Στέλιος Μαλτεζάκης

Μίκης Θεοδωράκης: Ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο

Μνήμες από συναυλία του στο γήπεδο του ΟΦΗ το 1975 και οι οδηγοί μέσα από τα τραγούδια του που γαλούχησαν γενιές και γενιές - Η ποίηση της μουσικής του είναι δική του... και δική μας!

Συγκίνηση και Αφύπνιση μαζί, μέσα από τον πλούτο της παρακαταθήκης που μας αφήνει φεύγοντας ως Αθάνατος από αυτόν τον κόσμο του αγώνα και του μόχθου, ο Μίκης Θεοδωράκης.
Ο Μέγας Μίκης με την παγκόσμια αναγνώριση που του επέστρεφε διαρκώς το αστείρευτα εμπνευσμένο έργο του μέσα από ανεξάντλητες πηγές υψηλών διαστάσεων.

Εκεί στα παιδικά μας χρόνια τα παράνομα τραγούδια του από τη χούντα, έδιναν δυνατές σπίθες δημοκρατικής εγρήγορσης μαθαίνοντάς μας να «σφίγγουμε το χέρι», για να είναι ο ήλιος βέβαιος για τον κόσμο! Ήταν πρωί τ’ Αυγούστου κοντά στη ροδαυγή που το «Γελαστό Παιδί» έγινε το αγαπημένο μου από τις πρώτες μέρες της μεταπολίτευσης με τη «Ρωμιοσύνη» να μας οδηγεί να κατανοήσουμε σε βάθος την προέλευση, την ταυτότητα και την αποστολή μας σ’ αυτή τη γη που είναι δική μας και δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει.

Ποτέ δεν έφυγαν από το μυαλό μου οι εικόνες τότε που ο Μίκης Θεοδωράκης έδωσε τη μεγάλη συναυλία στο κατάμεστο μέσα και έξω γήπεδο του ΟΦΗ (1975), όταν είχα αναλάβει σαν μαγεμένος, τη διανομή του προγράμματος της συναυλίας στις θύρες 4 και 5. Τεράστια τιμή. Εύσημο!

Δεν χωράνε οι λέξεις για να εκφράζουν συναισθήματα ή να αποκωδικοποιήσουν την απώλεια του σπουδαίου συνθέτη, αλλά ο ίδιος μας άφησε ένα κλειδί, λέγοντας κάποτε:
«Ολόκληρη η ζωή και το έργο μου μπορούν να ερμηνευτούν και κατανοηθούν μόνο κάτω από το πρίσμα των τριών λέξεων που με γαλούχησαν: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία».

Μάθαμε από τις νότες του, αλλά και τα χείλη του που μας είπαν τι σημαίνει Ελλάδα, αλλά που γρήγορα ξεχάσαμε μέσα από τις παγίδες των εφήμερων απολαύσεων: «Ελλάδα σημαίνει απόλυτη ανεξαρτησία έναντι των πάντων. Ανυπακοή έναντι των ισχυρών. Υπεράσπιση με κάθε θυσία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Αλλά και το μήνυμά του προς τους Έλληνες: «Αν ήθελα να στείλω ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό θα ξαναέλεγα τα λόγια του Διονυσίου Σολωμού (ελαφρώς παραλλαγμένα): «Κλείστε βαθιά στην καρδιά σας την Ελλάδα. Και μονάχα τότε θα ανοίξουν για σας και τα παιδιά σας διάπλατες οι πόρτες για την Πρόοδο και την Ευτυχία του Λαού μας».

-Διαχρονικά μέσα από τα γνήσια λαϊκά  τραγούδια του, ανέδειξε καθοριστικά θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης και της ελληνικής κοινωνίας. Έρωτας, ξενιτιά, θάνατος, ρωμιοσύνη... «Όμορφη πόλη», «Φεγγάρι μάγια μου ’κανες», «Της δικαιοσύνης», «Ένα το χελιδόνι», «Στρώσε το στρώμα σου», «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» γαλούχησαν γενιές και γενιές.

«Κανένας άλλος δεν κατάφερε να ερμηνεύσει την ελληνική νοοτροπία με τόσο πρωτότυπο τρόπο και να την κάνει γνωστή σε όλον τον κόσμο». Σχολιάζει εύστοχα το Focus…

- Η μεγάλη ποίηση της μουσικής του είναι δική του και δική μας…

«… Τα εννέα τραγούδια της Ρωμιοσύνης είχαν μια μελωδία που δεν την έπιανε το μυαλό μου. Μελωδία τρομερή, ασύλληπτη. Ο Θεοδωράκης στις πρώτες πρόβες μού έλεγε: «Λίγο αν προσέξεις στις πρόβες, θα τα καταφέρεις, Γρηγόρη. Το έργο αυτό απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες. Μιλάει για το τι έχει τραβήξει η Ελλάδα. Τότε που κόβανε στο γόνατο το κριθαρένιο τους καρβέλι, που μπαίνανε στα σίδερα και στη φωτιά, που γέμιζαν τα κανόνια μόνο με την καρδιά τους». Και πάνω σ’ αυτή τη φοβερή ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, ο Μίκης έχει γράψει μουσική για 100-200 χρόνια μπροστά. Σου το λέω υπεύθυνα εγώ, ο Γρηγόρης, που τραγούδησα τη Ρωμιοσύνη». - Γρηγόρης Μπιθικώτσης

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια