Στέλλα Τερζάκη

Καίνε τα χέρια μου απ’ το πολύ αντισηπτικό... Μη μου καις και τον εγκέφαλο!

Με όσο λιγότερους συγχρωτίζεσαι, τόσο λιγότερο κινδυνεύεις την επίσης αναπόφευκτη σύγκρουση

Άσχημο συναίσθημα ο φόβος. Η ανασφάλεια. Η αγωνία και το άγχος για την επόμενη μέρα... Μπουχτίσαμε από κίνδυνους και απειλές αυτή την εβδομάδα. Δύσκολη εβδομάδα. Δύσκολη η ενημέρωση. Η πραγματικότητα. Η επικοινωνία και η συναναστροφή με τους ανθρώπους... Απόψεις στα όρια της εμμονής... Θέσεις διανθισμένες από φόβο. Συνωμοσίες και σκοπιμότητες. Συναισθήματα στο κόκκινο... Με τα πρώτα μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού κρούσματα του κορωνοϊού κοιμηθήκαμε το περασμένο σαββατοκύριακο και με το “εμπόλεμο” σκηνικό στα σύνορα ξυπνήσαμε. Η διασπορά του πανικού είναι σαν τον ιό (τον όποιο ιό), κι αν δεν μπει φρένο, το ντόμινο είναι αναπόφευκτο. Με όσο λιγότερους συγχρωτίζεσαι αυτή την περίοδο, τόσο λιγότερο κινδυνεύεις την επίσης αναπόφευκτη σύγκρουση. Εν ολίγοις, κομμένα τα πολλά-πολλά...


Βοήθα, καλέ μου, μη φαγωθούμε μεταξύ μας. Δέξου την άποψη και την τελεία μου. Άσε με στη σιωπή μου. Εσύ να τις πλέξεις τις κάλτσες για το μέτωπο. Να ξεσκονίσεις τα γιαταγάνια και τα άπαντα των προφητειών αποστηθίζοντας τα εδάφια που τα ’λεγαν τα χαΐρια μας με τους γείτονες Τούρκους χρόνια και χρόνια πίσω. Να πας στο σούπερ-μάρκετ και να το τιγκάρεις το καλάθι με πελτέδες και μακαρόνια. Να βγάλεις τη γαλανόλευκη από το μπαούλο και να τη φρεσκάρεις μαζί με τη μάσκα που ’χεις φυλάξει στα μουλωχτά, αν δεις τα κρούσματα να ξεφεύγουν. Όπως αγαπάς...


Μα μη μου υψώνεις τη φωνή. Δεν είμαι εχθρός σου. Μη μου μαυρίζεις την ψυχή. Ένα-ένα. Γιατί πρέπει δήθεν να μου τη σκας τη “βόμβα” προκαταβολικά; Γιατί ντε και καλά πρέπει να δεχτώ την άποψή σου πως είμαστε όλοι μελλοθάνατοι, γιατί όπως τα λες, μεγαλοφώνως και παραστατικά (και τα πιστεύεις κιόλας), ή από τον Τούρκο θα πάμε ή από τον κορωνοϊό ή από τον “ξένο” που παραμονεύει στην αντίπερα όχθη κι έρχεται...


Μη μου κουνάς το δάχτυλο. Δεν είμαστε απέναντι. Δίπλα-δίπλα είμαστε. Από άλλη οπτική τα βλέπουμε ίσως τα πράγματα, αλλά τον ίδιο φόβο, σε άλλο βαθμό και με άλλο καθεστώς διαχείρισης, μοιραζόμαστε. Πάει να σπάσει το κεφάλι μου από την υπερ-πληροφορία και τις καταιγιστικές εξελίξεις. Καίνε τα χέρια μου από το πολύ αντισηπτικό. Μη μου καις και τον εγκέφαλο..! Μη μου κάνεις μαθήματα ούτε πατριωτισμού, ούτε ιατρικής. Επιλογή σου ο πανικός. Επιλογή μου η ψυχραιμία!

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια