Μαίρη Καριωτάκη

Ο Έλληνας και η Γερμανίδα - Η αγάπη τους είναι λίγο πιο μικρή απ’ το σύμπαν…

Τι όμορφο που είναι ν’ αγαπιούνται οι άνθρωποι… με μια ματιά να λένε όσα δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν

Πήραμε την ανηφόρα για την μονή του Αγίου Αντωνίου στο Βροντήσι - ένα υπέροχο όσο και ιστορικό  μοναστήρι, κοντά στο Βοριζιανό φαράγγι - νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου. Ετερόκλητη παρέα. Και «δύσκολη» στην επικοινωνία. Βλέπετε ήμασταν οι μισοί Έλληνες κι οι άλλοι μισοί Γερμανοί, με σχεδόν κανέναν να μην ξέρει την γλώσσα του άλλου - παρά μόνο κάτι κακοπροφερόμενες λέξεις που μόνο γέλιο μπορούσαν να προκαλέσουν εκατέρωθεν. 

Όμως μας ένωνε το «αίτιο» κι όλα τα δύσκολα έγιναν συμπαθητικά κι η γλώσσα του σώματος – μπορεί και της καρδιάς - ανέλαβε να γεφυρώσει τα χάσματα…

Ο Έλληνας και η Γερμανίδα - σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτούς - αποφάσισαν να γιορτάσουν τα γενέθλιά τους με ένα event αλλιώτικο από τα’ άλλα! Μετά από δέκα χρόνια γάμου, να σταθούν ενώπιων Θεού και (των δικών τους) Ανθρώπων και να επιβεβαιώσουν - χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μια λέξη - πως το «για πάντα» φτιάχτηκε γι’ αυτούς. 

Γιατί αυτό συμβαίνει με την Χέλγκα - Μαρία κατά το ελληνικό, βαφτισμένη με παπά και με σταυρό βαφτιστικό κι ας ακούγεται στον αδερφό της κάπως- και τον Νίκο. 

Ο κόσμος φτιάχτηκε για να συναντηθούν. Ο κόσμος υπάρχει για ν’ αγαπιούνται και να σκορπούν αγάπη και στους γύρω τους. Οι λέξεις «πάντα» και «ποτέ» απέκτησαν υπόσταση, σύνορα, από την στιγμή που συναντήθηκαν αυτοί οι δυο. Κι υπάρχουν οι λέξεις «πάντα» και «ποτέ» γιατί υπάρχει αυτή, η δική τους αγάπη.

Συναντήθηκαν πριν από περίπου 10 χρόνια σε μια έκθεση... Την άκουσε ο Νίκος να μιλά ελληνικά! Γιατί η Χέλγκα - βρε το άτιμο το σύμπαν! – την αγαπούσε την χώρα μας από τη μέρα που γεννήθηκε.  Είχε βαφτιστεί Χριστιανή Ορθόδοξη και είχε ξεκινήσει μαθήματα ελληνικών πολύ πριν γνωρίσει τον Νίκο. 

Από εκείνη τη μέρα, οι δυο τους πορεύονται μαζί - όχι χωρίς δυσκολίες αλλά ποιος νοιάζεται;!( Όπως λέει κι ο φίλος του Νίκου « Δεν ξέρει η αγάπη μοιρολόι, αρχή και τέλος δε γνωρίζει.»)  Έχουν ο ένας τον άλλο κι η δύναμη  της αγάπης τους και των προτεραιοτήτων τους μπορεί και βουνά να κινήσει…

Των ευχών στο μοναστήρι ακολούθησε το καθιερωμένο φαγοπότι! Πιάσαμε και την κιθάρα - αυτά παθαίνεις άμα έχεις φίλο τον Τσίλι- τραγουδήσαμε για την αγάπη, τον έρωτα, τις ιδέες ως και για τα ελεφαντάκια τραγουδήσαμε! Γιατί μπορεί το θέμα της βραδιάς να ήταν η αγάπη αλλά αυτό το ζευγάρι έχει «ταχθεί» στην προσφορά και δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το τραπέζι μας οι αναφορές στα «παιδάκια» μας …

Κοιτούσα τα παιδιά του Νίκου και βούρκωνα.. Στα μάτια την κοιτάνε την «πνοή» του πατέρα τους. Αλλά κι εκείνη… «θα γίνει ο Νίκος πρώτη φορά παππούς» μου είπε η Χέλγκα και τα όμορφα γεμάτα αγάπη και καλοσύνη γαλάζια ματάκια της πέταγαν σπίθες όταν ξεστόμιζε το «κι εγώ γιαγιά»!!…

Κι εκεί, μεταξύ τυρού και αχλαδιού, γέλιων μουσικής και διασκευών (κάτι δικά μας) , σκέφτηκα και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα συγκίνησης: Πόσο τυχεροί άνθρωποι είναι ο Νίκος κι η Χέλγκα. Τυχεροί που συναντήθηκαν. Που την άκουσε. Που το βλέμμα της συνάντησε το δικό του. Που από κείνη τη μέρα όταν δεν συναντώνται τα βλέμματά τους, κρατάνε την αναπνοή τους…

Κι ύστερα σκέφτηκα κι αυτό: Πόσο τυχεροί είμαστε που υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Νίκο και τη Χέλγκα. Που το «εμείς» είναι η συνθήκη τους και το «μαζί» ο ορισμός τους… και πόσο τυχερή εγώ που είναι φίλοι μου και σε μια τόσο ιδιαίτερη στιγμή για τους ίδιους μαζί με τα παιδιά, τ’ αδέρφια και τα συμπεθέρια, με ήθελα εκεί…

Κι ακόμα τούτο… η βραδιά «σκόρπισε» ελπίδα και προσδοκία. Για την κοινωνία που μπορεί να γίνει καλύτερη, τον τόπο που μπορεί να «αναστηθεί» όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, τον έρωτα και την αγάπη που υπάρχει κι είναι στο δρόμο για όλους μας... 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια