Μάνος Δασκαλάκης

Πόσο μου έχει λείψει μια βόλτα… στην ελευθερία

Όλα εκείνα που πριν από ένα χρόνο ήταν αυτονόητα και περιλουσμένα από ακατάσχετη ρουτίνα, σήμερα δεν είναι ούτε καν δεδομένα

Και κάπως έτσι φτάσαμε σε πρωτόγνωρες καταστάσεις όσον αφορά στη ζωή μας. Όλα εκείνα που πριν από ένα χρόνο ήταν αυτονόητα και περιλουσμένα από ακατάσχετη ρουτίνα, σήμερα δεν είναι ούτε καν δεδομένα. Είναι φορές που νιώθω πρωταγωνιστής σε σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας, που πριν από λίγο καιρό γινόταν σημείο αναφοράς στα κινηματογραφικά μας σαββατόβραδα.

Πλέον, βρίσκεσαι σε ένα αλσάκι περπατώντας και νιώθεις πως έχει όλο τον κόσμο στα πόδια σου. Πόσες φορές αυτές τις νύχτες του lockdown νιώθεις την ανάγκη για μια έξοδο τη νύχτα μαζί με φίλους, ακούγοντας μουσική... Αυτά τα μοναδικά παρεάκια σε σπίτια, που πολλές φορές κατέληγαν σε μικρά γλέντια. Όλα αυτά χάθηκαν και χάθηκαν τόσο ξαφνικά.

Ακόμα και ένα οικογενειακό τραπέζι ανάμεσα στα μέλη της ίδιας οικογένειας γίνεται “πασπαλισμένο” με δυνατές δόσεις φόβου. Παππουδογιαγιάδες που δεν αγκαλιάζουν πια τα εγγόνια τους. Ερωτευμένα ζευγάρια που φοβούνται να ζήσουν τον έρωτά τους. Ακόμα και νέα παιδιά που τρομάζουν να παίξουν στην αλάνα, γιατί σήμερα δεν επιτρέπεται. Όχι, δεν είναι δυνατόν να ζούμε αυτή την παρανοϊκή πραγματικότητα. Και όμως, τη ζούμε. Έγινε κομμάτι της καθημερινότητάς μας και παράλληλα δεν ξέρουμε πού είναι και η έξοδος από αυτή την κρίση.

Διχασμένες κοινωνίες με πολίτες που φοβούνται και πολίτες που δεν πιστεύουν τίποτα. Άνθρωποι στα χαρακώματα, βλέποντας τις επιχειρήσεις που εργάζονται να κατεβάζουν ρολά.

Όχι, είναι στιγμές που πιστεύω ότι το επόμενο πρωί, μετά από ένα παραγωγικό ύπνο, όλα θα είναι παρελθόν. Δυστυχώς ακόμα δεν είναι.

Ήρθε η ώρα να σκεφτούμε με σύνεση και κυρίως σεβασμό. Να σταματήσουμε να πιστεύουμε σε αυτές τις επικίνδυνες θεωρίες συνωμοσίας, που σε αυτή την πατρίδα σε όλη την ιστορία μας έβρισκαν τρόπο για να διχάσουν τη ζωή μας. Η μάχη στα νοσοκομεία είναι καθημερινή. Οι ώρες αγωνίας εφιαλτικές, και την ίδια στιγμή, εκεί ανάμεσά μας, οι ισοπεδωτές των πάντων.

Όλοι αυτοί που βολεύονται με εύκολες σκέψεις για να μην αναλάβουν καμία ευθύνη. Όλοι αυτοί που γεμίζουν τα social media με ύβρεις και σπόντες. Όχι, μάγκα μου, η έλλειψη της δικής σου ατομικής ευθύνης είναι μια ωρολογιακή βόμβα για τον διπλανό, τον απέναντι, την οικογένεια, τους φίλους, αλλά και εσένα τον ίδιο. Κουράστηκα να μετρώ αντιδράσεις, κουράστηκα να διαβάζω ύβρεις. Μα, πιο πολύ κουράστηκα που ανάμεσά μας υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ δεν είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί.

Δε θα πάρω θέση για τους σωστούς ή λάθος χειρισμούς της Πολιτείας. Θα πάρω όμως θέση στον βαθμό που μου αναλογεί, γιατί όλοι μαζί μπορούμε να κερδίσουμε ξανά όλα αυτά που χάσαμε. Όλα εκείνα που πολλές φορές ήταν βαρετά και καταλάβαμε όμως ότι τελικά ήταν τόσο συναρπαστικά.

Πώς μου έχει λείψει μια βόλτα στην ελευθερία...

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια