Μάνος Δασκαλάκης

Άραγε γνωρίζουν τις ισορροπίες;

Tα παιδιά που έχουν δει τη ζωή τους να αλλάζει σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό και σίγουρα όχι προς το καλύτερο

Μέσα σε αυτή την αναμπουμπούλα που έχει προκαλέσει η παγκόσμια υγειονομική κρίση, υπάρχουν και τα παιδιά που έχουν δει τη ζωή τους να αλλάζει σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό και σίγουρα όχι προς το καλύτερο.

Ο κορωνοϊός, πέρα από την ανασφάλεια, τον φόβο αλλά και τον θυμό, έχει αρχίσει εδώ και μήνες να πιέζει ασφυκτικά και τον ψυχικό κόσμο των πολιτών, που μάλλον προσπαθούν να ισορροπήσουν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, με τα αχαρτογράφητα ύδατα της καθημερινότητας να κάνουν ακόμη πιο μεγάλη την πίεση. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά; Τι γίνεται με τους εφήβους; Τι γίνεται με τη νεολαία;

Τα ερωτήματα αυτά, αν και είναι αυτονόητα στα χείλη των πολιτών, μάλλον δεν είναι αυτονόητα σε αυτούς που αποφασίζουν. Θα μου πεις, προέχει η δημόσια υγεία. Δεν είναι όμως δημόσια υγεία και η ψυχολογική πίεση που υφίσταται η κοινωνία;

Θα έπρεπε εδώ και μήνες η επίσημη Πολιτεία να έχει αναπτύξει ένα δίκτυο ψυχολογικής αποσυμπίεσης που θα μπορούσε να βοηθήσει κυρίως τα παιδιά να βγουν όσο το δυνατόν αλώβητα από αυτή τη διαδικασία.

Τελικά, πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσουν ότι ο ψυχικός κόσμος των παιδιών, αν δοκιμαστεί ακόμα περισσότερο, ίσως να αλλάξουν και ισορροπίες της κοινωνίας μετά την πανδημία. Η εικόνα είναι πλέον δεδομένη. Παιδιά που περιμένουν μπροστά σε υπολογιστές να δουν τους συμμαθητές τους και τους δασκάλους τους, και παράλληλα πρέπει να μάθουν να διαβάσουν, να μορφωθούν. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί αυτή τη συνθήκη στη ζωή μας;

Πως η τηλεκπαίδευση, όσο σύγχρονη κι αν είναι, μπορεί να κρατήσει όρθια την ήδη ελλειμματική διαδικασία της μόρφωσης των παιδιών μας. Πως οι δάσκαλοι πρέπει να συνεχίσουν να δίνουν αυτή τη μάχη όταν για μήνες οι μαθητές τους βλέπουν τα θρανία μόνο σε φωτογραφία. Ας σκεφτούμε τα παιδιά που φέτος δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις και μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα μάχονται για το μέλλον τους. Μήπως ήρθε η ώρα και το υπουργείο Παιδείας να αναθεωρήσει τον τρόπο με τον οποίο η ίδια η κοινωνία βάζει τα στεγανά για τη μάχη των εφήβων να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν το γεγονός ότι οι φετινοί επιτυχόντες δεν έχουν βιώσει ακόμα την εμπειρία των πανεπιστημιακών εδράνων δεν είναι τραγικό... τότε τι είναι;

Ας σκεφτούμε με περισσότερη σοβαρότητα το στοιχείο ότι υπάρχει μια γενιά μαθητών που φέτος θα τελειώσει το Λύκειο και δε θα έχει αναμνήσεις με τους συμμαθητές τους σε αυτό που λέμε μαθητικά χρόνια της τελευταίας τάξης.

Οι μαθητές, οι νέοι και γενικότερα όλοι οι πολίτες ζουν στο φάσμα της απομόνωσης. Παιδιά που έχουν χάσει τον εαυτό τους, γιατί πολύ απλά ζουν μέσα στον φόβο και ας μην το κατανοούν απόλυτα λόγω του νεαρού της ηλικίας.

Ναι, ήρθε η ώρα η Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της και να θωρακίζει την ψυχική ηρεμία των παιδιών. Άραγε γνωρίζουν τις ισορροπίες;

(Φωτογραφία Αρχείου Unsplash)

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια