Μαίρη Καριωτάκη

Μια σακούλα, ένα αγόρι, η ντροπή κι η ελπίδα

 Είναι ξεκάθαρα της περιοχής. Όταν πήγα το συνάντησα εκεί. Κι ύστερα έφυγε κι επέστρεψε το απογευματάκι. Με τη σανίδα του και το μαγιουδάκι του- ατρόμητος μπροστά στις τεράστιες πλακες που καλύπτουν την είσοδο στο νερό, τον ελαφρύ κυματισμό που έφεραν τα 4 μποφόρ στη θάλασσα και κυρίως την ψύχρα που έχει πέσει (εγώ να σκεπάζομαι με το παρεό κι εκείνο να βουτά με μιαν ανάσα!)!

Από μακριά την είδαμε τη σακούλα να επιπλέει. Μεγάλη και διάφανη κολυμπούσε ανάμεσα σε παρέες και μοναχικούς κολυμβητές. Και κανείς, κανείς δεν σκέφτηκε να την αγγίξει, να τη μαζέψει, να την βγάλει έξω… Απλώς τραβιόταν λίγο για να την αποφύγουν.

Και θα συνέχιζε το ταξίδι της στη κρητική θάλασσα η μεγάλη και διάφανη σακούλα αν δεν βρίσκονταν ο μικρούλης. Που με την σανίδα του έφτασε ως εκεί, την άρπαξε κι έκανε στροφή. Χτυπώντας τα μικρά του ποδαράκια – αδύνατα σα κλαράκια- βγήκε στη στεριά, την πήγε στα σκουπίδια και συνεχίζοντας το παιχνίδι- καπετάνιος σε πειρατικό νομίζω έπαιζε- επέστρεψε στο νερό και με δυο «έϊ οπ!» συνέχισε να καβαλά τα κύματα. ..

Βούρκωσα. Ντράπηκα για τους σοκαιρους. Και για μένα ντράπηκα. Που κρύωνα και τυλίχτηκα το παρεό. Κι απλώς έβλεπα τη μεγάλη και διάφανη σακούλα και σκεφτόμουν «δεν θα βρεθεί κάποιος να τη βγάλει έξω;» ..Αλλά δεν σηκώθηκα από τη ψάθα.. Ντρέπομαι. Αλλά είναι κατόπιν εορτής η ντροπή μου και δεν ξέρω πόση αξία έχει.

Και παράλληλα ένιωσα αισιοδοξία, ελπίδα. Γιατί τελικά δεν χρειάζονται πολλά: Μια σανίδα, ένα αγόρι κι η αγωγή που πήρε από το σπίτι του. Φτάνουν αυτά για να ελπίσει κανείς πως θα σωθούμε. Θα σωθεί ο κόσμος.

Αρκεί στη πορεία να μην γίνει σαν εμάς. Εμένα κι εκείνους τους άλλους που κολυμπούσαν δίπλα στη σακούλα. Ή ακόμα χειρότερα σ’ εκείνους που την «άφησαν» να φτάσει ως το νερό.

 

Αλήθεια, πως γίνεται και στη πορεία από ελπίδα του κόσμου γινόμαστε ντροπή; Τι μεσολαβεί; Ποιος αλλοιώνει τόσο χαρακτήρες και συμπεριφορές; Απορίες …Απορίες.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια