Ελλάδα

Η Μαριγώ Μπούρη για τον «Ύμνο της Μακεδονίας» - Κατάθεση ψυχής με πνευματική ευθύνη

Η θεατρική συγγραφέας Μαριγώ Μπούρη, η δημιουργός του «Μην παραχαράζετε την ιστορία», του «Ύμνου της Μακεδονίας», μας αποκαλύπτει και μας αποκαλύπτεται

Τρία πράγματα χαρακτηρίζουν έντονα τη δυναμική και αρχοντική προσωπικότητά της και αυτά είναι η βαθιά πίστη της προς τον Θεό, η φιλοπατρία της και η αγωνιστικότητά της! Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών, επιστήμων με καλλιτεχνική φλέβα, αλλά και συγγραφέας, καθώς συγγράφει και θεατρικά έργα.

Μια γυναίκα πολυτάλαντη και ευλογημένη, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα η κ. Μαριγώ Μπούρη, ασκεί το επάγγελμα της ιατρού με ειδικότητα στη γενική ιατρική, παράλληλα ασκεί και την κλασική ομοιοπαθητική, την οποία έχει ολοκληρώσει στην Διεθνή Ακαδημία της Κλασικής Ομοιοπαθητικής, ενώ ευρύτερα γνωστή έχει γίνει από ένα υπέροχο τραγούδι, που ξυπνά το πατριωτικό συναίσθημα, αυτό με τίτλο «Μην παραχαράζετε την ιστορία».

Ένα τραγούδι, το οποίο όπως αποκαλύπτει, έχει γραφτεί πριν από τριάντα χρόνια για την Μακεδονία και το οποίο έχει ακουστεί αρκετές φορές, το τελευταίο διάστημα και σε πολλά συλλαλητήρια για το Σκοπιανό, αλλά ακούγεται και σε εθνικές και σχολικές εορτές, σε παρελάσεις και σε εκδηλώσεις.

Το τραγούδι αυτό όπως αναφέρει, γράφτηκε και δεν ξεχάστηκε ποτέ, καθότι αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους Έλληνες Μακεδόνες, ωστόσο νιώθει πως η ιστορία την προλαβαίνει κάθε φορά και δεν μπορεί η ίδια να την προσπεράσει. Μπορεί μόνο να την υπηρετήσει! «Να τώρα, που το τραγούδι μου για την Μακεδονία: “Μην παραχαράζετε την ιστορία”, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ!», δηλώνει συγκινημένη στο neakriti.gr. 

Επίσης είναι η γυναίκα, που έχει απασχολήσει τα μέσα, υποστηρίζοντας ότι έχει βρει τη σωστή απάντηση στον περιβόητο «γρίφο του Αϊνστάιν», την οποία δεν έχει αναδείξει κανένας άλλος παγκοσμίως μέχρι στιγμής.

Έχει γράψει εκκλησιαστικά έργα, τα οποία έχει αγαπήσει το κοινό και συγκεκριμένα τρία θεατρικά πρωτότυπα τον «Άγιο Αγγελή», τον «Άγιο Ιωάννη το Μονεμβασιώτη» και «Τους Τρεις Ιεράρχες». Επίσης έγραψε το θεατρικό έργο «Νικηταράς», ενώ αυτό το διάστημα ετοιμάζει ένα καινούργιο θεατρικό «Το Συναξάρι», το οποίο είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο «Το Αϊβαλί, η πατρίδα μου», του Φώτη Κόντογλου.

Όλα τα έργα της τα οποία έχει ανεβάσει η Ενοριακή Ομάδα Πολυτέκνων Οικογενειών και κατηχητικών της Αγ. Μαρίνας Νέας Φιλαδελφείας, «Η Μηχανή του Χρόνου», σε διάστημα δύο ετών, τα έχουν χειροκροτήσει περισσότεροι από πέντε χιλιάδες θεατές.

Όπως η ίδια εξομολογείται στο neakriti.gr «είναι κρίμα να μην υπάρχει και εκκλησιαστικό θέατρο στην εποχή μας, μιας και ο κόσμος το αναζητεί και το έχει ανάγκη». Ωστόσο όπως καταθέτει είναι «ευχής έργον ότι τα έργα παίζονται από νέα παιδιά, μαθητές και φοιτητές και γι’ αυτό το λόγο έχει περισσότερη ανταπόκριση στο κοινό».

 

Κυρία Μπούρη θα θέλαμε να μας πείτε λίγα λόγια για το τραγούδι «Μην παραχαράζετε την ιστορία», τι ήταν εκείνο το οποίο σας ώθησε να το γράψετε;

«Αυτό το τραγούδι γράφτηκε για την Μακεδονία, πριν από 30 χρόνια, στην κατασκήνωση Πρώτη Φλωρίνης! Ήταν τότε, που μας φιλοξενούσε στην αγκαλιά της η κατασκήνωση, υπό την σκέπη και την φροντίδα του αείμνηστου επισκόπου π. Αυγουστίνου Καντιώτη. Η μεγάλη του αγάπη για την Μακεδονία, ήταν αυτή που τον έκανε να προτείνει σε όλους μας και να μας ενθαρρύνει να γράψουμε ένα τραγούδι γι’ αυτήν! Ήμουνα η πρώτη που ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά του! Ήμουν 19 ετών και γράφοντάς το, αισθανόμουν ότι αγωνιζόμουν με την πένα μου και το ακορντεόν μου, για χάριν της Μακεδονίας!… υπό την σκέπη πάντα και την ευλογία του Γέροντα. Από εμένα το τραγούδι αυτό ξεχάστηκε! Με έκπληξη όμως διαπίστωσα, ότι οι Φλωρινιώτες και οι υπόλοιποι Μακεδόνες το κράτησαν στην καρδιά τους, το τραγούδησαν, το μετέδωσαν και το ενέταξαν ψηλά στη Μακεδονική κουλτούρα, όλα αυτά τα χρόνια! Αισθάνθηκα, ότι το τραγούδι μου ήρθε πάλι και με βρήκε.. και μαζί η πνευματική ευθύνη για τις νέες γενιές! Έκατσα με μεράκι και ταπεινότητα και το ηχογράφησα... του έδωσα λίγο από το μεγαλείο της σύγχρονης μουσικής τεχνολογίας, που του άξιζε! Νιώθω πως η ιστορία με προλαβαίνει κάθε φορά και δεν μπορώ να την προσπεράσω!.. Μπορώ όμως να την υπηρετήσω! Να τώρα, που το τραγούδι μου για την Μακεδονία, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ! Η Μακεδονία είναι Ελληνική και το τραγούδι μου, είναι δικό σας!».

Το τραγούδι: «Πολλοί το ονόμασαν “Ύμνο της Μακεδονίας”, όχι τυχαία»

Από τότε δε σας θα έχει δημιουργηθεί η ανάγκη, με όσα γίνονται στις μέρες μας, να γράψετε και κάτι άλλο;

«Όταν ήμουν αρκετά μικρή είχα γράψει κι άλλα τραγούδια, το συγκεκριμένο, όμως, ήταν θέλημα Θεού να μείνει στην ιστορία και να συνεχίζει να τραγουδιέται εδώ και 30 χρόνια σε σχολεία της Μακεδονίας! Απλά τώρα λόγω τους συλλαλητηρίων έγινε πιο γνωστό, μιας και είναι ένα τραγούδι που μαθαίνεται και τραγουδιέται εύκολα.  Πολλοί το ονόμασαν: «Ύμνο της Μακεδονίας» και όχι τυχαία, γιατί τονώνει το πατριωτικό συναίσθημα! Το τραγούδι αυτό έχει άνωθεν ευλογία του Γέροντα Καντιώτη, ο οποίος ήταν μία σπάνια, ιδιαίτερη και αγία εκκλησιαστική μορφή του αιώνα μας, γι’ αυτό συνεχίζει και θα συνεχίζει να υπάρχει! Το να γράφω μουσική δεν είναι κάτι που το κάνω συστηματικά γιατί δεν είμαι μουσικός, είμαι γιατρός και για τέτοια τραγούδια ειδικά χρειάζεται έμπνευση, χρόνο και νιάτα γι’ αυτό αφήνω τη σκυτάλη στη νέα γενιά να γράψει κι αυτή αγωνιστικά και πατριωτικά τραγούδια, όπως το καλούν οι μέρες μας».

 

Πολλά σχολεία σε εθνικές επετείους τραγουδάνε το τραγούδι «Μην παραχαράζετε την ιστορία», πώς νιώθετε γι’ αυτό;

«Αισθάνομαι συγκίνηση και εθνική περηφάνια! Το: «Μην παραχαράζετε την ιστορία», τραγουδιέται σε παρελάσεις, σε κατασκηνώσεις, σε εθνικές επετείους, σε συλλαλητήρια και πατριωτικές εκδηλώσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό και σήμερα το τραγούδησαν στην Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ημέρα εορτής της Αγίας Σκέπης της προστάτιδας του έθνους μας! Χαίρομαι ιδιαίτερα που το τραγουδάνε νέοι και χαίρομαι ιδιαίτερα για όσα σχολεία το μαθαίνουν διότι έτσι ομολογείται Χριστός και Ελλάδα και αυτά τα δύο πάνε μαζί!».

Για το Εκκλησιαστικό Θέατρο

«Αισθάνομαι πνευματική ευθύνη απέναντι στα παιδιά»

Έχετε ασχοληθεί με το Εκκλησιαστικό Θέατρο, καθώς έχετε γράψει αρκετά έργα, πότε ξεκινήσατε να γράφετε, τι ήταν εκείνο που σας έκανε να ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο είδος, το οποίο είναι και λίγο σπάνιο;

«Δεν είχα γράψει ποτέ θεατρικά έργα, όμως φαίνεται πως υπήρχε πάντα μία καλλιτεχνική φλέβα μέσα μου! Η δουλειά μου είναι η ιατρική και αυτή απορροφάει το χρόνο μου! Επειδή, όμως, αισθάνομαι έντονα την πνευματική ευθύνη για τα παιδιά μου, αλλά και για όλη τη νέα γενιά, γι’ αυτό ασχολήθηκα και γράφω τέτοιου είδους θεατρικά! Επίσης το γεγονός ότι δεν υπάρχουν εύκολα θεατρικοί συγγραφείς σε αυτό το είδος στο εκκλησιαστικό θέατρο, με ώθησε να αναλάβω δράση, η ελάχιστη, εγώ. Τα έργα γράφονται εξ ανάγκης αλλά με μεράκι και κατά απαίτηση του κοινού, του απλού και καθημερινού κόσμου, που δεν μπορείτε να φανταστείτε με πόση λαχτάρα περιμένει στις μέρες μας να δει τέτοια ιστορικά έργα, καθώς και τους βίους των Αγίων, δραματοποιημένους και ενσαρκωμένους από νέα παιδιά! Όλα τα έργα μου, ανέβηκαν μέσα σε διάστημα δύο ετών από την συγκεκριμένη Ενοριακή Ομάδα Αγίας Μαρίνας Νέας Φιλαδελφείας με την οποία συνεργάζομαι. Οι ηθοποιοί είναι νέα παιδιά, έφηβοι, μαθητές, φοιτητές και νεαροί που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και αν και ερασιτέχνες, είναι άξιοι να ονομάζονται πραγματικοί ηθοποιοί, διότι ποιούν ήθος ενσαρκώνοντας τέτοιους ρόλους».

 

Τώρα μάλιστα ετοιμάζετε κάτι καινούργιο, θέλετε να μας μιλήσετε γι’ αυτό;

«Ναι, αυτό το διάστημα ετοιμάζω ένα καινούργιο θεατρικό, και ο τίτλος του είναι «Το Συναξάρι του Φώτη Κόντογλου», το οποίο είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο του «Το Αϊβαλί, η πατρίδα μου» και αναφέρεται στο βίο του Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτου. Είναι το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του, δραματοποιημένο από εμένα, και ανεβασμένο από τη Θεατρική Ομάδα «Η Μηχανή του Χρόνου», η οποία αποτελείται από σαράντα με πενήντα νέα παιδιά που πρωταγωνιστούν εκ περιτροπής, όπου όπως προαναφέραμε, είναι όλοι τους νέοι και είναι συγκινητική η όλη προσπάθεια και ο κόπος, που καταβάλλουν, καταθέτοντας όλη τη δύναμη της νεανικής τους ψυχής».

Θα το ανεβάσετε κάπου αυτό το έργο, θα στεγαστεί σε κάποιο χώρο; Κι αν ναι, πού και πότε;

«Εμείς προχωράμε, το έργο θα προσπαθήσουμε, αν μπορέσουμε, να το ανεβάσουμε κατά την 25η Μαρτίου. Δεν είναι εύκολο να ανέβουν τέτοιου είδους έργα, λόγω ποικίλων δυσκολιών που προκύπτουν, καθότι πάντοτε «πολεμούνται» τα καλά έργα μα πάντα στο τέλος νικάει το καλό. Είμαστε όμως ανοιχτοί σε προτάσεις και τα παιδιά έχουν όλη τη διάθεση να παίξουν οπουδήποτε τους ζητηθεί, χάριν της πνευματικής και ψυχικής ωφέλειας».

 

Έχετε ασχοληθεί με άλλες μορφές τέχνης εκτός από το Εκκλησιαστικό Θέατρο;

«Όχι, τέσσερα χρόνια γενική ιατρική, άλλα τέσσερα ομοιοπαθητική εκτός τα έξι χρόνια κλασικών σπουδών στην Ιατρική Αθήνας, δεν είχα χρόνο, έξι μήνες μόνο έκανα ακορντεόν. Ούτε μουσική ξέρω, παρόλα αυτά έγραψα ένα τραγούδι που θα μείνει στην ιστορία της Μακεδονίας μας. Ήμουν παρούσα και εξεπλάγην και η ίδια στο Συλλαλητήριο της ΔΕΘ, όπου δύο τραγούδια ακούστηκαν, από τα μεγάφωνα και τραγουδήθηκαν από τα στόματα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, το ένα ήταν το «Μακεδονία ξακουστή» και το άλλο το «Μην παραχαράζετε την ιστορία». Ήμουν πάντα καλλιτεχνική φύση, καθώς ζωγράφιζα πάρα πολύ ωραία, και όταν έμαθα ανατομία ακόμα καλύτερα και ότι κάνω το κάνω με πολύ αγάπη και μεράκι. Θεωρώ τον εαυτό μου τελειομανή και άνθρωπο του καθήκοντος και όσον αφορά την ενασχόλησή μου με το Εκκλησιαστικό Θέατρο, είναι κατάθεση ψυχής και πνευματική κληρονομιά στη νέα γενιά».

Να σημειωθεί ότι στην θεατρική παράσταση «Νικηταράς» το τελευταίο Θεατρικό Εκκλησιαστικό έργο της κ. Μαριγώς Μπούρη, το οποίο ανέβηκε τον περασμένο Μάρτιο, το neakriti.gr, ήταν εκεί.

Συγκίνηση και ενθουσιασμό αισθάνθηκαν όλοι όσοι βρέθηκαν εκείνο το βράδυ εκεί, που εκτός από την ωραία παράσταση παρακολούθησαν και την ομιλία του π. Αθηναγόρα Σουπουρτζή, αλλά απόλαυσαν και τη χορωδία, υπό τη διεύθυνση του Θεμιστοκλή Κυπριώτη.

Στίχοι-μουσική: Μαριγώ Μπούρη Ενορχήστρωση: Ερμής Κοντούδης Επεξεργασία video: Κωνσταντίνος Χασάπης Τραγουδούν: Κωνσταντίνος Χασάπης, Αθανάσιος Αρβανίτης, Αθανάσιος Μπαλάφας, Αντώνιος Ροκκάς, Ναμπίχα Χαντάντ, Ιωάννα Δεικτάκη, Λυδία Αβαγιανού.

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχόλια