Ελλάδα

Σπύρος Δανέλλης: Δίνω ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση

«Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι προσχωρώ στο ΣΥΡΙΖΑ»

«Δίνω ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι προσχωρώ στο ΣΥΡΙΖΑ», δήλωσε από το βήμα της Βουλής, ο Σπύρος Δανέλλης.

Επίσης, ο κ. Δανέλλης τόνισε ότι «η συμφωνία των Πρεσπών είναι επωφελής για την πατρίδα, αλλά η κοινωνία φαίνεται έχει κατεβάσει ρολά στη λογική».

«Το Ποτάμι τόνισε ότι το εθνικό συμφέρον επιβάλει την υπερψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών», τόνισε κατά την έναρξη της ομιλίας του.

Ο πολιτικός δεν μπορεί να αρνείται να σηκώσει το βάρος των ευθυνών που του αναλογούν, χωρίς υπεκφυγές, κατέληξε.

Η τοποθέτηση του κ. Δανέλλη:

Το Ποτάμι, εξαρχής, με απαράμιλλη τόλμη και ανιδιοτέλεια τόνισε πως το εθνικό συμφέρον επιβάλλει την υπερψήφιση της κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Και ήταν λογικό!

Γράφει στην ιστοσελίδα του, για τις θέσεις του αναφορικά με την εξωτερική πολιτική:

«Απορρίπτουμε τη χρήση της εξωτερικής πολιτικής για κατανάλωση στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι.

Δεν μας αρέσουν τα πολιτικά παιχνίδια.

Μας ενδιαφέρει η πολιτική που ωφελεί την πατρίδα μας.

Η ονομασία των Σκοπίων είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικών που καταστρατηγούν το εθνικό συμφέρον χάριν της δημαγωγίας.

Σήμερα παλεύουμε να πετύχουμε τη σύνθετη ονομασία που τότε μας έδιναν, αλλά εμείς απορρίπταμε.»

Η Συμφωνία των Πρεσπών καλύπτει τα παραπάνω και πολύ περισσότερα.

Είναι επωφελής.

Υπερκαλύπτει τα εθνικά προαπαιτούμενα, κλείνει με τρόπο δίκαιο και βιώσιμο ένα πρόβλημα δεκαετιών και προσδίδει στη χώρα διεθνές κύρος και αίγλη.

Μας απελευθερώνει παράλληλα πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο για την  αντιμετώπιση των πραγματικών κινδύνων στα ανατολικά μας σύνορα.

Η πολιτική είναι απλή, όπως κι η ζωή.

Είναι απλή όταν ξέρεις τι θέλεις, όταν ιεραρχείς το μείζον από το ελάσσον, κι όταν βεβαίως οι αρχές σου είναι αδιαπραγμάτευτες.

Με τη σημερινή ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση δεν σημαίνει πως προσχωρώ στο ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι, είναι ανορθόδοξο, ένα κόμμα ή ένας βουλευτής, που δεν προσχωρεί στην κυβέρνηση να δίνει ψήφο εμπιστοσύνης.

Μήπως όμως ζούμε σε κανονικές στιγμές;

Έλεγα δημόσια, ήδη από την 1η  Οκτωβρίου του 2018 «να δώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση αν συνδεθεί με το Μακεδονικό», όταν δηλαδή έβλεπα να έρχεται αυτή η κορυφαία αντίφαση:

Το να λέμε από τη μια ότι είναι πατριωτικά ορθή και εθνικά επιβεβλημένη η κύρωση της Συμφωνίας, και από την άλλη, να μην κατανοούμε πως φυσικό προαπαιτούμενο αποτελεί η ύπαρξη κυβέρνησης που θα τη φέρει προς ψήφιση.

Γιατί αν δεν υπάρχει η τωρινή κυβέρνηση, τότε δεν υπάρχει και Συμφωνία, αφού το σύνολο της αντιπολίτευσης την αρνείται.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.

Το Μακεδονικό δεν είναι μόνο ένα εθνικό θέμα.

Είναι θέμα ταυτοτικό για τον κάθε πολιτικό χώρο και επομένως υποδεικνύει και τις εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ αυτών.

Και αυτές καθορίζουν τη στρατηγική των συμμαχιών.

Οτιδήποτε άλλο είναι τακτική, που συνήθως εξυπηρετεί τις μικροσκοπιμότητες της συγκυρίας.

Δεν με αφορούν οι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Επιπλέον, δεν με πτοούν οι απειλές και οι λοιδορίες εκείνων που κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια.

