Μαρία Ελένη Νικηφόρου

Οκ, οι Ναζί στη φυλακή. Και τώρα τι;

Και τώρα τελειώσαμε; - Γράφει η Μαρία - Ελένη Νικηφόρου

Μία από τις αγαπημένες μου «ασχολίες», ανέκαθεν, ήταν, όταν διάβαζα μια – οποιαδήποτε - είδηση στο Facebook, να πηγαίνω έπειτα και να διαβάζω τα σχόλια των χρηστών. Πόσω, δε, μάλλον, πλέον, που έχω επιλέξει το συγκεκριμένο επάγγελμα.

Μου αρέσει να «πιάνω» τον παλμό του κόσμου,  να παρατηρώ τι προτιμά η πλειοψηφία, να διαβάζω διαφορετικά επιχειρήματα και απόψεις για το ίδιο θέμα, να συμφωνώ ή να διαφωνώ σιωπηρά μαζί τους, να επιχειρώ να μπω στη θέση τους…

Διάβαζα, λοιπόν, τα σχόλια στο θέμα της (ανατριχιαστικής) πρώτης αντίδρασης της Μάγδας Φύσσα, μετά την καταδικαστική απόφαση για την εγκληματική οργάνωση «Χρυσή Αυγή».

«Γιε μου, είναι τα λεφτά πολλά, από την αποζημίωση, καλέ μου».

«Έπαιξε το θεατρικό της ρόλο σωστά, συγχαρητήρια».

«Μα δεν πόνταρε αυτή στα ισόβια. Απλά, ήθελε να γίνει ό,τι έγινε. Κόσμος, κόμματα, ΜΜΕ και το σόου. Αυτό θα έχει συνέχεια στις εκλογές, όταν κατέβει βουλευτής».

«Δώστε της και μερικά εκατομμύρια να ηρεμήσει, κάντε τη βουλευτή ή Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η μάνα της κοπέλας στη Marfin και των παιδιών στα γραφεία της ΧΑ, δεν είχαν ψυχή; Α, ρε Παπαδόπουλε, που είσαι».

Αυτά είναι κάποια από τα σχόλια του συγκεκριμένου θέματος, σε ένα τοπικό site.

Λέω «δεν μπορεί» και ψάχνω παρεμφερείς αναρτήσεις σε πανελλαδικά site.

«Ξεχνάμε, επίσης, ότι και δύο άλλα παιδιά δολοφονήθηκαν. Ο Γιώργος Φουντούλης και ο Μανόλης Καπελώνης. Γι’ αυτούς, βέβαια, ούτε λόγος. Ούτε μάνα είχαν επειδή ήταν υποστηρικτές της ΧΑ».

«Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε στη φυλακή, δεν τον κάνανε άγαλμα. Αυτόν τον Παύλο Φύσσα γιατί τον κάνανε άγαλμα; Πόσα παιδιά εν ώρα καθήκοντος χάνουν τη ζωή τους. Έγινε κανείς άγαλμα;».

«Μάλλον ο Covid δεν ήταν μεταδοτικός στην πορεία. Στην παρέλαση θα είναι όμως».

Κουράστηκα. Απελπίστηκα. Στενοχωρήθηκα. Θύμωσα.

Ξαναγυρίζω στο word μου.

Ευτυχώς, και στις δύο περιπτώσεις, τα παραπάνω σχόλια αποτελούν τη μειοψηφία των σχολίων. Μιλάμε, δηλαδή, για ένα μικρό δείγμα, ωστόσο για μία, πέρα για πέρα, υπαρκτή μερίδα ανθρώπων.

Μιλάμε, δηλαδή, για τους ανθρώπους εκείνους που, ενδεχομένως, επί 3 ολόκληρα χρόνια «έβαζαν», με την ψήφο τους, εκείνη την εγκληματική οργάνωση στη Βουλή των Ελλήνων.

Ή μπορεί να μιλάμε για τους ανθρώπους που «έβαλαν» τους «κεκαλυμμένους» φασίστες στη Βουλή των Ελλήνων, στις τελευταίες εκλογές.

Γιατί, για να λέμε, σήμερα, πως μια εγκληματική οργάνωση – με τη βούλα μιας δικαστικής απόφασης – ήταν στη Βουλή, υπάρχουν από πίσω 440.000 πολίτες της χώρας που την ψήφισαν (στις εκλογές του Μαΐου 2012).

Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι μόνο να καταδικάσει το δικαστήριο την εγκληματική εκείνη οργάνωση και τους μετέχοντες σε αυτήν. Το θέμα είναι η κοινωνία να καταδικάσει την ιδεολογία της, είτε αυτή λέγεται ναζισμός, είτε αυτή αποτελεί κομμάτια του.

Και όχι μόνο τώρα, πάντα!

Έχουμε τη συνήθεια, σα λαός, να σφυρίζουμε αδιάφορα απέναντι σε ένα κοινωνικό πρόβλημα, να το ανεχόμαστε. Όταν αυτό μεγαλώσει, του δίνουμε λίγη σημασία, το παρατηρούμε, το αποδεχόμαστε σιωπηρά και έπειτα το ξεχνάμε. Και τη φωνή απέναντί του τη βρίσκουμε όταν, από κοινωνικό γίνει και δικό μας, προσωπικό, πρόβλημα, όταν κοντεύει να μας πλακώσει.

Αναλύσεις επί αναλύσεων έγιναν το 2012. Η Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή, όχι γιατί είχε πολιτικό πρόγραμμα, αλλά γιατί στόχευσε στη μερίδα εκείνη των πολιτών που ήταν απεγνωσμένοι από τις κοινωνικοοικονομικές ανισότητες που «γεννούσε», τότε, η κρίση, φοβισμένοι από την εγκληματικότητα και μικροεγκληματικότητα που «άνθιζε» εκείνη την εποχή, απογοητευμένοι από τη μη λειτουργία του Κράτους Δικαίου. Έτσι, η λογική του «-Μπαμπά, μπαμπά, κοίτα τι μου έκανε. -Μην ανησυχείς, θα τον σπάσω στο ξύλο», φάνταζε ως η ιδεατή λύση για όλα τα προβλήματα.

Όμως ποτέ δε σκεφτήκαμε τις συνέπειες. Ποτέ δεν αντιληφθήκαμε το συλλογικό μας λάθος.

Τώρα που η Χρυσή Αυγή δεν μπήκε στη Βουλή; Τώρα που αναβαφτίστηκε σε εγκληματική οργάνωση; Τώρα; Τελειώσαμε το φασισμό, με το ναζισμό, με το ρατσισμό, με την ξενοφοβία, την ομοφοβία;

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να κάνουν τέτοια σχόλια, σε ένα τέτοιο θέμα, δυστυχώς, όχι, δεν τελειώσαμε με τις ακραίες αντιλήψεις.

Κι αν αυτές δε θα μπορούν να μεταφράζονται πλέον ως «Χρυσή Αυγή», θα βρουν άλλο όνομα, άλλη «μάνα», άλλο πρόσφορο έδαφος προκειμένου να αναπαραχθούν και να μεγαλώσουν.

Θα κλείσω αυτό το κείμενο με την παρακάτω φράση και είναι το μόνο που θέλω να κρατήσεις από όλα όσα διάβασες:

Όταν ο Μπέρτολτ Μπρεχτ κλήθηκε να σχολιάσει το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είπε: «Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό».

(Φωτογραφία: INTIME)

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια