Νικολέτα Σφακιανάκη

"Ραντεβού στα Λιοντάρια"

Ώρα 20:40 μ.μ., περιμένω καρτερικά στην πλατεία των Λιονταριών μια φίλη (αν και δε το συνηθίζω, έχω φτάσει στο ραντεβού μας αρκετή ώρα νωρίτερα). Αρχίζω λοιπόν και παρατηρώ αντί να επιλέξω να "χαθώ" στις εφαρμογές του έξυπνου κινητού μου τηλεφώνου.  

Παρατηρώ την πλατεία που με τα φώτα τις νύχτες δείχνει να έχει ένα άλλο ύφος… ένα άλλο "άρωμα" (έχει ομορφύνει μου φαίνεται). Παρατηρώ τον κόσμο… που πάει και έρχεται.

Αλλά κυρίως παρατηρώ τον κόσμο που περιμένει. Νεαροί περιμένουν με ανυπομονησία  το έτερον ήμισυ, παρέες εφήβων για να συμπληρωθεί η παρέα με τους "αργοπορημένους", παρέες φίλων συμμαθητών και συμφοιτητών… άτομα που έχουν δώσει το δικό τους… "ραντεβού στα Λιοντάρια".

Και εκεί κάπου σκέφτομαι πόσα έχει δει αυτή η πλατεία  και ειδικά αυτά τα τέσσερα Λιοντάρια. Έχει δει αυτά τα μοναδικά ραντεβού… την ανυπομονησία, τα νεύρα, τα γέλια… και μέσα από αυτά γενιές ολόκληρες να μεγαλώνουν.

Να μεγαλώνουν γύρω από την Κρήνη Μοροζίνι, ένα από τα ομορφότερα ενετικά μνημεία που διαθέτει η πόλη μας.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια