Στέλιος Μαλτεζάκης

Σουρεαλιστικές παραστάσεις και... η χαρά του Γραμμένου

Με Αφορμή τις Πιπεράτες Αλήθειες Τζώρτζογλου στη Γ.Σ. της ΕΠΟ

Σε μια ακόμη μοναχική αποστολή, μπροστά σε χαβαλεδιάρικο ακροατήριο, ο Νίκος Τζώρτζογλου, με τη γλώσσα της αληθείας, στο... κόκκινο. Το να μιλάς μέσα στη φωλιά του κούκου, για τον "μεγαλύτερο παραγκάρχη", τη "λυκοσυμμαχία" και τον κομματικό στρατό στην ΕΠΟ, όσο επαναστατικό κι αν ακούγεται, άραγε, γιατί δεν το κάνει άλλος; Είναι επικίνδυνο, ή αυτονόητο;

Έτσι ο κάθε Μιχαλιός, θωρακίζεται μέσα από την οργή των μεγάλων αφεντικών της κίβδηλης στέρνας έναντι του κατά φαντασία εχθρού του. Και το παίζει Johnny Walker, ακολουθώντας γερά τα βήματα τους…

Παράλογη κατάσταση που επαναλαμβάνεται δεκαετίες. Ο «Παραγκάρχης» γίγας με τον σοφό Σωκράτη, κρυμμένος τώρα σε πάνω ορόφους με τον Κωνσταντή τον Αιγέα. Οι λυκοσυμμαχίες, άλλωστε, ουδέποτε εξέλιπαν, λειτουργώντας σχιζοφρενικώς ως προσωρινού τύπου. Οι κομματικοί στρατοί επίσης. Από το παλιό προεδρικό ΠΑΣΟΚ.

Κι αναρωτιέσαι που βλέπουν την εκτροπή; Ή γιατί τους ξενίζει; Όλα εξελίσσονται στην πορεία που χάραξαν από καταβολής τα συμφέροντα. Κι αν δεν ήταν έτσι, θα ήταν αλλιώς. Τώρα από τη μια, αύριο από την άλλη. Όπως τα ψάρια του Απόστολου Γκλέτσου…

Καλύτερα να βγεις και να τους πεις πυγολαμπίδες, τσόφλια, γελοίους, ανδρείκελα, σκιάχτρα, νούμερα, καιροσκόπους κι ότι άλλο ελαφρύ χαρακτηριστικό πέσει μπροστά σου, παρά να χαλάς τη φωνή σου συγχέοντας τους τόνους της σοβαρότητας και την αρμονία των κυμάτων, για να νιώθουν κάποιοι την ύπαρξή τους.

Η χαρά του Γραμμένου αυτή είναι. Να ακούει τον Τζώρτζογλου από το βήμα να ρίχνει κεραυνούς όπως ο Δίας, για νάχει κάτι να πει και να περάσει ως αντίδραση προέδρου, στα μέσα ενημέρωσης. Κι όχι του "δικού" του, που περνάνε όλα ως λαμπρά κι ανθηρά, επομένως ξενέρωτα, αλλά σε όλα, ως ο άνθρωπος που αντέδρασε για να καταπνίξει την επανάσταση!

Αυτός ο καλός άνθρωπος, που θα έλεγε ο Βέγγος, με μια ρωσική κόκα κόλα στο χέρι που πάει με όλα (καλός και ανύπαρκτος, καλός και δικός μας, ας πούμε…), τον είδαμε να αντιδρά ως υπασπιστής του τσάρου στην επανάσταση του Λένιν. Για να πούνε οι από κάτω, να ο «δικός μας» πρόεδρος. Με του «Υπάρχω» του Καζαντζίδη στα χείλη…

Κι η εποπτεία των ξένων -λέει- συνεχίζεται με κείνο τον μέτριο τύπο από τη Μάλτα, να τους κουνάει το στραβό του δάκτυλο. Εμείς εδώ θα μείνουμε τους έλεγε, να οικονομάμε και να σπάμε πλάκα με σας τα κορόιδα, που ξεπουλιέστε πότε στον έναν πότε στον άλλο, για κάποια ψωροεκατοστάρικα.

Τον κοιτάζεις στην φάτσα και λες από ποιο κέντρο απροσαρμόστων το έσκασε; Εμείς έναν Βασσάλο ξέρουμε στην πραγματική ζωή, ως μη θεατές των τηλεοπτικών survivor... Εκείνον τον έψηνε τις καλύτερες μπριτζόλες στις Βούτες και μοσχομύριζε ο τόπος. 

Κλείνουμε με την πιο καυτή αναφορά:

«Σε λίγο θα είναι περισσότεροι οι ξένοι από τους προέδρους των ΕΠΣ» (Νίκος Τζώρτζογλου, πρόεδρος ΕΠΣΗ). 

-Δίκιο είχες σε όλα πρόεδρε, μακάρι και να το βρεις...

Σχόλια