Βάλια Μπούη

Αφιερωμένο στον «μικρό» μου Κριστιάν

Κριστιάν: Ένα αγόρι, μαχητής της πισίνας και της ζωής

Για τον Κριστιάν Γκολομεέβ, τον Κριστιάν όπως εγώ τον ξέρω… που όταν ήταν ακόμη παιδί ,έβλεπα έναν ξανθό μικρό άγγελο να μπαίνει στο πατρικό μου, πάντα με το χαμόγελο και την αγκαλιά.

Ένα μπισκότο και μια πορτοκαλάδα και το προσωπάκι του έλαμπε από χαρά και καλοσύνη…

Για τον Κριστιάν που έχασε την μητέρα του, Κριστίνα, στην γέννα. Για τον Κριστιάν που έχασε τον πατέρα του, λίγο πριν την ενηλικίωση, χτυπημένος ο Τσέτσος από καρκίνο.

Για τον Κριστιάν που παρά τα τραγικά  «χτυπήματα» της μοίρας, δεν το έβαλε ποτέ κάτω.

Όπως και ο Τσέτσος, ο πατέρας του, ένας μαχητής της ζωής.

Έτσι τον θυμάμαι από τότε που είχα την τιμή να τον γνωρίσω. Ως προπονητή στην αρχή, ως οικογενειακό φίλο στην συνέχεια…

Ένας προπονητής κολύμβησης που ήρθε από την Βουλγαρία και έμελλε εδώ στην Κρήτη και το Ηράκλειο να αλλάξει η ζωή του, να αποκτήσει φίλους και μάλιστα "καρδιακούς", δυνατούς κολυμβητές, να αγαπηθεί από τους ανθρώπους της πισίνας και όχι μόνο αλλά… και να δεχτεί τα πιο δυνατά χαστούκια.

Να χάσει την γυναίκα του ελάχιστές ώρες αφότου γέννησε τον Κριστιάν και κάποια χρόνια αργότερα να φύγει και εκείνος από την ζωή, αφήνοντας πίσω ορφανά  τα αγόρια του αλλά και ένα μεγάλο κενό σε όλους όσοι είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε αυτόν τον καταπληκτικό άνθρωπο.

Τελικά όμως,  όπως αποδείχτηκε και αποδεικνύεται και στην πράξη, τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά …

Στο βλέμμα του Κριστιάν, βλέπουμε τον Τσέτσο, τον αποφασιστικό  αγωνιστή ,τον δεινό κολυμβητή με το πλατύ χαμόγελο ο οποίος ποτέ μα ποτέ, δεν το έβαλε κάτω,  δεν άφησε τον πόνο και να τον καταβάλλει, να «ραγίσει» την καρδιά του και στις πιο έντονες στιγμές της ζωής του έβαζε στόχους και τους πετύχαινε.

Ο Τσέτσος έφυγε αλλά άφησε έναν άξιο συνεχιστή.

Τον ασημένιο παγκόσμιο πρωταθλητή κολύμβησης πλέον. Το τρομερό αγόρι που απέδειξε σε όλους ότι ακόμη και όταν γονατίζεις χωρίς την θέληση σου, χάνοντας  πολυαγαπημένα σου πρόσωπα, πρέπει και μπορείς να βρεις δύναμη  να σηκωθείς.

Να παλέψεις και τότε θα  βγεις νικητής.

Αν δεν είναι αυτό μάθημά ζωής… τότε ποιο είναι;;

Απόψε η χαρά είναι του πατέρα του, του Τσέτσου και της μητέρας του, της οικογένειας του και όλων εμάς που η ζωή τα έφερε έτσι να γνωρίσουμε την οικογένεια Γκολομεεβ.

Για τον Κριστιάν λοιπόν το κείμενο αυτό, τα συναισθήματα πολύ δυνατά… έχοντας ζήσει και γνωρίζοντας αυτά που έχει περάσει εδώ στο Ηράκλειο όπου και μεγάλωσε.

Μπράβο αγόρι μου συνέχισε να μας κάνει υπερήφανους και μας και τους γονείς εκεί ψηλά.

Συνέχισε να αφιερώνεις μετάλλια στον πατέρα σου, που πριν ξεκινήσει για το «ταξίδι» του,  σου έδωσε τέτοια εφόδια που σήμερα πλέον να μην μιλάμε μόνο για τον παγκόσμιο κολυμβητή Κριστιάν, που η υφήλιος υποκλίνεται στο ταλέντο του, αλλά και για το άνθρωπο Κριστιάν.

Έτσι όπως εγώ τον θυμάμαι πριν πολλά χρόνια…

Ο πατέρας σου περιμένει το Ολυμπιακό μετάλλιο…

Βάλε τα δυνατά σου…

Ξέρεις ΕΣΥ….

Έδωσες υπόσχεση και είμαι σίγουρη ότι θα την τηρήσεις… μικρέ μου.

Σχόλια