Μαίρη Καριωτάκη

Τυφλή δεν είναι η δικαιοσύνη, τυφλωμένοι είναι οι άνθρωποι  

 Παρτίδες με τη δικαιοσύνη, με την έννοια των δικών, των δικηγόρων και των κατηγορητηρίων, δεν έχω.

Μια φορά όλη κι όλη ανακατεύτηκα ως μάρτυρας κι αυτό, έκανα 3 φορές διήμερο στα Χανιά (εκεί ήταν το εφετείο τότε) ως να πω στον πρόεδρο «Δεν τον είδα κ.Πρόεδρε τον κατηγορούμενο να μου «σπάει» το αμάξι κι ως εκ τούτου δεν μπορώ να καταθέσω τίποτα.»

Πώς να αναλάμβανα εγώ την ευθύνη να στείλω ένα -μπορεί ένοχο, μπορεί κι αθώο- παλικαράκι στη φυλακή;

Ωστόσο, πάντα την είχα στο μυαλό μου τη δικαιοσύνη σαν κάτι «ιερό».

Σαν αποκούμπι του κάθε φτωχού και  κατατρεγμένου την είχα από παιδί. Βλέπετε πάντα πιστεύω πως όλοι μας έχουμε ένα «Θεό». Αυτοί τα λεφτά τους και τις γνωριμίες και εμείς την αλληλεγγύη μας και τη δικαιοσύνη ..

Κι ύστερα μεγάλωσα.  

Κι είδα τόσες αποφάσεις να προσκρούουν στο «δίκιο», το λογικό, το ηθικό, που κλονίστηκα. Είπα πως, πάει, μόνοι μας είμαστε. Μα πάντα έδινα ένα τράτο ακόμη. Δε μπορεί, έλεγα, να μην υπάρχει δικαιοσύνη, δε μπορεί.

Και πάλι έβλεπα, μάθαινα για αποφάσεις που καμιά λογική δεν είχαν..

Παιδιά, γυναίκες κι άντρες που χάθηκαν κι ακόμη δε μάθαμε ποιος έφταιγε. Λεφτά που φαγώθηκαν και μας στοίχησαν τα όνειρά μας..

Και πάλι προσπαθούσα να μη χάσω την ελπίδα….

Κι ήρθε χτες εκείνη η ανήκουστη απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αιγίου για τον μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο (αθώος ο κατηγορούμενος!) και κατάλαβα.

Δεν είναι  άδικη η δικαιοσύνη. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Δε είναι τυφλή η δικαιοσύνη.

Δυστυχώς άνθρωπε, είναι «λίγοι» αυτοί που είναι επιφορτισμένοι να την υπηρετήσουν. Είναι μικροί. Είναι τυφλωμένοι από πάθη, και φόβους, από συμφέροντα και μικροπολιτική. Είναι δούλοι. Κι ως τέτοιοι αποφασίζουν.

Ίσως σε κείνες τις σχολές δικαστών να πρεπε, ξέχωρα από τα εδάφια και τις παραγράφους, να τους μαθαίνουν πώς να ‘ χουν το κεφάλι ψηλά. Πως λεύτερα να ανασαίνουν. Πως στα μάτια θα κοιτούν τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο να βλέπουν κι όχι το χρώμα, την τσέπη, την καταγωγή, το φύλο, τον προσανατολισμό, την ιδεολογία, το ρούχο που φορά.. Τον άνθρωπο.

 

ΜΚ

Σχόλια