Μάνος Δασκαλάκης

Από την διπλωματία...στην απομόνωση

Τα ''παιχνίδια'' στην Μεσόγειο

Βλέπω να αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα μια ρητορική που έχει να κάνει με το κατά πόσο έτοιμη είναι η Ελλάδα να ανταποκριθεί σε ένα τουρκικό “κάλεσμα”, και αυτό σίγουρα μπορεί να μας πάει σε επικίνδυνα μονοπάτια όσον αφορά στην ίδια τη θέση της χώρας μας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η δική μου γνώμη - που αφορά μόνο εμένα, και το τονίζω - είναι ότι κάθε δημοκρατική χώρα που πρεσβεύει την ειρήνη πρέπει να είναι έτοιμη σε αυτό το “κάλεσμα”, όμως αυτό να μη γίνει αυτοσκοπός.

Η αλήθεια είναι ότι στην εξωτερική πολιτική αλλά και τη διπλωματία λογικές και απόψεις του τύπου “η αλήθεια δε χάνεται ποτέ” μάλλον δεν ισχύουν, μιας οι σύμμαχοί μας γνωρίζουν πολύ καλά αιώνες τώρα το παιχνίδι των Τούρκων. Αν εξαιρέσουμε λοιπόν τη Γαλλία, που και εκεί υποβόσκει μια σκοπιμότητα, όμως δεν αμφισβητώ τη στήριξή της, όλες οι υπόλοιπες χώρες του δυτικού τόξου κρατούν ίσες αποστάσεις - με τη λέξη “ίσες” μάλλον να μπαίνει σε εισαγωγικά...
Εδώ βεβαίως η Ελλάδα πρέπει να “τρέξει κατοστάρι” και μάλιστα να πείσει ακόμα και τους πιο δύσπιστους ότι το λεκτικό διαχρονικό παιχνίδι της Τουρκίας ίσως να μη μείνει εκεί, αλλά να το πάει και ένα βήμα παραπέρα. Η Τουρκία γνωρίζει τη διαπραγματευτική της δυναμική και αυτό είναι ίσως και το δυνατό της “όπλο”. Η γεωγραφική της θέση, ο δρόμος προς τη Μέση Ανατολή και την Ασία αλλά και οι κομβικές βάσεις των συμμάχων στη χώρα δεν μπορούν να μπουν στην άκρη σε καμία περίπτωση.
Δε θέλω να πιστεύω ότι η Ελλάδα αυτό δεν το γνωρίζει, και βεβαίως ούτε ότι πρέπει να πιεστεί από τη διαχρονική “λογική” ότι συνήθως μια μικρή χώρα υποχωρεί. Άλλωστε η ελληνική Ιστορία, γνωστή ανά τον κόσμο, δείχνει ότι όταν οι Έλληνες θέλουν και είναι κυρίως ενωμένοι μπορούν να κάνουν την υπέρβαση. Επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι, παρά τις δυσκολίες μας, είμαστε μια πολύ σοβαρή χώρα με πολιτικούς που δεν έχουν ως “όπλο” τον εθνικισμό - τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία - πρέπει να κατανοήσουμε ότι αυτό είναι και το δυνατό μας “όπλο”. Αυτό που μπορεί να μας κάνει πιο δυνατούς ακoλουθώντας τον ουσιαστικό δρόμο της διπλωματίας.
Ο διάλογος, η διαρκής ενημέρωση για τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματά μας αλλά και η θέση μας στο ΝΑΤΟ και κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση μάς δίνουν έναν άλλο αέρα, που μάλλον οι ίδιοι μας οι σύμμαχοι προσπαθούν να μας “κόψουν”. Αυτή τη φορά η σωστή πολιτική γραμμή και η ενότητα μπορούν να “κάμψουν” τις πολεμικές κραυγές της Τουρκίας και να την οδηγήσουν στην πραγματική απομόνωση... Και νομίζω ότι υπάρχει ο τρόπος... Φτάνει ως χώρα να το πιστέψουμε! Μόνο που τα βήματα πρέπει να είναι προσεκτικά, για να μην οδηγηθούμε εμείς από τη διπλωματία στην απομόνωση...

Σχόλια