Μαίρη Καριωτάκη

Δεν είμαστε δέντρα να ριζώνουμε....

Το άρθρο αυτό είναι η ιστορία του φίλου μου Γιώργου Ζερβάκη - που για μένα είναι παράδειγμα προς μίμηση. Που είδε τα δύσκολα ως ευκαιρία γι’ αλλαγή και την άρπαξε αυτή την ευκαιρία

Το είχα δει στο βλέμμα του. Και την αγωνία την είχα δει και το στρες και την αϋπνία. Αλλά που να πάει το μυαλό μου.. Ρώτησα αν είναι καλά και πήρα μια αόριστη απάντηση - σχεδόν καμία απάντηση. Νόμιζα ήταν η ανασφάλεια που έχει δημιουργήσει η πανδημία κι ο φόβος. Και δεν ξαναρώτησα. Μέχρι που μου είπε μόνος του κι η χαρά μου κι η περηφάνια μου γι’ αυτόν δεν περιγράφεται!

Το κείμενο αυτό είναι ένα ελάχιστο ευχαριστώ στο φίλο – ναι μετά από 15 χρόνια γνωριμίας μπορώ να σε λέω φίλο Γιώργο Ζερβάκη- που δείχνει το δρόμο. Που είναι παράδειγμα προς μίμηση. Που με την στάση και τη συμπεριφορά του λέει ΝΑΙ στα όνειρα και στην προσπάθεια για να τα κατακτήσεις. Που είδε τα δύσκολα ως ευκαιρία γι’ αλλαγή. Που για άλλη μια φορά με κάνει να πω:  Δεν είμαστε δέντρα να ριζώνουμε. Θάλασσα είναι η ζωή μας. Πότε φουρτούνα και πότε μπουνάτσα. Πάντα σε κίνηση όμως.

Έχει δουλέψει στα μεγαλύτερα κομμωτήρια της πόλης. Τα μαγικά του χέρια έχουν φροντίσει εκατοντάδες κεφάλια. Βαφές, κουρέματα, χτενίσματα. Παρόν πάντα στις αλλαγές  και τα ψυχολογικά μας ..καλός ακροατής και συμβουλάτορας. Λίγο λιγότερο καλός απ’ ότι τεχνίτης της κομμωτικής τέχνης για να είμαι κι απόλυτη, αλλά καλός!

Έλα όμως που είναι δύσκολη η τέχνη του. Όσο περνούσε ο καιρός τόσο πιο πολύ πονούσε. Τα χέρια του, τα πόδια του, η μέση του … Τον πέθαινε η τόση ορθοστασία.  Κι όλο σκεφτόταν πως δεν θα άντεχε ακόμα για πολύ. “Φτάνοντας κοντά στην ηλικία τω 40 , κάθε φορά που σκεφτόμουν το μέλλον μου - σε σχέση με την επαγγελματική δραστηριότητα μου – συνειδητοποιούσα πως δεν είναι εφικτό για τον άνθρωπο να κάνει για πάντα την ίδια δουλειά, αυτή που διάλεξε 20 χρόνια πριν.  Τα δεδομένα αλλάζουν,  οι ανάγκες του ανθρώπου αλλάζουν, το σώμα του αλλάζει μεγαλώνει κατά συνέπεια κουράζεται ευκολότερα πιο γρήγορα ..Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι μαζί με όλα αυτά πρέπει να κάνω κάτι, πρέπει να δω πως θα εξελιχθώ να έχω άλλη μία πόρτα ανοιχτή, μια εναλλακτική.» μου είπε. 

Και μετά ήρθε η πρώτη καραντίνα… Κι οι φίλοι του που ήξεραν τις ανησυχίες του και τους προβληματισμούς του τον παρότρυναν να την εκμεταλλευτεί και να δώσει πανελλαδικές,  να περάσει σε μία σχολή και να δώσει έτσι στον εαυτό του μια εναλλακτική! Αλλά επειδή αυτό του φαινότανε βουνό είπε να κτίσει την εναλλακτική του μαζεύοντας άλλα  «χαρτιά»:   Το proficiency στα αγγλικά (μόνος του! Με δύο τετράωρα μαθήματα από καθηγήτρια αγγλικών), ένα πτυχίο  για τους υπολογιστές, σεμινάρια …Αλλά δεν του έφταναν..   Κι όταν το καλοκαίρι σε μια παραλία συζητούσε πάλι τους προβληματισμούς του γύρω από τη δουλειά με κάτι φίλους κι ένας απ’ αυτούς του είπε «εκμεταλλεύσου την επόμενη καραντίνα που σίγουρα θα έχουμε  και δώσε πανελλαδικές.» κι ένας άλλος – άμα έχεις φίλους όμως!-   «ναι προσπάθησε! Καν το να  δεις πως θα πάει, δεν χάνεις τίποτα!»  η ιδέα καρφώθηκε στο μυαλό του. Κι αρκεί η ιδέα καμιά φορά για να πάρουν όλα το δρόμο τους …

Η κολλητή Ζωή ήρθε από το Ντουμπάι και του είπε προχώρα κι εγώ θα σου κάνω Μαθηματικά για να σε προετοιμάσω. Κι ύστερα ο Μανώλης που του είπε επίσης προχώρα κι ο Αντώνης  που είναι φιλόλογος και δήλωσε παρόν. Κι από κοντά και τα «σημάδια» με τις πελάτισσες που στα ξαφνικά αποκάλυπταν πως γυναίκες αυτές σύζυγοι, μανάδες κι εργαζόμενες έδωσαν και τα κατάφεραν! Κι επειδή ο Γιώργος τα βλέπει τα σημάδια και τα’ αντιλαμβάνεται, κατάλαβε πως μπροστά του είχε ένα μόνο δρόμο: να στρωθεί στο διάβασμα και να τα καταφέρει.

Και το  ταξίδι άρχισε! Κι οι άνθρωποι που πίστεψαν στ’ όνειρό του πολλαπλασιάστηκαν! Τον στήριξαν ψυχολογικά κι όταν καταπονημένος από τη πολλή δουλειά και την προσπάθεια έπεφτε, ήταν παρόντες! Πήραν από πάνω του τα βάρη, μαζί με την οικογένεια του μαγείρευαν, καθάριζαν, τακτοποιούσαν! Όλοι μια γροθιά!

Σημαντική ήταν κι η βοήθεια από το σχολείο από το οποίο είχε αποφοιτήσει. Μπορεί από τους παλιούς καθηγητές του στο  3ο  ΕΠΑΛ Αλικαρνασσού μία καθηγήτρια μόνο να είχε μείνει  αλλά όλοι χάρηκαν για την απόφασή του και την ωραία προσπάθειά που έκανε.  Κι ο κ. Μιχάλης πιο πολύ!

 Με εύκολες και δύσκολες στιγμές, με μέρες που ήθελε να τα παρατήσει όλα, με γέλια και με κλάματα έφτασε ως τις εξετάσεις. «Αγχώθηκα πολύ!  Δεν μπόρεσα να το ελέγξω. Την προηγούμενη μέρα από τις εξετάσεις, δεν μπορούσα να κοιμηθώ  κι όταν πήγα στο εξεταστικό η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, τα πόδια μου έτρεμαν .. Προσπαθούσα να συνεφέρω τον εαυτό μου και να συγκεντρωθώ αλλά δεν τα κατάφερα δυστυχώς.. Αν δεν είχα τόσο άγχος θα είχα γράψει καλύτερα» μου είπε κι εγώ αναρωτιόμουν πόσο καλύτερα;; 17.225 μόρια έβγαλε και κατάφερε να μπει στο Παιδαγωγικό του Ρεθύμνου με την πρώτη του επιλογή βέβαια να είναι το κοινωνικής εργασίας στο ΕΛΜΕΠΑ αλλά μεταξύ μας καλύτερα… Το παιδαγωγικό του πάει περισσότερο!

 Και τώρα είναι φοιτητής! Κι εργαζόμενος βέβαια γιατί στα 4ο ούτε που το διανοείται να επιστρέψει στο χαρτζιλίκι από τη μαμά και τον μπαμπά, αλλά φοιτητής! Περήφανος για τον εαυτό του κι ευλογημένος για τους φίλους του που στάθηκαν στο πλευρό του και στήριξαν τ’ όνειρό του.  Είναι βέβαια κι αγχωμένος γιατί σκέφτεται – κλασσικός Ζερβάκης- πως πρέπει να είναι συνεπής με τις σπουδές του και τις προοπτικές που του ανοίγονται. Για τον ίδιο και για όλους!

«Κουράστηκα. Μάτωσα, πόνεσα, σπατάλησα κάθε σταγόνα δύναμης, ψυχής, υπομονής, ψυχραιμίας … αλλά τα κατάφερα! Γιατί ότι ποθήσει ο άνθρωπος με όλη τη δύναμη της καρδιάς του και παλέψει γι’ αυτό, μπορεί να το καταφέρει!» μου είπε συγκινημένος και πιο αποφασισμένος από ποτέ!

Μήνυμα από τον ίδιο τον Γιώργο Ζερβάκη αντί υστερόγραφου ….

«Ευχαριστώ θερμά όλους μου τους φίλους για την υποστήριξη τους και ιδιαίτερα τους Ζωή Κοντογιάννη, Μάνο Γιατρομανωλάκη και Αντώνη Κουτεντάκη που μου έκαναν δωρεάν, από την καρδιά τους ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθηματικά και Νέα ελληνικά μέσω βίντεο κλήσης πολλές φορές νωρίς το πρωί πριν πάμε στις δουλειές μας, ή αργά το βράδυ. Έγιναν θυσία. Χωρίς αυτούς δε θα είχα καταφέρει τίποτα. Το έχω πει πολλές φορές και θα το ξανά πω: είμαι ευλογημένος που έχω τους φίλους που έχω. Σας ευχαριστώ, σας αγαπώ.»

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια