Στέλλα Τερζάκη

Έχει ο καιρός γυρίσματα...

Τα social media αγαπούν τις τέσσερις εποχές, με αδυναμίες όμως πολύ συγκεκριμένες που προκαλούν φρενίτιδα.

Ο κακός μας ο καιρός, ο καλός μας ο καιρός, ο καιρός εν γένει ήταν και θα είναι πάντα κάτι που μας ενώνει. Σπάει πάγο, ανοίγει συζητήσεις, καθορίζει τα σχέδια και τη διάθεσή μας σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Όντας στο επίκεντρο της καθημερινότητάς μας, αποτελεί θέμα αγαπημένο και στη διαδικτυακή μας δραστηριότητα.

«Τώρα δεν έχει ο μήνας 135 Αυγούστου;». Το ερώτημα αυτό για παράδειγμα επαναλαμβάνεται αδιάκοπα κι είναι από τα πλέον χαριτωμένα μαζικής κοπής που αναπαράγονται τελευταία στο φου-μπου. Κι από κάτω ο κακός ο χαμός με τα σχόλια. Του τολμηρού που το μπανιαρίζει το κορμί, όταν των υπολοίπων μας το σαγόνι χορεύει πεντοζάλη. Και μαζί το απαραίτητο φωτογραφικό ντοκουμέντο με στήθος γυαλιστερό, δέρμα πιο τσίτα από του Φλωρινιώτη και χρωματάκι σοκολά...

Του κρυουλιάρη που εντός σπιτιού κυκλοφορεί με ισοθερμικά και κάλτσες διπλές και τρίδιπλες. Που ανάβει κυκλικά για λόγους οικονομίας, αλλά λίγο από κάθε πιθανό μέσο θέρμανσης που διαθέτει, και που δε σταματά να καταριέται “Ηφαιστίωνες” και “Ζηνοβίες” που δε δείχνουν έλεος. Θεούς και δαίμονες και κυβερνήσεις, παλιές και νέες, για την κατάντια που κάποτε ανάβαμε το καλοριφέρ στο 25 από το ένα πρωί ως το επόμενο, κυκλοφορόντας χαλαρά με φανελάκι σαν σε ταινία αμερικάνικη.

Τα social media αγαπούν τις τέσσερις εποχές, με αδυναμίες όμως πολύ συγκεκριμένες που προκαλούν φρενίτιδα. «Του Γενάρη το φεγγάρι, που παρά λίγο μέρα κάνει» για παράδειγμα, όπως λέει και το γνωμικό του σοφού λαού μας, συναγωνίστηκε προσφάτως τις δόξες του αυγουστιάτικου.

Ένα δε διπλό ουράνιο τόξο προ ημερών στο Ηράκλειο ήταν από τα πιο πολυφωτογραφημένα... Το είδαμε και το απολαύσαμε ακόμη κι όσοι δεν το προλάβαμε από αμέτρητες λήψεις, με κάθε πιθανό φόντο, από κάθε γωνιά της πόλης.

Το δε λευκό σκηνικό της κυριακάτικης εκδρομής, είχε σουξέ εξίσου μεγάλο. Το είδαμε και το απολαύσαμε, επίσης, όσοι δεν το κουνήσαμε ρούπι από το Ηράκλειο. Ταξιδιωτικός οδηγός κανονικότατος στη χιονισμένη Κρήτη, με μενού πλήρες. Από την πολύχρωμη νότα σκούφου, κασκόλ και γαντιών, στη χαρά του χιονοπόλεμου. Τη δημιουργικότητα του χιονάνθρωπου, έστω μίνι και με ελάχιστες ώρες ή και λεπτά ζωής στο παρμπίζ του αυτοκινήτου. Στο απαραίτητο φαγοπότι με τα αντικριστά σε πρώτο πλάνο σε χώρους κατά βάση μεγάλους. Τόσο μεγάλους που στα φωτογραφικά ενσταντανέ μπερδεύεσαι σε βαθμό που ίσαμε που φρενάρεις στο αυθόρμητο σχόλιο: Και στα δικά σας οι λεύτεροι. Κυριακή βράδυ... Χορτασμένοι και κατάκοποι, γιατί μια ταλαιπωρία λόγω συνωστισμού την έχει η ανάβαση στα χιόνια, οι διαδικτυακοί “καιρόφιλοι” συνεχίζουν ακάθεκτοι και εν μέσω βαρυχειμωνιάς ποστάρουν τζάκια σε πλάνο κοντινό στο πυρακτωμένο κάρβουνο και τη φλόγα να παίζει.

Οι “αμπελοφιλοσοφίες” λίγο πριν κλείσουν τα βλέφαρα δίνουν και παίρνουν. Από στιχάκια βαθυστόχαστα μέχρι μαντιναδάκια όλο νόημα... «Να ’μουν τον Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο τον χρόνο κόκορας και γάτος τον Γενάρη». Γκάμα απεριόριστη, γιατί η έμπνευση καιροφυλακτεί αναζητώντας έκφραση, όχι πάντα κι απ’ όλους όμως με επιτυχία. Έκαστος στο είδος του άλλωστε, όσο κι αν έχει ο καιρός γυρίσματα...

Σχόλια