Μάνος Δασκαλάκης

Μήπως η πυξίδα πρέπει να δείξει άλλη κατεύθυνση;

Είναι υποχρέωση κάθε πολίτη να μπορεί να κατανοήσει τη νοητή γραμμή ανάμεσα στο σωστό και το λάθος.

Όταν η εμμονή γίνεται εφιαλτικά επικίνδυνη, τότε τα πράγματα μάλλον λαμβάνουν μια πολύ άσχημη τροπή που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην παράκρουση. Ασθενής με κορωνοϊό, σε περιοχή της χώρας, υπέγραψε να μη διασωληνωθεί, με αποτέλεσμα να πεθάνει βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του και τους φίλους του...

Πόσο ακόμα θα διαβάζουμε τέτοιες ειδήσεις που προκαλούν βαθύτατη θλίψη, όταν μάλιστα αυτή έχει να κάνει με την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής; Μου είναι ασύλληπτο το να κατανοήσω τι είναι αυτό που συμβαίνει στους ανθρώπους που φτάνουν στο σημείο να χάσουν την ίδια τους τη ζωή, ενώ η κατάληξη θα μπορούσε να είναι εντελώς διαφορετική...

Από την άλλη, γονείς μηνύουν εκπαιδευτικούς επειδή οι τελευταίοι ζητούν self test. ΟΚ, είναι δικαίωμα του κάθε δημοκράτη πολίτη να υπερασπίζεται την άποψή του... Τι γίνεται όμως όταν εδώ τίθεται ζήτημα δημόσιας υγείας; Άραγε σε αυτή τη χώρα πότε θα κατανοήσουμε ότι η αντίδραση, όταν μάλιστα στηρίζεται σε απόψεις που ίσως είναι και αποτέλεσμα προσηλυτισμού, μπορεί να γίνει και εξαιρετικά επικίνδυνη κυρίως για αυτούς που την έχουν;

Έχουμε γίνει θεατές στο θέατρο του παραλόγου με τη... “λογική” αυτού του διαχωρισμού που έχει προκληθεί στην ελληνική κοινωνία, και για τον οποίο βεβαίως και διαφωνώ κάθετα. Όμως υπάρχει πάντα και μια “κόκκινη γραμμή” που, όσο δε γίνεται κατανοητή από μια μικρή μερίδα πολιτών, τότε οι συνθήκες μπορεί να γίνουν και εξαιρετικά επικίνδυνες.

Ζητούμενο είναι αυτές οι δοκιμασίες που περνάμε να μας κάνουν πιο σοφούς και κυρίως πιο ουσιαστικούς όταν εκφράζουμε δημόσια γνώμη. Στη θωράκιση της ανθρώπινης υγείας δεν υπάρχει μεν... αλλά. Υπάρχει η ανάγκη να προχωρήσουμε χωρίς άλλες απώλειες, με την επίσημη Πολιτεία να έχει και τη δική της ευθύνη με σημείο αναφοράς την αλληλουχία απόψεων που κατά καιρούς καταγράφονται στον δημόσιο λόγο.

Είναι υποχρέωση κάθε πολίτη να μπορεί να κατανοήσει τη νοητή γραμμή ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Το δημοκρατικό και αντιδημοκρατικό. Το ουσιαστικό και το ανούσιο. Μάλιστα, το τελευταίο είναι αποτέλεσμα “πυροτεχνημάτων” που ακούγονται δεξιά και αριστερά από όλους εκείνους που κάνουν, λέει, τη διαφορά. Κανείς δεν εμποδίζει κανέναν να έχει άποψη, να μπορεί να τη διατυπώσει και κυρίως να την πει. Όμως η ελευθερία του κάθε ανθρώπου σταματά εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου. Υπάρχει η ανάγκη για ενότητα. Να μπορούμε να ακούσουμε ο ένας τον άλλο!

Άραγε πόσο πιο επικίνδυνη μπορεί να γίνει μια μικρή μερίδα πολιτών που χαρακτηρίζονται διαχρονικά από σκοπιμότητα και αντίδραση όσον αφορά τη συμπεριφορά τους;

Επειδή λοιπόν χάνονται ανθρώπινες ζωές, μήπως τώρα πρέπει η πυξίδα να δείξει άλλη κατεύθυνση;

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια