Μαίρη Καριωτάκη

Εσείς της "εμπροσθοφυλακής" δείξτε το δρόμο

Μην αποστρέψετε το πρόσωπό σας από τους ανθρώπους που σήμερα, πιο πολύ από ποτέ, νιώθουν την ανασφάλεια και τον φόβο να τους κυκλώνει. Αύριο θα είναι αργά. Γιατί αύριο... θα είναι χειρότερα.

Αυτές τις μέρες, που οι άνθρωποι έχουν κλειστεί στα σπίτια τους και συναναστρέφονται εαυτούς και τους άλλους περισσότερο από ποτέ, έχουν βγει στην επιφάνεια προβλήματα που υπήρχαν πάντα, μα που “διά γυμνού οφθαλμού” δε φαίνονταν.

Κι αυτή την ώρα περισσότερο από ποτέ καλούνται οι φορείς που αποτελούν την “εμπροσθοφυλακή” - ας μη γελιόμαστε, το πρώτο νούμερο τηλεφώνου που μαθαίνουμε όλοι είναι το 100 - να δείξουν ενσυναίσθηση και συναίσθηση της ευθύνης που έχουν.

 

Οι αστυνομικοί που σηκώνουν τα τηλέφωνα στις κατά τόπους αστυνομικές διευθύνσεις και τα τμήματα πρέπει να εξαντλήσουν τα όρια της ευαισθησίας τους.

Όταν η μάνα ζητά βοήθεια για τον εξαρτημένο γιο της, που απειλεί να πέσει στο κενό σε μια ψυχωσική κρίση, δεν της απαντάς «πάρε δυο συγγενείς σου να ’ρθουν να τον κατεβάσουν να τον πάνε στην Ψυχιατρική».

 

Όταν έρχεται σε σένα μια γυναίκα και με λυγμούς στέκεται στην πύλη και σας περιγράφει τι της συνέβη, δεν της λες «δεν μπαίνεις μέσα γιατί δε φοράς ούτε γάντια ούτε μάσκα».

 

Όταν σε καλούν από τη γειτονιά, μιλώντας ψιθυριστά, για να μην τους καταλάβει ούτε ο ίδιος τους ο εαυτός από την τρομάρα να μην μπλέξουν, πως από το πάνω διαμέρισμα ακούγονται ώρες τώρα φωνές και σπασίματα κι ένα μωρό να κλαίει, δε ζητάς ονοματεπώνυμο και λες «τους χτυπήσατε;».

 

Όταν στον δρόμο σταματάς έναν πεζό για να ελέγξεις το “εξοδόχαρτό” του και βλέπεις - γιατί το βλέπεις - πως χρήζει ειδικού χειρισμού, δεν κάνεις πλάκα τύπου, χασκογελώντας, «για πού τα βάλατε κύριε;».

 

Ούτε υψώνεις την τσιριχτή φωνή σου ρωτώντας με τα χέρια στη μέση, σαν άλλη μυλωνού, «γιατί είστε έξω κυρία μου;» στη γιαγιά που κυκλοφορεί στον δρόμο με παντόφλες και σοσόνια, κρατώντας δύο άδειες ναϊλότσαντες.

ΟΛΟΙ, μα ΟΛΟΙ και πιο πολύ εσείς - ένας προς ένας οι αστυνομικοί της χώρας - πρέπει να ανασύρεται από τα μέσα σας αρετές ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, για να ’στε πραγματικά χρήσιμοι.

 

Γιατί έτσι είστε χρήσιμοι στην κοινότητα. Η χρησιμότητα της Αστυνομίας δεν εξαντλείται στην επιτήρηση της απαγόρευσης κυκλοφορίας και τα πρόστιμα. Η κοινότητα σάς έχει ανάγκη για να κρατήσετε τη συνοχή της σήμερα και πιο πολύ αύριο, όταν ο εγκλεισμός θα έχει οξύνει όλες τις αισθήσεις και τα αισθήματα.

Ενωθείτε με την κοινότητα - έτσι κι αλλιώς μέλος της είστε. Ίδιοι μ’ εμάς, όλους εμάς. Κι όταν η βάρδια σας τελειώνει, κι εσείς χρειάζεστε “εξοδόχαρτο”.

 

Συνδικαλιστές, ζητήστε από τους επιστήμονες ψυχικής υγείας που έχετε στις τάξεις σας να βγουν μπροστά, να οργανώσουν webinars, να εκπαιδεύσουν τους συναδέρφους τους, να εκδώσουν οδηγίες και κατευθύνσεις δημιουργώντας ένα δίκτυο ψυχολογικής στήριξης των ανθρώπων που προσέρχονται σε εσάς.

 

Μην αποστρέψετε το πρόσωπό σας από τους ανθρώπους που σήμερα, πιο πολύ από ποτέ, νιώθουν την ανασφάλεια και τον φόβο να τους κυκλώνει. Αύριο θα είναι αργά.

Γιατί αύριο... θα είναι χειρότερα.

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια