Ελλάδα

Δυστύχημα ή δολοφονία ο χαμός του 25χρονου Αλέξανδρου Ωνάση;

Στο πένθος βύθισε την οικογένεια Ωνάση ο θάνατος του Αλέξανδρου Ωνάση, γιου του Αριστοτέλη και της Τίνας Λιβανού, σε ηλικία μόλις 25 ετών, το 1973 στην Αθήνα. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, δεν μπόρεσε ποτέ να τον ξεπεράσει και δύο χρόνια αργότερα πέθανε κι εκείνος.

Ποιος ήταν ο Αλέξανδρος Ωνάσης;

Ο Αλέξανδρος Ωνάσης, γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1948 στη Νέα Υόρκη. Σε ηλικία 16 ετών άρχισε να δουλεύει στο γραφείο του πατέρα του στο Μονακό.

Μόλις στα 19 του, ο Αλέξανδρος ήταν ένας πραγματικά περιζήτητος γαμπρός. Εκτός από κληρονόμος τεράστιας περιουσίας, έπαιζε πολύ καλό τένις, ήταν άριστος σκιέρ, οδηγούσε γρήγορα αυτοκίνητα με επιδεξιότητα και ήξερε να πετάει με δικό του αεροπλάνο.

Τότε ήταν που γνώρισε και ερωτεύτηκε το 35χρονο μοντέλο Φιόνα φον Τίσεν. Ποια ήταν αυτή; Ο Αλέξανδρος την είχε δει όταν εκείνος ήταν 12 ετών και την είχε ερωτευτεί. Έξι χρόνια αργότερα, η Φιόνα, χωρισμένη πλέον και μητέρα δύο παιδιών, σχετίστηκε με τον Αλέξανδρο. Η ίδια, απ' ότι έλεγε, δεν περίμενε την εξέλιξη αυτής της σχέσης. Ίσως ο Αλέξανδρος έβλεπε σ' αυτή ένα «υποκατάστατο» της μητέρας του.

Αριστοτέλης και Αλέξανδρος Ωνάσης: Μια θυελλώδης σχέση

Ο Αριστοτέλης, φαίνεται ότι ήθελε για τον εαυτό του τη Φιόνα φον Τίσεν και δεν συγχώρησε ποτέ στον γιο του το ότι σχετίστηκε αυτός με κείνη.

Κι από την άλλη πλευρά η σχέση του Αριστοτέλη με τη Τζάκι Κένεντι και ο γάμος τους που έγινε στις 20 Οκτωβρίου 1968 είχε εξοργίσει τόσο τον Αλέξανδρο όσο και τη Χριστίνα.

Βέβαια και ο διεθνής Τύπος με πηχυαίους τίτλους όπως: «Ο Τζον Κένεντι πεθαίνει σήμερα για δεύτερη φορά» («Il Messagero») και «Η αντίδραση εδώ Είναι Οργή, Σοκ και Απογοήτευση» («New York Times»), στηλίτευε τον γάμο αυτό.

Από τις αρχές της δεκαετίας του '70, ο Αλέξανδρος ανέλαβε ενεργό ρόλο στις επιχειρήσεις του πατέρα του, κυρίως στο «κομμάτι» της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Πολύ σύντομα, κατάφερε να μετατρέψει τη μικροσκοπική «Ολυμπιακή Αεροπλοΐα», σε μία άκρως επικερδή επιχείρηση.

Ο Αριστοτέλης όμως, του φερόταν με σκαιό τρόπο. Ο νεαρός Αλέξανδρος, έβλεπε ότι δεν μπορούσε να συνυπάρξει με τον πατέρα του.

Η μοιραία πτήση

Στις 12 Ιανουαρίου 1973, Αριστοτέλης και Αλέξανδρος δείπνησαν στο Παρίσι, σε εξαιρετικό κλίμα. Ο Αλέξανδρος τηλεφώνησε στη Φιόνα μετά το δείπνο και της είπε ότι ο πατέρας του είχε εκπληκτική διάθεση. Αλλά και ο Αριστοτέλης, τηλεφώνησε εκείνο το βράδυ στον στενό του φίλο και συνεργάτη Ιωάννη Γεωργάκη και του είπε ότι τα «είχε βρει» με τον γιο του και πως ήταν ώρα να ξεχάσουν τα παλιά.

Στο γεύμα συμφιλίωσης στο Παρίσι, ο Αριστοτέλης, υποσχέθηκε στον Αλέξανδρο ότι θα του αγοράσει ένα ελικόπτερο Puma για τις μετακινήσεις του, καθώς ο Αλέξανδρος παραπονιόταν ότι το Piaggio ήταν πλέον «παγίδα θανάτου».

Μαζί με τον Αλέξανδρο, το Piaggio «πετούσε» κι ο Αμερικανός Donald Mc Gregor. Όμως το πιστοποιητικό υγείας του είχε λήξει από τις 9/11/1972 ενώ παρουσίαζε και καρδιακές αρρυθμίες.

Στις 20/1/1973, ο Παύλος Ιωαννίδης, γενικός διευθυντής της Ολυμπιακής τότε, δημοσίευσε σε αμερικανικό περιοδικό αγγελία με την οποία ζητούσε έμπειρο πιλότο για το Piaggio. Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη.

Τελικά επιλέχθηκε, άγνωστο πώς και γιατί, ο Donald Mc Cusker, ο οποίος έφτασε το βράδυ της 21ης Ιανουαρίου 1973 στην Αθήνα. Είχε χιλιάδες ώρες πτήσης αλλά ούτε μία σε Piaggio! Στις 22 Ιανουαρίου 1973, έγινε η μοιραία πτήση…

Ο Αλέξανδρος, που είχε φτάσει στην Αθήνα το προηγούμενο βράδυ από το Μόντε Κάρλο, ήταν ο χειριστής του αεροσκάφους. Δίπλα του βρισκόταν ο Mc Cusker προερχόμενος από το Οχάιο και πίσω ο Mc Gregor.

Το πρόγραμμα προέβλεπε κάποιες προσθαλασσώσεις στην Αίγινα και τον Πόρο (το Piaggio ήταν αμφίβιο). Τις επόμενες μέρες, αφού ο Αλέξανδρος είχε «τσεκάρει» τον Mc Cusker, εκείνος συνοδευόμενος από τον McGregor θα πετούσε συνεχώς με το Piaggio ώσπου να συμπληρώσει τις απαιτούμενες ώρες πτήσης, για να μπορέσει στη συνέχεια να το πιλοτάρει ως το Μαϊάμι για να πουληθεί. Ο καιρός ήταν πολύ καλός.

Το Piaggio, στις 15.21 πήρε άδεια για απογείωση από τον διάδρομο 33 του αεροδρομίου του Ελληνικού. Όμως 15 δευτερόλεπτα μετά την απογείωση, όπως κατέθεσε ο ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας Παύλος Ζουλάκης, που βρισκόταν στον πύργο ελέγχου εκείνη την ώρα, το αεροπλάνο «έσκασε» στον διάδρομο και μετά άρχισε λόγω της αρχικής του φοράς να περιστρέφεται χτυπώντας συνεχώς στο τσιμέντο.

Η άτρακτός του, μετατράπηκε σε μια άμορφη μάζα σιδερικών. «Δεν γνωρίζω, διατί το αεροσκάφος μετά την απογείωσιν έκλινε προς τα δεξιά», κατέθεσε χαρακτηριστικά ο Ζουλάκης.

Από τα συντρίμμια του αεροσκάφους, ανασύρθηκε βαρύτατα τραυματισμένος ο Αλέξανδρος και πιο ελαφρά, οι δυο Αμερικανοί πιλότοι.

Ο Αλέξανδρος μεταφέρθηκε αρχικά στην αμερικανική βάση του Ελληνικού και στη συνέχεια στο ΚΑΤ. Ο πατέρας του από τη Νέα Υόρκη, η Φιόνα από το Λονδίνο και η Χριστίνα από τη μακρινή Βραζιλία έφτασαν τις επόμενες ώρες στην Αθήνα.

Η Φιόνα φον Τίσεν, που ήρθε στην πρωτεύουσα γύρω στις 6.00 π.μ. της 23/1/1973, τον βρήκε σε μηχανική υποστήριξη. Του είχε γίνει μια εγχείρηση αφαίρεσης θρόμβων αίματος προκειμένου να ανακουφιστεί η πίεση στον εγκέφαλό του, αλλά εκτός από κάποιες αμυχές στα χέρια, δεν είχε, εξωτερικά τουλάχιστον, κάποια άλλα τραύματα.

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ναύλωσε αεροσκάφος για να έρθει στην Αθήνα ο διαπρεπής Άγγλος νευροχειρουργός Άλαν Ρίτσαρντσον, ο οποίος όμως συμφώνησε με τους Έλληνες συναδέλφους του ότι ο Αλέξανδρος είχε υποστεί μη αναστρέψιμη εγκεφαλική βλάβη. Στην Αθήνα ήρθε και κορυφαίος Αμερικανός νευροχειρουργός από τη Βοστόνη.

Γύρω στις 1 το μεσημέρι της 23/1/1973, ο Αμερικανός ανακοίνωσε ότι ο Αλέξανδρος είχε υποστεί γενικές κακώσεις και φλεγμονή της φαιάς ουσίας. Ο δεξιός κροταφικός λοβός είχε πολτοποιηθεί και η δεξιά μετωπική κοιλότητα, είχε υποστεί κάταγμα.

Μόνο τα μηχανήματα τον κρατούσαν στη ζωή. Ο Αριστοτέλης είπε στους γιατρούς να περιμένουν μέχρι να φτάσει η Χριστίνα για να αποχαιρετήσει τον αδελφό της «και μετά ας μην τον βασανίζουμε άλλο». Η Χριστίνα έφτασε αργότερα εκείνο το απόγευμα και έμεινε με τον αδερφό της για 15'. Στις 18.55 της 23/1/1973 οι γιατροί αποσύνδεσαν τα μηχανήματα και ο Αλέξανδρος Ωνάσης πέρασε στην αιωνιότητα. Πολύ νέος, ούτε 25 χρονών…

Τα πορίσματα για τη συντριβή του Piaggio

Η Επιτροπή Διερευνήσεων Ατυχημάτων της Πολιτικής Αεροπορίας, με πρόεδρο τον τότε διοικητή της ΥΠΑ Σ. Βαρβαρούτσο, η Επιτροπή της Πολεμικής Αεροπορίας, με πρόεδρο τον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Ασφάλειας Πτήσεων, Σμήναρχο Μ. Τσιγκρή και η μελέτη του Άγγλου εμπειρογνώμονα Άνταμ Β. Χάντερ, που όρισε η πλευρά Ωνάση, κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα. Το αεροπλάνο είχε συντριβεί καθώς τα καλώδια του πηδαλίου κλίσης είχαν αντιστραφεί κατά την εγκατάσταση μιας καινούργιας στήλης ελέγχου. Έτσι, όταν ο Αλέξανδρος προσπάθησε να στρίψει αριστερά κατά την απογείωση, το αεροπλάνο έγειρε προς τα δεξιά. Όσο πιο πολύ έστριβε το τιμόνι προς τα αριστερά, τόσο δεξιότερα έγερνε το Piaggio!

Το μοιραίο αεροσκάφος, πετούσαν εκτός από τον Αλέξανδρο ο φίλος και συνεργάτης του Στέφανος Μαγκλάρας και, όπως αναφέραμε παραπάνω, ο D. McGregor. Τους τελευταίους 4 μήνες όμως, πριν τη μοιραία πτήση, παρέμενε ακινητοποιημένο στη μέση της πίστας του αεροδρομίου του Ελληνικού.

Στις 15/11/1972, ένας μηχανικός της Ολυμπιακής έβγαλε τη στήλη ελέγχου του Piaggio. Στις 25 Νοεμβρίου 1972, ένας άλλος μηχανικός εγκατέστησε μια καινούργια στήλη ελέγχου στο αεροσκάφος. Στις 18/1/1973, οι επιθεωρητές της ΥΠΑ και της Ολυμπιακής, ενέκριναν την ικανότητα πτήσης του αεροσκάφους, σύμφωνα με τις τυπικές διαδικασίες μιας πτήσης, την οποία είχε σχεδιάσει ο Αλέξανδρος.

Είτε οι μηχανικοί της Ολυμπιακής είχαν κάνει κάποιο απαράδεκτο και εγκληματικό λάθος, είτε κάποιος ή κάποιοι μπήκαν στην πίστα του αεροδρομίου από τις 18/1/1973, μετά τον έλεγχο των επιθεωρητών και πριν τη μοιραία πτήση και προκάλεσαν δολιοφθορά στο Piaggio.

Οι «κοριοί» που βρήκε ο συνεργάτης του Ωνάση Τζόνι Μάγιερ στο διαμέρισμα του Αλέξανδρου στο Παρίσι, αποδεικνύουν ότι κάποιοι παρακολουθούσαν τις τηλεφωνικές συνομιλίες του νεαρού.

Οι μηχανικοί της Ολυμπιακής, αμφισβήτησαν ότι τα καλώδια είχαν αντιστραφεί, όμως και τα τρία πορίσματα δεν τους δικαίωναν. Ο Ωνάσης, βέβαιος ότι ο γιος του δολοφονήθηκε, πρόσφερε 1.000.000 δολάρια σε όποιον παρείχε πληροφορίες που θα οδηγούσαν στον (ή στους) δολοφόνο/-ους.

Φυσικό ήταν να εμφανιστούν πολλοί και διάφοροι, μεταξύ των οποίων και ποινικοί κρατούμενοι από τον Κορυδαλλό, που ισχυρίστηκαν ότι ήξεραν ποιοι προκάλεσαν την τραγωδία. Ποτέ όμως δεν παρουσιάστηκε κάποιο αξιόπιστο στοιχείο.

Ο Αλέξανδρος τάφηκε στον Σκορπιό. Ο πατέρας του δεν άντεξε να παρευρεθεί στην κηδεία του. Αργότερα, καθόταν μόνος του για ώρες δίπλα στον τάφο του τη νύχτα. Η αρχή του τέλους, είχε ξεκινήσει και γι' αυτόν…

Η δίκη για την τραγωδία

Η δίκη για τον θάνατο του Αλέξανδρου Ωνάση, έγινε στις 7 Νοεμβρίου 1977. Κατηγορούμενοι ήταν 7 μηχανικοί της Ολυμπιακής και ο Donald McCusker, ο οποίος όμως δεν εμφανίστηκε.

Μετά την τραγωδία, ο Αμερικανός πιλότος ο οποίος κατά πολλούς ήταν ο μόνος που γνώριζε τι ακριβώς είχε συμβεί, επέστρεψε στις Η.Π.Α. Αρκέστηκε σε ένα απολογητικό υπόμνημα στον ανακριτή στις 9/6/1973, όπου αρνιόταν κάθε κατηγορία για πλημμελή έλεγχο των χειριστηρίων του αεροσκάφους.

Έκτοτε, χάθηκαν τα ίχνη του. Προκαλεί πολλά ερωτηματικά, η απόφαση να «ελεγχθεί» και να προσληφθεί ο Mc Cusker, από την ώρα που δεν είχε καμία εμπειρία στο πιλοτάρισμα των Piaggio. Η εξαφάνισή του, σίγουρα δεν ήταν τυχαία. Το δικαστήριο, με πρόεδρο τον μετέπειτα πρόεδρο του Αρείου Πάγου κύριο στέφανο Ματθία, αθώωσε λόγω αμφιβολιών όλους τους κατηγορουμένους. Κάπως έτσι έκλεισε το νομικό σκέλος της υπόθεσης του θανάτου του Αλέξανδρου Ωνάση.

Εκείνο που ο Αριστοτέλης Ωνάσης, δεν είχε αξιολογήσει σωστά, ήταν το δυστύχημα με το λίαρ τζετ του στις 18/2/1972 κοντά στη Νίκαια της Γαλλίας. Σ' αυτό σκοτώθηκαν οι Δημήτρης και Γιώργος Κουρής, έμπιστοι πιλότοι των Ωνάσηδων και στενοί φίλοι του Αλέξανδρου. Στο αεροπλάνο, θα έπρεπε να επιβαίνει και ο Αλέξανδρος, αλλά η καθυστερημένη αναχώρηση του αεροσκάφους από την Αθήνα, μάλλον του έσωσε τη ζωή.

Πόρισμα για τις αιτίες του δυστυχήματος αυτού δεν εκδόθηκε ποτέ από τους Γάλλους. Ο Ζακ Ιβ Κουστό, ζήτησε από τον Ωνάση 100.000 δολάρια για να ανελκύσει το λίαρ τζετ. Παρά τις πιέσεις που δεχόταν από τον Αλέξανδρο, ο Αριστοτέλης, προφανώς όχι για οικονομικούς λόγους, αρνήθηκε να συναινέσει στην ανέλκυση του λίαρ τζετ. Μετά τον χαμό του Αλέξανδρου, μάλλον μετάνιωσε. Ήταν όμως πολύ αργά…

Στο αεροπλάνο πιθανότατα είχε τοποθετηθεί εκρηκτικός μηχανισμός (ωρολογιακή βόμβα). Την ίδια περίπου εποχή, είχε εκραγεί μυστηριωδώς και βούλιαξε στο λιμάνι των Καννών, το γιοτ του David Carr, ενός αμφιλεγόμενου συνεργάτη του Ωνάση.

Πηγή: protothema.gr

Σχόλια