Και απαιτείται περίσσιο θράσος από εκείνους που δεν δίστασαν να σκυλέψουν το κοινοβουλευτικό σώμα του Ποταμιού – και όχι μόνο του Ποταμιού - να «κουνάνε το δάκτυλο» με ηθικοπλαστικές παρατηρήσεις και κρατώντας την ρομφαία του άσπιλου, να μιλούν για «γυρολόγους», «ξέμπαρκους» και «ρετάλια».

Αντιλαμβάνομαι και τη σφοδρότητα των επιθέσεων που δέχομαι από συγκεκριμένη μερίδα δημοσιογράφων και τύπου, που έχουν μάθει να λειτουργούν περισσότερο ως γραφεία κομματικής προπαγάνδας.

Ας είμαστε ειλικρινείς, το διακύβευμα είναι άλλο.

Η Συμφωνία των Πρεσπών και τα παρεπόμενά της δημιουργούν νέους συσχετισμούς δυνάμεων στο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί ανησυχία και σφοδρές αντιδράσεις.

Πάντα υποστήριζα πως το κατά Fukuyama τέλος της Ιστορίας δεν έχει έρθει.

Υπάρχει αριστερά, υπάρχει και δεξιά.

Στο μεγάλο, στο ευρωπαϊκό κάδρο, οι οριοθετήσεις μεταξύ προόδου και συντήρησης ήταν και είναι σαφείς.

Τόλμησα να πω από τον περασμένο Γενάρη, πως αν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης ήταν λιγότερο υποκριτικά και θυμωμένα, θα μπορούσαν να προσφέρουν εναλλακτική λύση για μια προοδευτική διακυβέρνηση.

Όχι βεβαίως παρέχοντας λευκή επιταγή στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά βάσει μιας minimum προγραμματικής συμφωνίας.

Ακολούθησε ορυμαγδός επιθέσεων εναντίον μου.

Επιμένω να πιστεύω πως τα λάθη, οι ανεπάρκειες, οι ιδεοληπτικές εμμονές, οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αποτελούν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για εκείνους που μας χρεοκόπησαν και που έρχονται ρεβανσιστικά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα στο παρελθόν.

Αν θέλουμε η πολιτική να ξαναβρεί την επαφή της με την κοινωνία, θα πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος την υποκρισία, τον κυνισμό, τις ηθικοπλαστικές παρατηρήσεις και τις βολικές  νοητικές κατασκευές για λωτοφάγους.

Αγαπητέ μου Σταύρο.

Το ότι παραμένω σταθερός 20 χρόνια τώρα σε αυτό που θεωρώ εθνικά επωφελές και σύμφωνο με τις αρχές και τις αξίες μου, μου το χρεώνεις ως «εκ προμελέτης λάθος»;

Το σημερινό Ποτάμι, με το δικό σου σιγοντάρισμα, θεωρεί στρατηγικό εταίρο τη ΝΔ - το παλαιότερο από το παλιό.

Τη ΝΔ που έχτισε το πελατειακό κράτος και χρεοκόπησε τη χώρα.

Την τωρινή ΝΔ, στην υπερπατριωτική της εκδοχή, μια εκδοχή που χιλιόμετρα απέχει από τον φιλελεύθερο ευρωπαϊσμό, που εμείς επαγγελλόμαστε…

Τι σχέση έχει αυτό το πράγμα με Το Ποτάμι, στο οποίο εκλεγήκαμε τον Ιανουάριο του 2015;

Και κακά τα ψέματα.

Η σχέση μου με το ΠΟΤΑΜΙ είχε καταστεί ληξιπρόθεσμη από το τελευταίο μας συνέδριο, όπου με μεγάλη πλειοψηφία υιοθετήθηκε η στρατηγική προσέγγισης με τη Ν.Δ..

Και από το βήμα του συνεδρίου είχα πει πως μια τέτοια επιλογή, που βρίσκεται στον αντίποδα της ιδεολογίας, των αρχών και της πολιτικής μου διαδρομής.

Δεν με αφορά.

Σταύρο και πρώην συνοδοιπόροι του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, αύριο, στις Πρέσπες, εύχομαι να μην κάνετε ούτε το «έγκλημα», ούτε το «λάθος».

Κλείνοντας.

Ο πολιτικός δεν μπορεί να αρνείται, να αποφεύγει, να δειλιάζει να σηκώσει το βάρος των ευθυνών που συνεπάγεται η στάση του σε ένα κρίσιμο ζήτημα.

Και αν είσαι πολίτης δικαιούσαι ίσως να αρνηθείς την ανάληψη των ευθυνών που σου αναλογούν, αν νιώσεις πως σε βαραίνουν υπέρμετρα.

Ο πολιτικός όμως υποχρεούται να ακολουθήσει τις αρχές και την συνείδησή του, χωρίς αστερίσκους, υπεκφυγές και στρεψοδικίες.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια