Μάνος Δασκαλάκης

Επειδή λοιπόν πολύ φιλοσοφήσαμε…

Άραγε σε ποια άλλη χώρα του κόσμου η μουσική χωρίζεται σε έντεχνη και εμπορική;

Αναρωτιέμαι τι είναι καλύτερο, ο διχασμός ή ο διάλογος. Σε όλες τις πτυχές της δικής μας ιστορίας, όλα μοιράζονταν σε αυτόν τον τόπο. Ανάλογα με το πού ανήκες αποκτούσες και την ανάλογη ταυτότητα. Έτσι ξαφνικά αποφάσισα να γράψω σήμερα ορισμένες αράδες για τη μουσική. Όχι, δεν είμαι μουσικός και ούτε έχω μουσικές γνώσεις, ωστόσο έχω την εντύπωση ότι σε αυτή τη χώρα αυτοπροσδιορίζεσαι από την ίδια τη μουσική. Άραγε σε ποια άλλη χώρα του κόσμου η μουσική χωρίζεται σε έντεχνη και εμπορική; Ποιος είναι αυτός που μπορεί να βάλει σε καλούπια τον τρόπο έκφρασης της ίδιας της τέχνης;

Στην Ελλάδα οι χώροι διασκέδασης αποκαλούνται με περίσσια κακία ως “σκυλάδικα”. Αν, δηλαδή, βρεθείς εκεί για να διασκεδάσεις ανήκεις πολύ απλά στην πλέμπα, την υποκουλτούρα και στους μη ψαγμένους. Την ίδια ώρα, οι μπουάτ, οι μικρές μουσικές έντεχνες σκηνές και οι μεγάλοι χώροι πολιτισμού σε κατατάσσουν στους λεγόμενους “ψαγμένους” με την υψηλή αισθητική, την ισχυρή κουλτούρα και μόρφωση, και παράλληλα σε κάνει να ξεχωρίζεις από το σύνολο. Όλοι θα έχετε αντιληφθεί πιθανότατα αυτά τα μισά βλέμματα όταν σιγοτραγουδάτε και καλά εμπορικά τραγούδια. Αυτό, μωρέ, το μειδίαμα που κάνει το χειλάκι, που πάντα συνοδεύεται με τη σκέψη “αχ, το καημένο το επίπεδό του”.

Ναι, αυτά μόνο στην Ελλάδα. Στις ΗΠΑ, ας πούμε, με την ίδια ευκολία που κάποιος θα παρακολουθήσει μια παράσταση στη λυρική σκηνή της Νέας Υόρκης, με την ίδια ευκολία θα βρεθεί και στη συναυλία της κατά τ’ άλλα εμπορικής JLO. Ναι επαναλαμβάνω, αυτά μόνο εδώ. Μιας και σε αυτή τη χώρα από τη στιγμή που μπαίνουν όρια παντού, γιατί να μην μπουν και στη μουσική; Κάθε λαός έχει μια κουλτούρα στον τρόπο με τον οποίο διασκεδάζει και την ίδια ώρα αυτή η διαδικασία είναι απολύτως συνυφασμένη με τα ίδια τα συναισθήματά του. Άλλωστε, αυτό δεν πρέπει να ξυπνά η μουσική αλλά και η κάθε είδους τέχνη; Βέβαια, στη χώρα μας οι γνωστοί αυτοί τύποι, που ανήκουν στην... κουλτούρα, τον διαχωρισμό τον κάνουν, πέρα από τη μουσική, και στο θέατρο και στον κινηματογράφο ακόμα και στα βιβλία. Ναι, σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δεν υπάρχει διαχωρισμός ποιοτικών και εμπορικών συγγραφέων. Πουθενά στον κόσμο ένα βιβλίο που κρατάς στην παραλία δε σε κατατάσσει αυτόματα σε κοινωνική τάξη και μορφωτικό επίπεδο.

ΟΚ, γεμίσαμε με δήθεν αναλύσεις, με δήθεν μελέτες, με δήθεν σχολιασμούς, αλλά κυρίως με δήθεν ανθρώπους, που προτιμούν να περάσουν μια βαρετή βραδιά, αρκεί να μη βγουν εκτός της υψηλής αισθητικής και του επιπέδου τους. Παντού ακούς περί αισθητικής, μόνο που αυτοί που ενοχλούνται από την αισθητική, και τη σχολιάζουν μάλιστα, είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της έλλειψής της. Παιδιά, επειδή ζούμε σε δύσκολες εποχές, χαμογελάστε, κάντε αυτό που σας αρέσει και αφήστε όλους αυτούς που χωρίζουν τη μουσική σε κατηγορίες να βουλιάζουν στον τοξικό ωκεανό των δεύτερων σκέψεών τους. Μήπως λοιπόν οι δεύτερες σκέψεις σας είναι αυτές που απλά σας στερούν την ίδια τη ζωή; Επειδή λοιπόν πολύ φιλοσοφήσαμε, ας ευχηθούμε και καλό φθινόπωρο!

(Φωτογραφία Αρχείου Pexels)

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια