές, που θα υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Χωρίς μαξιμαλισμούς και συνθήματα, αλλά με δουλειά, προγραμματισμό και σχεδιασμό», προσθέτει χαρακτηριστικά.

Στα γήπεδα

Τι γίνεται όμως με τη βία στα γήπεδα; Ο κ. Ζαϊμάκης έχει κάνει έρευνες γύρω από τα ζητήματα αυτά.

«Δεν πιστεύω ότι συνειδητά το πολιτικό μας σύστημα ωθεί τους νέους ανθρώπους στη γηπεδική παραβατικότητα. Ωστόσο, δείχνει εντελώς ανίκανο να αντιμετωπίσει ένα κοινωνικό πρόβλημα που έχει τις ρίζες του σε μια βαθύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια και έλλειψη νοήματος των νέων ανθρώπων. Όχι μόνο οι πολιτικές ελίτ, αλλά και η ποδοσφαιρική κοινωνία, αθλητές, οπαδοί, παράγοντες και θεσμικά όργανα δεν είναι προετοιμασμένα για να αντιμετωπίσουν μια κουλτούρα βίας, συμβολικής και πραγματικής, που αναπαράγεται στα γήπεδα, στα οπαδικά έντυπα και στα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας. Είναι ένα σύνθετο πρόβλημα, που δεν αντιμετωπίζεται με κατασταλτικές μεθόδους, ούτε μέσα από ένα πανοπτικό κέντρο παρακολούθησης των οπαδών με ηλεκτρονικές κάμερες, όπως οραματίζονται οι θιασώτες των νεοφιλελεύθερων πολιτικών τύπου Θάτσερ στη χώρα μας. Απαιτεί μηχανισμούς πρόληψης και ένα εναλλακτικό αθλητικό πολιτισμό, που αρνείται τη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό και το οπαδικό μίσος, διεκδικώντας παράλληλα συνθήκες ισονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης στους αθλητικούς χώρους».

«Δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική οι νέοι»

Στο μεταξύ, η νεολαία δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, σε γενικές γραμμές, ούτε για τις επερχόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές διεξαχθούν στη χώρα μας, σύμφωνα με την άποψη του κ. Ζαϊμάκη.

«Το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας δείχνει ελάχιστο ενδιαφέρον για την πολιτική. Το πολιτικό μας σύστημα και ο λόγος περί πολιτικής δε δείχνει να είναι ελκυστικός για τη νεολαία. Από την άλλη, η κοινωνική δυσαρέσκεια για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας και η επιδείνωση των συνθηκών εργασίας και εκπαίδευσης για τους νέους ανθρώπους έχει γεννήσει μορφές διαμαρτυρίας και κινηματικές δράσεις, στις οποίες η νέα γενιά έχει τη δική της συμβολή, μολονότι η δυναμική αυτών των δικτύων είναι δυσανάλογη με την κοινωνική πίεση που δέχεται η νεολαία.

Σε ένα άλλο επίπεδο, η νεανική δυσαρέσκεια εκφράζεται με την απόρριψη των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων στις εκλογές. Αυτό μας έχουν δείξει όλες, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των αναλύσεων των εκλογικών αναμετρήσεων στην περίοδο του μνημονίου. Οι νέοι άνθρωποι ευελπιστούν στην κοινωνική αλλαγή, μολονότι δε δείχνουν διάθεση να συμμετέχουν ενεργά στους πολιτικούς αγώνες του καιρού τους και δείχνουν ολοένα και περισσότερο να απομακρύνονται από την πολιτική».

Καταλήγοντας, ο κ. Ζαϊμάκης καλεί τους νέους να μην αποδεχτούν τη σημερινή κατάσταση, αλλά να αγωνιστούν για να την ανατρέψουν.

Άνεργοι γονείς ζητούν οποιαδήποτε εργασία

Η οικογένεια του Νίκου Παυλίδη και της Ελπινίκης Ζέρβα με τα πέντε μικρά παιδιά, για την οποία η "Νέα Κρήτη" είχε γράψει πολλές φορές από πέρυσι με αφορμή τη διακοπή του ρεύματος, λόγω ανεξόφλητων λογαριασμών, στο σπίτι που διέμεναν στον Πόρο αυτοί και τα παιδιά τους, δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να ξεπεράσει τις περιπέτειές της.

Και μπορεί ο ιερομόναχος, που δε θέλει να δημοσιοποιηθεί το όνομά του, μέσω του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου Σωκράτη Βαρδάκη, να έχει αναλάβει για δύο χρόνια να καταθέτει σε τραπεζικό λογαριασμό το μεγαλύτερο μέρος του ενοικίου - ο ίδιος βρέθηκε στο σπίτι στις Πατέλες όπου μετακόμισε η 7μελής οικογένεια - όμως και τα 50 ευρώ που υπολείπονται και πρέπει να καταβάλλει για να συμπληρώνεται το ενοίκιο δεν υπάρχουν, αφού τόσο ο σύζυγος όσο και η σύζυγος δεν έχουν καταφέρει να βρουν μια δουλειά.

«Δε με νοιάζει που δεν έχω τσιγάρο να καπνίσω. Μα με πειράζει που είναι στιγμές που δεν έχω να δώσω κάτι στα παιδιά μου για να φάνε. Ρώτα, πρόεδρε, τη γυναίκα μου», έλεγε μπροστά μας χθες ο Νίκος Παυλίδης, απευθυνόμενος στον πρόεδρο του ΕΚΗ, το μόνο - όπως λέει αυτός και η γυναίκα του - που τους έχει βοηθήσει, εκτός από τον άγιο άνθρωπο, τον ιερομόναχο, που τους πληρώνει το μεγαλύτερο μέρος του ενοικίου.

Οι δύο μεγάλες κόρες τους, 14 και 12 ετών, πηγαίνουν στο γυμνάσιο. «Εκεί είναι δύσκολα τα πράγματα. Τα άλλα παιδιά πάνε στο δημοτικό και το μικρότερο στον παιδικό. Επειδή οι άνθρωποι γνωρίζουν την κατάστασή μας, ένα κουλουράκι θα τους το προσφέρουν για να μην πεινάνε», λέει η Ελπινίκη Ζέρβα, μιλώντας στη "Νέα Κρήτη". Τα άλλα παιδάκια είναι 8, 5 και 3,5 χρονών το τελευταίο.

«Είμαστε τουλάχιστον 9 μήνες άνεργοι. Και δε μας παίρνουν πουθενά. Ακόμα και στα προγράμματα αυτά που λένε τώρα δε μας παίρνουν, γιατί, λέει, έπρεπε να είχαμε τελειώσει το Δημοτικό πριν από το 1986»(!). Παλιότερα και οι δύο εργάζονταν με σύμβαση στο Δήμο Ηρακλείου. Τώρα ούτε κι εκεί τους παίρνουν. Και για το λιομάζωμα, ο ίδιος έχει από τώρα κανονίσει. Αλλά μέχρι να αρχίσουν οι ελιές, τι θα γίνουν τα πέντε αγγελούδια;

«Εμείς ζητάμε απεγνωσμένα μια δουλειά. Ό,τι δουλειά και αν είναι», λέει με απόγνωση ο πατέρας, που έχει ανοιχτό το κινητό του για όποιον μπορέσει να του δώσει δουλειά. Το τηλέφωνό του είναι 6949/758.509.

«Ντρέπονται να ζητούν λεφτά από τους γονείς τους...»

Η Μαρία Ξυπάκη, μια νέα κοπέλα, που βοηθάει στην καφετέρια της οικογένειάς της στις Βασιλειές, λέει πως «υπάρχει κακή ψυχολογία στους νέους λόγω μεγάλης ανεργίας». Όσο για τα προγράμματα Κοινωνικής Εργασίας, λέει: «Δε νομίζω ότι μπορεί με αυτά τα προγράμματα να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση. Κι εγώ που τα έκανα τα χαρτιά μου δε με πήραν γιατί δεν είχα τα μόρια που ζητούσαν». Τι λένε όμως οι φίλοι της; Όπως μας μετέφερε η ίδια, «είναι όλοι αγχωμένοι και λένε πως ντρέπονται να ζητάνε πια χρήματα από τους γονείς τους για να πάνε τη βόλτα τους και για τον καφέ τους, και έχουν μεγάλο άγχος και ανασφάλεια για το μέλλον. Και καμία αισιοδοξία. Και εννοείται, καμία σχέση για να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια».

«Φταίμε οι γονείς που καλομάθαμε τα παιδιά μας...»

Από την πλευρά της, μια άλλη νέα γυναίκα που διατηρεί κατάστημα και έχει φτιάξει τη δική της οικογένεια, η Δέσποινα Ξυστράκη, εκφράζει από την πλευρά της την άποψη ότι «γενικότερα η νεολαία είναι καλομαθημένη. Και δε φταίνε τόσο αυτοί, όσοι εμείς σαν γονείς που είμαστε υπερπροστατευτικοί με τα παιδιά μας. Παλιότερα οι γονείς δεν ήταν τόσο πολύ υπερπροστατευτικοί. Τα παιδιά, για παράδειγμα, που έχουν πτυχία όταν δεν έχουν δουλειά δεν πάνε να δουλέψουν στις οικοδομές ή οπουδήποτε αλλού. Θεωρώ ότι, αν το παλέψεις λίγο, όλο και κάτι θα βρεθεί. Πράγματι όμως είναι και η σημερινή πολιτική κατάσταση που δε βοηθάει καθόλου».

«Ψάχνω να βρω εργάτες και δε βρίσκω»...

Παρόμοιες είναι οι απόψεις του Στέλιου Χουρδάκη, ο οποίος λέει χαρακτηριστικά: «Ανεργία υπάρχει σε αυτούς που δε θέλουν να δουλέψουν. Δουλειές υπάρχουν, αλλά θέλουμε όλοι μια καρέκλα, να βάζουμε υπογραφές και να παίρνουμε λεφτά. Δε λέω πως δεν υπάρχει φτώχια, αλλά υπάρχουν και οι νέοι που δεν ψάχνουν να βρουν μια δουλειά. Εγώ είχα γνωστούς στην Αθήνα που κάναμε παρέα κι έβλεπες κάποια που είχε τελειώσει Νομική και είχε ανοίξει ένα καφενεδάκι. Και σήμερα ψάχνω να βρω εργάτες για τις ελιές και δε βρίσκω. Σου λέει ο άλλος, ενώ λέει πως πεινάει, "εγώ δεν πάω με 15 και 20 ευρώ τη μέρα. Θέλω 30 ευρώ για να μαζέψω ελιές". Μα, αυτό είναι λάθος», καταλήγει ο κ. Χουρδάκης.

«Να μην παράγει άνεργους πτυχιούχους η Πολιτεία...»

«Για την ανεργία φταίει το κράτος», τονίζει κατηγορηματικά από την πλευρά του ο Γιάννης Ξυστράκης, που κάνει τη δουλειά του ταξιτζή, έχει τρακτέρ και είναι και αγρότης για να τα βγάλει πέρα. «Να σας πω ένα παράδειγμα. Η γυναίκα μου είναι φιλόλογος. Έχει τελειώσει 11 χρόνια και δεν μπορεί να διοριστεί. Για να διοριστεί, πρέπει να ξαναδώσει εξετάσεις. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Δεν μπορεί το κράτος να πει "φέτος θα πάρουν σύνταξη 100 φιλόλογοι. Παίρνω 100 φιλόλογους. Θα πάρουν σύνταξη 10 μαθηματικοί. Θα πάρω 10 μαθηματικούς. Να αποφοιτήσουν αυτοί και να πάνε στη δουλειά τους αμέσως. Γιατί να αποφοιτήσουν 10.000 φιλόλογοι και 5.000 μαθηματικοί; Και μετά να πάει ο άλλος και να κάνει τον ταξιτζή, το σερβιτόρο, τον ντιλιβερά, τον αγρότη; Έχω να σου γνωρίσω ταξιτζή συνάδελφο που έχει πέντε πτυχία. Να κάνει τι τα πτυχία; Αν ήταν έτσι, δεν πήγαινε αμέσως ο πατέρας του να του πάρει ένα ταξί να κάνει τον ταξιτζή; Μόνο του 'φαγε 50.000 ευρώ για να σπουδάσει;».

Όσο για τα μεροκάματα, λέει πως «φυσικά και έχουν δίκιο όσοι αρνούνται να δουλέψουν με 15 και 20 ευρώ. Ούτε κι εγώ θα πήγαινα με τέτοια μεροκάματα. Καλύτερα να πεινούσα».

«Κόσμος που είναι μαθημένος στο καθισιό»

Ο κ. Νίκος Φλυτζάνης λέει από την πλευρά του ότι «ανεργία μεγάλη υπάρχει. Αλλά εδώ ακούω με τις ελιές. Με 30 και 40 ευρώ και δύσκολα πάει ο άλλος. Γιατί έχει μάθει στο καθισιό και όταν χρειάζεται χρήματα θα τα πάρει από τον πατέρα».

Φουλ οκτάωρο με μισθό τετραώρου...

«Χαμός γίνεται σήμερα στην αγορά εργασίας. Επικρατεί εργασιακός μεσαίωνας», σύμφωνα με τον Κώστα Φραντζεσκάκη. «Δουλειά μπορείς να βρεις σήμερα, αλλά με πολύ χαμηλό αντίτιμο. Μεροκάματο του τρόμου, που λέμε. Δηλαδή, φουλ οκτάωρο, φουλ εκμετάλλευση, με μεροκάματα των 20 ευρώ ή το πολύ των 25 ευρώ. Μαύρη εργασία, που δεν πιστεύω να έχει προηγούμενο. Και όλα αυτά που λένε, ότι μειώνεται η ανεργία, είναι αυτά που κάνουν με την ημιαπασχόληση. Δηλαδή, σε δηλώνουν ότι δουλεύεις, αλλά στην πραγματικότητα δε δουλεύεις. Κάνεις τέσσερις ώρες, αν τις κάνεις. Μπορεί κάποια στιγμή το τετράωρο να είναι "μαύρο" οκτάωρο και έτσι θεωρείσαι ότι δουλεύεις»...

Στο ερώτημά μας αν ο ίδιος βλέπει μέλλον για τους νέους ανθρώπους, απαντά: «Ναι, βλέπω μέλλον, αλλά εκτός Ελλάδας. Και αυτός είναι ο στόχος κάποιων, που δημιούργησαν όλη αυτή την κατάσταση».

Του Χριστόφορου Παπαδάκη

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια