Ελλάδα

Χειροτονία Επισκόπου Ναυκρατίδος κ.κ. Μελετίου υπό της ΑΘΜ

Την Παρασκευή 5η Νοεμβρίου ε.ε., η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β' τέλεσε στον Ιερό Πατριαρχικό καί Καθεδρικό Ναό Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου την χειροτονία του Θεοφ. Επισκόπου Ναυκράτιδος κ. Μελετίου. Στην Ευχαριστιακή Σύναξη και την χειροτονία του Θεοφιλεστάτου συμμετείχαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Γλυφάδος κ.Παύλος, Λεοντοπόλεως κ. Γαβριήλ, Πατριαρχικός Επίτροπος Αλεξανδρείας, Νειλουπόλεως κ. Γεννάδιος, Πηλουσίου κ.Νήφων, Ηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Αγίου Γεωργίου Κα?ρου, Νουβίας κ. Νάρκισσος. Στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή προσήλθε πληθώρα Κληρικών και όμιλος προσκυνητών εξ Ελλάδος, Πρόεδροι Συλλόγων και Φορέων της Μεγάλης Πόλεως, ως και πιστοί της Αλεξανδρινής Παροικίας.

Ο Μακαριώτατος, κατά την ομιλία Του, με συγκίνηση είπε τα εξής:

«Σήμερον ? χάρις το? ?γίου Πνεύματος, ?μ?ς συνήγαγε…» (Δοξαστικ? ?σπερινο? Κυριακ?ς τ?ν Βα?ων)

Θεοφιλέστατε ?ψηφισμένε ?πίσκοπε Ναυκράτιδος κα? ?ν Κυρί? ?γαπητέ ?δελφέ, κ. Μελέτιε,

Μέσα σ? μι? ?τμόσφαιρα πλημμυρισμένη ?π? τ?ν παρουσία το? ?γίου Πνεύματος, λόγ? τ?ς διπλ?ς ?ορτ?ς πο? σήμερα ?ορτάζουμε, τ?ν ε?ς ?πίσκοπον χειροτονίας σου, κα? τ?ν μνήμην το? ?γίου Σάββα το? ?γιασμένου, «συνήχθημεν ?π? τ? α?τ?», ?φο? ?ντως α?τ? τ? Πανάγιον Πνε?μα ?μ?ς συνήγαγε. Διότι α?τ? ε?ναι ? ?νέργεια το? τρίτου προσώπου τ?ς ?γίας Τριάδος: ? ?νότητα, ? συμφωνία, ? χαρ? κα? ? παραμυθία. Γι' α?τ? κα? ?νομάζεται Παράκλητος, δηλαδ? Παρηγορητής.

Σήμερα λοιπ?ν πνέει ? ε?ρηνικ? α?ρα το? Παναγίου Πνεύματος, ?πως κάθε φορ? πο? ? ?γία μας ?κκλησία, τελε? τ?ν χειροτονία κάποιου ?πισκόπου της. Γι' α?τ? κα? ?λα τ? τροπάρια το? ?ρθρου ?λλ? κα? τ?ς Θείας Λειτουργίας ε?ναι παρμένα ?π? τ?ν Πεντηκοστή. Τ? Πανάγιον Πνε?μα, σύμφωνα μ? τ?ν ?μπειρία τ?ς ?γίας μας ?κκλησίας, δι? τ?ς ?οράτου ?πιφανείας του, «?λον συγκροτε? τ?ν θεσμ?ν τ?ς ?κκλησίας» (Στιχηρ? ?σπερινο? Πεντηκοστ?ς). Κα? α?τ? ?κριβ?ς ? μυστικ?, ? ?θόρυβη κα? ?όρατη παρουσία Του, ε?ναι πο? ?μπνέει τ? ?θος κα? τ? στίγμα τ?ς ?ρθόδοξης πνευματικότητας. Διότι κατ? τ?ν ?μνωδόν, « τ? ?γιον Πνε?μα ε?ναι ? ?νοειδε?ς α?τία, ?τις πάντα ?χεται ε?ρηνοβραβεύτως» (?ντίφωνο, ?χου πλ. δ΄.).

? χάρις το? Παναγίου Πνεύματος δι? τ?ς ψήφου τ?ν ?ρχιερέων τ?ς ?ερ?ς Συνόδου το? Πατριαρχείου μας, πρ?ν λίγες μέρες ?γαπητ? μας π. Μελέτιε, σ? ?ξέλεξε ?πίσκοπο τ?ς ?λεξανδριν?ς ?κκλησίας, κα? ?δο? σήμερα κατ? τ?ν ?ορτ? το? ?σίου πατρ?ς μας Σάββα το? ?γιασμένου, το? θαυματουργο?, τ?ν ?ορτ? το? Μοναστηριο? μας, το? ?ποίου κατέστης ?γούμενος, σ? ?ξιώνει ν? ?νέλθεις τ?ς ?ερ?ς βαθμίδες τ?ς ?ρχιερωσύνης δι? τ?ς χειροτονίας σου ε?ς ?πίσκοπον.

?γαπητέ μου, π. Μελέτιε,

?χεις ?δη δώσει δείγματα τ?ς ?ν ?γάπ?, ?πομον? κα? ?πακο? διακονίας, κα? τ?ς ?φοσιώσεώς σου πρ?ς τ? Παλαίφατο Πατριαρχε?ο μας, στ?ν θρόνο το? ?γίου Μάρκου, κα? στ?ν Προκαθήμεν? του, διακονώντας τ? Πατριαρχε?ο μας ?γαπητικ?ς κα? θυσιαστικ?ς ?π? τ?ς νευραλγικ?ς θέσεως το? ?γουμένου τ?ς ?ερ?ς Πατριαρχικ?ς Μον?ς το? ?γίου Σάββα το? ?γιασμένου, ?λλ? κα? ε?ς ο?ανδήποτε ?λλη διακονία σο? ?νετέθη, ?λη α?τ? τ?ν ?ξαετίαν πο? μ? τ? ?λεος το? Θεο?, βρέθηκες κα? ?ζησες κοντ? μας.

Μετ' ?διαζούσης ?πιμελείας το? χαρίσματός σου, τ?ς ?γάπης δηλονότι, «ε?ς τ?ν ε?πρέπειαν το? ο?κου το? Θεο?», ?νηλώθης νυχθημερ?ν φροντίζων κα? μεριμν?ν ?χι μόνο γι? τ?ν ε?ρυθμη λειτουργία τ?ν ?κολουθι?ν τ?ς Μον?ς, ?λλ? κα? γι? τ?ν κατ? τ? δυνατ?ν ?ξωραϊσμ?ν α?τ?ς.

?νυστάκτως μερίμνησες ?στε ο? ε?λαβε?ς πιστο? μας, να βιώσουν τ?ν ?διάσπαστη ?νότητα τ?ς ?κκλησίας μας, σ' α?τ? τ? μετερίζι πο? ? χάρις το? Θεο? μ?ς ?ταξε ν? ?πηρετήσουμε, κα? ?που τ? α?τονόητα τ?ς ε?λογημένης πατρίδος μας δ?ν ?πάρχουν, ?λλ? δυστυχ?ς ?δ? ?ποτελο?ν ?ραμα κα? ?νειρο. ?νήκουμε βεβαίως ε?ς μίαν, ?γίαν, καθολικ?ν κα? ?ποστολικ?ν ?κκλησίαν, ?ληθιν? χριστιανικ?ς λα?ς ?μως δ?ν ε?ναι α?τ?ς πο? ?χει κα? νέμεται μόνος τ?ν χριστιανικ? παράδοση, ?λλ? α?τ?ς πο? τ?ν ζε? κα? τ?ν προσφέρει.

Ε?δικ? γι? τ? Πατριαρχε?ο μας, πο? ? χάρις το? Θεο? μ?ς ?δωσε ?ς «γεώργιον», τ?ν ?πειρο το? μέλλοντος, τ?ν ?φρικ?, α?τ? τ? χρέος γιγαντώνεται. Καλούμαστε ν? πορευθο?με σ? μακρο?ς, ?τέρμονες δρόμους, μεταφέροντας τ? ε?ρηνικ? μήνυμα το? Ε?αγγελίου το? Χριστο?, σ? λαο?ς ο? ?πο?οι δ?ν ε?ναι ?ξιοι τ?ν συνθηκ?ν πο? ? ?νθρώπινη σκληρότητα το?ς ?ταξε να ζο?ν, κα? στο?ς ?ποίους ?ξίζει κα? πρέπει ν? δοθε? τ? ?ραμα κα? τ? ?νειρο.

?γαπητ? μου παιδί, Μελέτιε,

? τιμία ψ?φος τ?ν ?γίων ?ρχιερέων σ? τίμησε μ? τ?ν ?κλογή σου, ?ς ?πίσκοπον τ?ς πάλαι ποτ? διαλαμψάσης ?πισκοπ?ς Ναυκράτιδος. ? Ναύκρατις ?π?ρξε ?ποικία τ?ν ?ρχαίων Μιλησίων κατ? τ? 600 π.Χ. τότε «θαλασσοκρατούντων», σύμφωνα κα? μ? τ?ν ?στορικ?ν Στέφανον τ?ν Βυζάντιον, ? ?ποία ?π?ρξε πόλις ?μιγ?ς ?λληνική, κειμένη ε?ς τ?ν ?νατολικ?ν ?χθην το? Κανωβικο? κλάδου το? Νείλου, κα? ?τιμήθη μ? ?πισκοπικ?ν θρόνον ?π? το?ς πρώτους α??νας το? Χριστιανισμο?, ?ξαρτωμένη ?πευθείας ?π? τ?ν ?κάστοτε Πάπαν κα? Πατριάρχην ?λεξανδρείας.

Σ' α?τ?ν τ?ν νέα διακονία λοιπόν, πο? σο? ?ναθέτει ? ?γία το? Χριστο? ?κκλησία, ?ναπόθεσε τ?ς ?λπίδες σου στ?ν ?ρχηγό τ?ς σωτηρίας μας ?ησο?ν Χριστόν, ? ?πο?ος, θαλασσοπορούντων πάντων ?μ?ν, δίκην ?λκάδων, ?ν τ? νοητ? το? βίου θάλασσαν, μπορε? ν? μ?ς ?δηγήσει ?ς ?καν?ς ο?ακοστρόφος ε?ς ?σφαλε?ς λιμένας τ?ς πληρώσεως το? θείου θελήματος, ?ν ?μπνεύσει το? γαληνο? Πνεύματος ?γίου, τ? ?πο?ον δι' ?μο? το? Πνευματικο? σου πατρ?ς, κελεύει ν?ν ?να ε?σέλθεις ε?ς τ? ?δυτα το? ?γίου καταπετάσματος.

Ο Θεοφ.κ.Μελέτιος ανέφερε:

Σ?τερ, ?δε καρδίαν ταπεινήν, ?δε συντετριμμένην, καί δός ?φ? ?ψους χάριν σου, δός Πνε?μά σου τό Θε?ον. Δός τόν Παράκλητον, καί πέμψον, καθώς ?πέσχου, ?πόστειλον κ?μοί καί ν?ν τ? προσκαθεζομέν?

?ν ?περ?ω, Δέσποτα καί σέ ζητο?ντι καί τό σόν Πνε?μα ?κδεχομέν?. (Ύμνος ΜΑ΄ εκ των θείων ερώτων του εν αγίοις πατρός ημών Συμεών του νέου Θεολόγου)

Μακαριώτατε Πάτερ και Δέσποτα,

Με αυτούς τους κατανυκτικούς λόγους του εν αγίοις Πατρός ημών Συμεών του νέου Θεολόγου, ενώπιον των θυρών του αγίου Θυσιαστηρίου ένδακρυς ευρισκόμενος και καλούμενος να δεχθώ την τελεσιουργόν και πανσθενή Θείαν Χάριν, ούτως ώστε καταστώ Επίσκοπος της Αγιωτάτης του Χριστού Εκκλησίας, πλημμυρίδα συναισθημάτων συνωστίζει την χοϊκήν μου υπόστασιν και έκσταση ψυχικών κραδασμών δονεί την καρδίαν μου.

Τί να είπω αυτήν την μοναδική στιγμήν όπου η καρδία πάλλεται από ιερά συγκίνησιν και η σκέψη ιλλιγγιά από το ύψος του προσδοκωμένου αξιώματος;

Φόβος και χαρά, δέος και αγαλλίαση, διακατέχουν το είναι μου. Χαρά μεν, καθόσον αξιούμαι σήμερον να αναλάβω την μεγίστην διακονίαν των θείων Υπουργημάτων, φόβος δε, καθόσον ανεπαρκής και ελλειπής υπάρχω διά τοιαύτη αξία.

Εν μέσω τοιούτων διασταυρουμένων αισθημάτων, δοξολογώ κατά πρώτον το έλεος και την συγκατάβασιν του Μεγάλου Θεού, διότι από των πρώτων βημάτων του βίου μου έως της ιεράς ταύτης στιγμής καθοδηγεί την υπαρξίν μου η Δεξιά Του.

Πλήρης ευγνωμοσύνης η ψυχή μου ψάλλει προς τον Νυμφίον Κυριόν μου: «Ευλογητός Κύριος ο Θεός, ο εν υψηλοίς κατοικών και τα ταπεινά εφορών, ο εγείρων από γης πτωχόν και από κοπριάς ανυψών πένητα, του καθήσαι αυτόν μετά αρχόντων, λαού αυτού».

Διά τούτο έντρομος είμαι, αναλογιζόμενος το χρέος έναντί Του. Τί ανταποδώσω τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπεδωκέ μοι;

Μεγάλη η τιμή, μεγίστη η υποχρέωση, βαρυτάτη η ευθύνη. Διό και η δειλία της καρδίας μου περισσή και οι λογισμοί δέους εύλογοι.

Αναγωρίζω την αξία της Αρχιερωσύνης. Βεβαίως δεν προτίθεμαι την στιγμή αυτήν να περιγράψω και να παρουσιάσω την σπουδαιότητα του αρχιερατικού αξιώματος. Θεία ευδοκία από τα μικρότατά μου χρόνια μαθήτευσα παρά τους πόδας «θείων ανδρών», όπως ο ιεροπρεπής αείμνηστος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κυρός Χρυσόστομος Θέμελης, ο και χειροτονήσας με εις τους δύο βαθμούς της Ιερωσύνης, ο αρχοντικός και καλοκάγαθος μακαριστός Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας κυρός Στέφανος,  «ο συμπατριώτης και εκ της ιδίας μονής προελθών» Σεβ. Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.Ευστάθιος, ο και διακριθείς διά το αδαμάντινο ήθος του, καθώς και ο έμπλεως σοφίας και συνέσεως Σεβ. Μητροπολίτης Λεοντοπόλεως κ.Γαβριήλ.

Με τοιαύτα παραδείγματα εσχημάτισα την εικόνα του Επισκόπου στην συνείδησή μου. Αυτή την εικόνα τρέφω στην ψυχή μου και αυτή την εικόνα επιθυμώ και για τον εαυτό μου.

Ενώπιον λοιπόν των υψηλών ευθυνών του Επισκοπικού αξιώματος δεδικαιολογημένως δειλιώ, αλλά ρίπτω την άγκυρα της ελπίδος μου προς Κύριον, αναφωνών το «Κύριε βοήθει μοι» για να ακούσω την θείαν φωνήν «Τέκνον θάρσει, ου μη σε ανώ, ου μη σε εγκαταλείπω».

Με αυτές τις σκέψεις και θαρρών στην άνωθεν ενδυνάμωσιν, προσέρχομαι ενώπιόν Σας Μακαριώτατε Πάτερ και Δέσποτα και κλίνω ταπεινώς τον αυχένα μου, στρέφοντας τους οφθαλμούς μου προς το τετιμημένον πρόσωπόν Σας, ώστε να εκφράσω οφειλετικώς, τις μετά Θεόν ευχαριστίες μου.

Η πατρική Σας αγάπη, εξεχύθη επ΄εμέ ως άλλα «Νειλώα ρείθρα» και κατέκλυσε ευεργετικώς την ζωήν μου, διό και υπερχειλίζει από ευγνωμοσύνη η καρδία μου. Πλησίον της Μακαριότητός Σας βρήκα τόπον καταφυγής εξελθών εκ της πατρώας γης μου. Ως φιλόστοργος πατήρ με περιεβάλλατε με ειλικρινή αγάπη, με ανεχθήκατε με διακριτική επιείκεια, επεδείξατε εμπιστοσύνη εις την ταπεινότητά μου, και με ετιμήσατε πολλαπλώς.

Επί έξι συναπτά έτη συναυλιζόμενος «εν τω οίκω του Πατρός μου» και συνδιαιτώμενος ημέραν καθ΄ημέραν πλησίον Σας, διδάχθηκα και ωφελήθηκα πνευματικώς, από το ήθος της προσωπικότητός Σας, την γλυκύτητα του χαρακτήρος Σας, την ευσέβεια της ψυχής Σας. Παραδειγματίστηκα από το φιλάνθρωπον και φιλελεήμον χάρισμά Σας, μα κυρίως, κυρίως διδάχθηκα από την δυναμική της αγάπης Σας.

Όλα αυτά τα έτη μου δείξατε στην πράξη ότι ο Επίσκοπος δεν επαναπαύεται στη συνέχεια της αποστολικής διαδοχής, αλλά την μετατρέπει σε εφαλτήριο ιστορικής συνέχειας. Με διδάξατε ότι ο Επίσκοπος δεν είναι ακαδημαικός διδάσκαλος, αλλά φορέας φρονήματος και ήθους, και οφείλει πολλές φορές και τον εαυτό του να θυσιάζει.

Και ιδού Μακαριώτατε, «εν Αγίω Πνεύματι» επιβλέψατε ευμενώς επ΄εμέ και εμνήσθητε της αναξιότητος μου, προτείνοντάς με στην σεπτή Ιεραρχία του Αλεξανδρινού Θρόνου για την εις Βοηθόν Επίσκοπον προαγωγή μου.

Μάλλον, δύναμαι να είπω, ότι πλησίον Σας εγώ θα τελώ βοηθούμενος από εσάς, διδασκόμενος, παραδειγματιζόμενος, εμπνεόμενος, καθοδηγούμενος και  διά την περαιτέρω αρχιερατική διακονία μου.

Εύχομαι από τα μύχια της υπάρξεως μου να καταστώ «ε?χρηστος ε?ς διακονίαν» και συγκηρυναίος στον αγώνα σας να διατηρηθεί ζωντανή η παρουσία της Ορθοδοξίας στη χώρα του Νείλου. Δεν έχει σημασία το ολίγον των ανθρώπων, αλλά το πολύ και το μεγάλο του καθήκοντος, να μείνει άσβεστος ο Φάρος του αποστολικού θρόνου του Αγίου Μάρκου.

Παράλληλα εύχομαι να σας συνδράμω, έστω και κατ'  ελάχιστον, στην ιερά αποστολή Σας, στο αχανές αφρικανικό γεώργιον, να ανακουφίσετε τους κατ΄εξοχήν πένητας του Χριστού, τους πεινώντας και διψώντας όχι μόνον τον Λόγον του Θεού, αλλά και αυτόν τον επιούσιον άρτον.

Εν πληθούση Εκκλησία και εν συναγωγή αρχόντων και λαού, κατασπάζομαι την ευεργέτιδα εις εμέ Δεξιάν Σας, δηλώνων την εσαεί υπακοή και αφοσίωση μου προς τον Σεπτόν Θρόνον και την Μακαριότητά Σας.

Προς τούτοις, εν σεβασμώ πολύ, αποδίδω ασπασμόν αγάπης και τιμής προς τους συναίροντας τον Σταυρόν της θεοφιλούς Πατριαρχείας Σας, την τιμιωτάτην Ιεραρχίαν, ευχαριστών ένα έκαστον των Αρχιερέων διά την πρόκριση και αγάπη των. Ιδιαιτέρως δε, τους παρόντας Αγίους Συνοδικούς Αρχιερείς, Νειλουπόλεως Γεννάδιον, Πηλουσίου Νήφωνα και Νουβίας Νάρκισσον.

Εξαιρέτως, επιτρέψατέ μοι να ευχαριστήσω ευγνωμόνως τον χειραγωγόν μου εις το Πατριαρχείον Αλεξανδρείας, τον πανσέβαστον Γέροντά μου, Μητροπολίτην Λεοντοπόλεως κ.Γαβριήλ. Ομολογώ ότι μετά την κοίμηση του Γέροντος και χειροτονητού μου Μεσσηνίας κυρού Χρυσοστόμου, βρήκα στο πρόσωπόν του τον προστάτη και ανύστακτον άγγελον δια την πρόοδόν μου, εδιδάχθηκα πολλά από την σοφία του, κυρίως περί του σεμνού φρονήματος του κληρικού. Θα διατηρώ αείποτε τις συμβουλές του, μα κυρίως την ρήση του ότι η Εκκλησία ποτέ και τίποτα δεν οφείλει σε μας, πολλώ μάλλον εμείς οφείλουμε τα πάντα και διά πάντα εις αυτήν.

Πάμπολλες διά βίου ευχαριστίες, προσφέρω προς τον ευεργέτην μου Σεβ. Μητροπολίτην Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος κ.Δαμασκηνόν, ο οποίος, αν και ήμουν «ξένης παρεμβολής υιός», επέδειξε αφειδώλευτη πατρική εις εμέ αγάπη, φροντίδα  και ευεργεσία.

Υιικές ακόμη ευχαριστίες, απονέμω στον Σεβ. Μητροπολίτη Γλυφάδας κ.Παύλον, τον κοπιάσαντα και μη φειδόμενον να ταξιδέψει ολοπρόθυμα από την Ελλάδα ώστε να είναι παρόν στη σημερινή χαρά μου. Εξ΄άλλου από τα φοιτητικά μου χρόνια τον έχω πάντα κοντά μου, ευεργετούντα με ποικιλοτρόπως.

Ωσαύτως, ευχαριστίες χρεωστώ εις τον Σεβ. Μητροπολίτην Μεσσηνίας Χρυσόστομον, ο οποίος άλλαξε συλλήβδην την ζωήν μου. Του χρεωστώ την σημερινή ημέρα, αν και η απουσία του σκιάζει την χαρά μου. Κύριος ο Θεός ας του ανταποδίδει πολλαπλασίως κατά την αγαπώσαν εμέ καρδίαν του.

Άπειρες ευχαριστίες άλλωστε αρμόζουν να επιδώσω στους παρευρισκόμενους τη στιγμή αυτή κοντά μου, τους σεβαστούς Κληρικούς οι οποίοι ταξίδεψαν από τα Ιεροσόλυμα, την Κρήτη, το Διδυμότειχο, και άλλα μέρη της Ελλάδος, καθώς και τους συγγενείς και φίλους, ιδίως δε, τους παροίκους της ευλογημένης Πόλεως του Αλεξάνδρου.

Μακαριώτατε, επιτρέψτε στη σκέψη μου, να πετάξει νοερώς από την Θεοβάδιστη του Νείλου χώρα στη γλυκυτάτη πατρίδα μου, για  να προσκυνήσω τα κράσπεδα της Ιεράς Μονής της Παναγίας του Βουλκάνου. Εκεί  όπου αναγεννήθηκα πνευματικώς δύο φορές. Κατά πρώτον, διά  του Αγίου  Βαπτίσματος, αλλά και μετέπειτα διά της μοναχικής κουράς μου. Ευγνωμονώ διότι σε αυτό το ιερό μοναστήρι, στα πρόσωπα των Πατέρων της Αδελφότητος, συναριθμώντας μαζί όλους τους Κληρικούς και Λαϊκούς της Πατριαρχικής Αυλής καθώς και τον πεφιλημένον αδελφόν μου Στέφανον, δύναμαι να είπω ότι  ευρήκα τους αδελφούς που κατά σάρκα δεν είχα.

Ευλαβικά ζητώ τις ευχές των Μοναζουσών της ξακουστής Μονής Καλογραιών Καλαμάτας και του Ιερού Ησυχαστηρίου Προφήτου Ιωήλ ωσαύτως. Οι απλοϊκές αυτές ψυχές, συνέβαλλαν κατά πολύ στην ψυχή μου παιδιόθεν, ιδίως στις δύσκολες στιγμές της εκ μητρός ορφάνιας μου.

Επιτρέψτε μου επίσης νοερά να καταφιλήσω τα λείψανα των γεννητόρων μου Ιωάννου και Γλυκερίας. Αποτείοντας εις αυτούς, άπειρον την ευγνωμοσύνην μου, διότι εφύτεψαν και εκαλλιέργησαν τον σπόρο της αφιερώσεώς μου στην Εκκλησία.

Εν κατακλείδι, δεν θα μπορούσα να βρω καταλληλότερο επισφράγισμα της προσφωνήσεώς μου από τα λόγια τα οποία, μια μέρα σαν τη σημερινή πριν 57 έτη, άρθρωσε ο αείμνηστος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κυρός Χρυσόστομος Θέμελης, κατά την εις Επίσκοπον ιδικήν του χειροτονία. Είναι το ιερό πρόσωπο διά τον οποίο αρμόζει το πατερικό «και εν σιωπή διδάσκοντα, και βλεπόμενον μόνον οικοδομούντα». Είναι η μορφή η οποία μέσα από την παρεξηγημένη για πολλούς αυστηρότητά του, σμίλεψε βαθειά μέσα μου την υπακοή, την ταπείνωση και την ευπείθια στην Εκκλησία. Του παραχωρώ τον λόγο εκζητώντας την ευχή του.

«Προς Σε νυν, Κύριε, τον Αρχιποίμενα Χριστόν, αίρω τους οφθαλμούς μου και αύθις ευχαριστώ σοι, ότι ηξίωσας με τον ανάξιον του επισκοπικού αξιώματος και εξήγειράς με ποιμένα. Ποιμανόν με, Κύριε, τη προστασία σου και ποιμανώ λαόν σου. Κελεύεις με, Κύριε, και ιδού αναπετάσω τας πύλας της ψυχής μου. Ελθέτω το Πνεύμα σου το αγαθόν ευθές και ηγεμονικόν εν τοις εγκάτοις μου, λαμπρύνον με και ενδυναμούν με. Ελθέτω, Κύριε, η θεόρρυτος χάρις σου εις την αυχμηράν καρδίαν μου, ως δρόσος Αερμών. Ελθέτω ο Παράκλητος ως εν τη Πεντηκοστή, ποιών την αλλοίωσιν την ευπρεπεστάτη. Πρέσβεις έχων προ τούτο την Δέσποιναν μου Κυρίαν Θεοτόκον την Βουλκανιώτισσα και τον Έφορον της μονής μας Σάββαν τον Ηγιασμένον. Ω Κύριε, σώσον δη. Ω Κύριε, ελέησον δη. Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Γένοιτο. Γένοιτο».

Μετά το πέρας της Ευχαριστιακής Συνάξεως, ο Μακαριώτατος περιεκόσμησε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη Σάββα του Ηγιασμένου τον Σεβ.Μητροπολίτη Γλυφάδος κ.Παύλο για την προσφορά του στo ιεραποστολικό έργο σε Ζιμπάμπουε και Μοζαμβίκη και με τον Σταυρό του Αγίου Σάββα τον επί σειρά ετών Επίτροπο των Ιερών Ναών Αγίου Νικολάου Ιμβραημίας και Οσίου Σάββα Ηγιασμένου Αλεξανδρείας κ.Νικόλαο Ελευθερίου. Καταληκτικώς ο Μακαριώτατος ευλόγησε την χριστουγεννιάτικη εορταγορά του εν Αλεξανδρεία Λυκείου Ελληνίδων.

Σχόλια