Νίκος Παναγιωτόπουλος

Η διπλή ανάγνωση της καθόδου και το... φάουλ

Η πρώτη επίσημη επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Κρήτη με την ιδιότητα του πρωθυπουργού ολοκληρώθηκε, με την κυβέρνηση να μετρά επευφημίες από τη μια και αντιδράσεις από την άλλη

Αντικρουόμενες τοποθετήσεις και απόψεις λοιπόν, κάτι το οποίο θεωρείται φυσιολογικό και αναμενόμενο από τη στιγμή που έχουμε να κάνουμε με... πολιτική. Και εξηγούμαι...

Κυβερνητικά στελέχη στέκονται στο όραμα Μητσοτάκη για την Κρήτη και στο γεγονός ότι τηρεί τις προεκλογικές του δεσμεύσεις - σύμφωνα με τους ίδιους - και στον αντίποδα στην αξιωματική αντιπολίτευση κυριαρχεί η άποψη ότι ο πρωθυπουργός οικειοποιείται έργα που δρομολογήθηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ, φέρνοντας ως παράδειγμα το αεροδρόμιο Καστελίου. Εδώ που τα λέμε βέβαια, ισχύει αυτό που λέει και ο σοφός λαός, ότι ο Τσίπρας και ο Σπίρτζης έφτασαν στην πηγή αλλά δεν κατόρθωσαν να πιουν νερό, βλέποντας μάλιστα και... μαρμάρινη πλάκα με τα ονόματα των Μητσοτάκη και Καραμανλή... Ωστόσο δε νομίζω να υπάρχει κανείς ακόμα και μέσα στη Νέα Δημοκρατία που να αμφισβητεί την άποψη ότι το μεγαλύτερο αναπτυξιακό έργο της Κρήτης φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα, αν ήταν τυχαίο γεγονός και θέμα συγκυρίας ή ζήτημα ικανότητας το ότι ξεμπλόκαραν οι διαδικασίες δημοπράτησης του έργου επί Τσίπρα, δεν το γνωρίζω. Αλλά ξεμπλόκαραν.

Τώρα, στο θέμα του ΒΟΑΚ, ίσως περισσότερο μια κρυάδα επικράτησε και ένα μούδιασμα στην τοπική κοινωνία μετά και τις αναφορές όχι τόσο περί διοδίων, αλλά για τη... μέριμνα για διευκολύνσεις στους μόνιμους κατοίκους. Τώρα θα μου πει κανείς - και σωστά - δρόμος σύγχρονος μπορεί να γίνει χωρίς διόδια; Ίσως και να μην μπορεί, αλλά, αγαπητοί μου, δε “χτυπά” και τόσο όμορφα στα αφτιά πολιτών μιας κοινωνίας - τουλάχιστον σε πρώτη φάση και από τη στιγμή που το καθεστώς δεν έχει διευκρινιστεί - που έχει χάσει στους δρόμους τόσους ανθρώπους άδικα, ότι μετά από τόσα χρόνια κοροϊδίας θα πληρώνουν και από πάνω. Το σημειώνω μόνο και μόνο για να “χτυπήσω καμπανάκι”, ότι οι χειρισμοί της κυβέρνησης θα πρέπει να είναι λεπτοί και με μαθηματική ακρίβεια, σεβόμενοι τις θυσίες των Κρητικών και την υπομονή που έχουν επιδείξει.

Και εξηγούμαι πάλι... Διόδια ναι. Πληρωμή ναι. Αλλά όχι αδικίες. Αυτό.

Πάμε και σε κάτι τελευταίο. Είναι δυνατόν να πηγαίνεις στην 115 Πτέρυγα Μάχης σε μια περίοδο που η ένταση με την Τουρκία “χτυπάει κόκκινο” και να μην κάνεις καμία απολύτως αναφορά, να μη στέλνεις κανένα απολύτως μήνυμα προς τη γειτονική χώρα, την ώρα που η Κρήτη βρίσκεται σχεδόν καθημερινά στην... ημερήσια διάταξη του “σουλτάνου” Ερντογάν; Φάουλ μεγάλο. Έστω και επικοινωνιακά θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί την παρουσία εκεί ο πρωθυπουργός. Σε μια μονάδα ύψιστης επιχειρησιακής ετοιμότητας βρέθηκε. Αυτά. Χαιρετώ σας.

 

 

Σχόλια