Μαρία Ελένη Νικηφόρου

Αν σε βιάσουν, φταις εσύ!

Κι εγώ, κι εσύ, κι αυτή

Σε συνέντευξή της στους “New York Times”, και συγκεκριμένα στη δημοσιογράφο Megan Twohey, η Donna Rottuno δεν ντράπηκε να πει, με λίγα λόγια, πως δεν έχει “επιτρέψει” ποτέ στον εαυτό της να πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης.

Τώρα, θα μου πείτε ποια είναι η Donna Rottuno...

Τον Οκτώβριο του 2017, δημοσιογράφοι των “New York Times” (μεταξύ αυτών και η Megan Twohey) αποκάλυψαν 8 περιστατικά γυναικών που είχαν πέσει θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης από τον - άλλοτε - ισχυρό παραγωγό του Χόλιγουντ, Χάρβεϊ Γουάινσταϊν (Harvey Weinstein), μέσα στις προηγούμενες τρεις δεκαετίες, επαναφέροντας στο προσκήνιο το κίνημα “#metoo”.

Μέχρι τον Ιανουάριο του 2018 οι καταγγελίες για περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης από πλευράς του είχαν αυξηθεί (συνολικά, τον κατηγόρησαν δημοσίως περισσότερες από 90 γυναίκες), ενώ ήδη στο “ιστορικό” του είχε και τρεις κατηγορίες για βιασμό... Τον Μάιο δε του ίδιου έτους συνελήφθη.

Η δίκη τού πρώην παραγωγού ολοκληρώθηκε την περασμένη εβδομάδα, με το δικαστήριο να τον κρίνει ένοχο για δύο από τις πέντε, συνολικά, κατηγορίες (για βιασμό και για εξαναγκασμό σε σεξουαλική πράξη) και τον ίδιο να αντιμετωπίζει ποινή μεταξύ 5 και 29 ετών στη φυλακή (η σχετική απόφαση θα ληφθεί στις 11 Μαρτίου).

Όλα αυτά για την ιστορία, γιατί αυτό που αξίζει περισσότερο είναι να εστιάσουμε στην υπερασπιστική του γραμμή.

Η δικηγόρος του Weinstein, Donna Rottuno, στις περισσότερες των περιπτώσεων, “κατηγόρησε” τα θύματα του Weinstein πως, οποιαδήποτε συνεύρεση σεξουαλικής φύσεως είχαν με τον πελάτη της, πραγματοποιήθηκε με τη θέλησή τους και μάλιστα αιτιολόγησε το επιχείρημά της λέγοντας πως το έκαναν για την ανέλιξη της καριέρας τους.

“Παλιά μου τέχνη κόσκινο” θα μου πείτε, αφού η εν λόγω δικηγόρος έχει “χάσει” μόνο δύο υποθέσεις στη 15χρονη καριέρα της. Και όλες οι υποθέσεις που αναλαμβάνει είναι η υπεράσπιση ανδρών που κατηγορούνται για βιασμούς.

Και επειδή πολλοί την κατηγόρησαν πως δεν έχει φεμινιστικές απόψεις, σε διαφορετική της συνέντευξη στο “Insider”, η Donna Rottuno υποστήριξε πως είναι φεμινίστρια. Όπως είπε, θαυμάζει τις γυναίκες που παίρνουν την ευθύνη των αποφάσεών τους, «σε έναν κόσμο», μάλιστα, «που οι γυναίκες έχουν “παλέψει” για δεκαετίες προκειμένου να είναι ίσες με τους άνδρες». Γι’ αυτό και θεωρεί πως οι γυναίκες του κινήματος “#metoo” θυματοποιούν μόνες τους τούς εαυτούς τους και επιδιώκουν τη λύπηση.

Γι’ αυτό, άλλωστε, και σχολίασε στους “New York Times” πως, αν μια γυναίκα δε θέλει να πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης, δε θα επιτρέψει η ίδια να συμβεί.

Γιατί, τι άλλο να θέλει μια γυναίκα από το να κάνει σεξ χωρίς τη θέλησή της;

Έτσι, θεώρησε σώφρον να “καταδικάσει” όλες εκείνες που υποστήριξαν πως ο Harvey Weinstein προσέβαλε, κακοποίησε, ή παρενόχλησε σεξουαλικά, ακόμη και βίασε, αναφέροντας πως δεν πήραν την ευθύνη για την απόφασή (;) τους και πως, αν πράγματι δεν το ήθελαν, θα έπρεπε να είχαν απευθυνθεί στην αστυνομία αμέσως μετά τον χρόνο τέλεσης των εν λόγων πράξεων.

Μάλιστα, πολλοί ήταν εκείνοι που σχολίασαν γιατί οι υποθέσεις αυτές δεν ήρθαν στο “φως” της δημοσιότητας όταν συνέβησαν, παρά μέχρι και 30 χρόνια αργότερα.

O Harvey Weinstein δεν ήταν ένας απλός παραγωγός. Ήταν ο ιδρυτής της “Miramax”. Ήταν ένας άνδρας πανίσχυρος, υψηλού κύρους και οικονομικής και κοινωνικής επιφάνειας. Και, αν και ήταν “κοινό μυστικό” σε ολόκληρο το Χόλιγουντ πως, μέσα σε όλα αυτά, ήταν και βιαστής, κανείς δεν τολμούσε να το σχολιάσει ή να μιλήσει σοβαρά για αυτό.

Γιατί ολόκληρο το Χόλιγουντ δεν ήθελε να χάσει τη δουλειά του, βλέπετε, όπως μία εκ των “90”, μια γραμματέας του Weinstein, η οποία δε βρήκε ποτέ ξανά δουλειά στον χώρο, αφότου το αφεντικό της την κακοποίησε σεξουαλικά. Ή όπως τόσες ανερχόμενες ηθοποιοί που έπεσαν κι εκείνες θύματα του ισχυρού παραγωγού και απλά φοβόντουσαν πως, ακόμη κι αν τον κατήγγειλαν, είτε δε θα γίνονταν πιστευτές, είτε θα έχαναν τη δίκη, είτε η καταγγελία τους θα “έπεφτε στο κενό”, όπως και έχει συμβεί. Κι ας μη μιλήσουμε για τις ενοχές των θυμάτων...

Όλα αυτά, όμως, άλλαξαν με την εμφάνιση του κινήματος “#metoo”. Εκατοντάδες γυναίκες που είχαν πέσει θύματα σεξουαλικής φύσεως εγκλημάτων βρήκαν “φωνή” και τρόπο, έστω και με αυτό το μέσο, να μιλήσουν, να απελευθερωθούν, να “καταδικάσουν” τους απανταχού κακοποιητές τους, ακόμη κι αν δεν τους κατονόμαζαν. Ο λόγος των γυναικών ξεκίνησε να λαμβάνεται σοβαρότερα υπόψη και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο, προωθώντας περαιτέρω δράσεις, διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις.

Και, όσον αφορά τη “φεμινίστρια” Rottuno, όχι, γλυκιά μου, είναι αδύνατο (και επονείδιστο) να μιλάς για φεμινισμό και να δέχεσαι πως οι γυναίκες οφείλουν να ζουν υπό τον φόβο μιας ενδεχόμενης επίθεσης (σεξουαλικής ή μη), να προσβάλλονται από άνδρες, να μη νιώθουν ασφαλείς στον χώρο εργασίας τους (εν προκειμένω), να πιστεύεις πως, αν πέσουν θύματα βιασμού, σεξουαλικής κακοποίησης ή παρενόχλησης, εξαρτάται από τις ίδιες και “τις επιλογές τους”. Είναι ντροπή, όχι μόνο για σένα και τα “πιστεύω” σου, αλλά και για όλα τα θύματα εκεί έξω, που θα μπορούσες να ήσουν εσύ στη θέση τους. Ή εγώ. Ή αυτή...

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια