Στέλλα Τερζάκη

Για ένα όνομα ζούμε…

«Διαμεσολαβητές του ΟΗΕ θα σήκωναν τα χέρια ψηλά μπροστά στις διαπραγματεύσεις ζευγαριών για την ονοματοδοσία των τέκνων»

Μα είδος προς εξαφάνιση οι Γιαννούλες; Η διαπίστωση είναι απίστευτη, αλλά πέρα για πέρα αληθινή. Το όνομα πνέει τα λοίσθια και δεν είναι το μόνο. Την ίδια τύχη προσεχώς έχουν Κατίνες και Μαρίκες. Με ημερομηνία λήξης σε ελαφρώς μεγαλύτερο βάθος χρόνου Λίτσες, Ρίτσες, Βαγγελίτσες, Σούλες, Κούλες, Ζαχαρούλες και πάει λέγοντας. Διαπίστωση αυτονόητη, αρκεί και μόνο να σκεφτείτε τις ηλικίες των γυναικών με κάποιο από τα παραπάνω όνομα που έχετε στον δικό σας περίγυρο. Είναι τάση, είναι μόδα, είναι άποψη και επιλογή, και δεν είναι και κακό να αναζητά κανείς την ομορφιά παντού. Στο άτυπο “χρηματιστήριο” ονομάτων άλλωστε, από καιρού εις καιρόν, οι αλλαγές είναι μεγάλες.

Τα ονόματα, διαβάζω στο Wikipedia, ανέκαθεν είχαν πάντα σπουδαίο ρόλο για την ανθρώπινη επικοινωνία και κατανόηση. Οι αρχαίοι Έλληνες, μάλιστα, διακρίθηκαν περισσότερο από κάθε άλλο λαό για τον πλούτο των προσωπικών ονομάτων τους. Η έλλειψή τους θεωρούταν ανέκαθεν έλλειψη πολιτισμού που χαρακτήριζε τους πρωτόγονους λαούς. Κι εμείς που διαχρονικά από πολιτισμό “σφύζουμε”, τα ονόματά μας δε θα μπορούσαμε να τα αφήσουμε στην τύχη. Τα “κόψαμε”, τα “ράψαμε”, τα “μικρύναμε” και τα “μεγαλώσαμε”. Ονόματα αρχαιοελληνικά, παλιομοδίτικα, μοντέρνα, βαριά, ανάλαφρα, με ή χωρίς σημασία. Ψαγμένα, ξενόφερτα και παραδοσιακά. Από επιλογή ή με τις προσταγές της οικογενειακής παράδοσης.

Αν τα ονόματα δεν είχαν τη σημασία τους, δε θα είχαν υποστεί τόσες διαφοροποιήσεις στο πέρασμα των χρόνων ανάλογα πάντα με το προφίλ, τη δραστηριότητα και τις περιστάσεις. Άλλα θέλει η μαρκίζα. Άλλα επιζητά η πολιτική. Η νέα πρόεδρος της Δημοκρατίας, για παράδειγμα, ως Κατερίνα “έχτισε” την επαγγελματική της διαδρομή και καταξίωση, αλλά με το που τη “φλέρταρε” και μόνο το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα έγινε Αικατερίνη, με άλλο αέρα και πρεστίζ. Έτσι την ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός, έτσι μας τη σύστησαν τα μέσα ενημέρωσης. Λες και μια Κατερίνα δεν μπορεί...

Για την επιλογή ονόματος κάποτε, εκτός από τα οικογενειακά, υπήρχαν τα πολιτικά, ιδεολογικά ακόμη και γεωγραφικά κριτήρια, κι αυτό το αποδεικνύουν περίτρανα ονόματα όπως: Βενιζέλος, Κρήτη, Δημοκρατία. Πάντως για ένα όνομα στην Κρήτη έχουν γίνει από καβγάδες ομηρικοί έως οικογενειακοί εμφύλιοι, και όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν.

Γιατί πόσα παιδιά να κάνει ένα ζευγάρι και πώς να καταφέρει να “αναστήσει” όλες τις γιαγιάδες και τους παππούδες για να μη μείνει ουδείς παραπονεμένος; Ακόμη και μέσα σε ληξιαρχείο έχουν “πιαστεί μαλλί με μαλλί” οι γιαγιάδες, που ναι μεν αποδέχτηκαν τη μεσοβέζικη λύση και συμφώνησαν να βαφτιστεί η εγγόνα και με τα δύο ονόματα, αλλά δεν τα βρήκαν για το ποιο από τα δύο θα δηλωθεί πρώτο και ενώπιον του αποσβολωμένου ληξίαρχου την έδωσαν τη μάχη μέχρι τελικής πτώσεως.

Σκηνικά τέτοια φυσικά ήρθαν μετά τη “μάχη” της Κρητικιάς της μάνας που της έδωσε το δικαίωμα να έχει λόγο για το όνομα που μέχρι πρότινος ανήκε αποκλειστικά και κατά προτεραιότητα στην “μπάντα” του συζύγου. Διαμεσολαβητές του ΟΗΕ θα σήκωναν τα χέρια ψηλά μπροστά στις διαπραγματεύσεις ζευγαριών για την ονοματοδοσία των τέκνων και με τα σόγια να καραδοκούν ετοιμοπόλεμα μην και τα ρίξουν... “στο ζύγι”. Για ένα όνομα ζούμε άλλωστε σ’ αυτή την κοινωνία...

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια