Κική Τζωρτζακάκη

Από το «καλό παιδί»  στον «καλό γονιό»

Ο «καλός» γονιός ίσως επειδή μεγάλωσε μέσα σε σκληρές συνθήκες και γνώρισε την ανέχεια και την ταλαιπωρία, μόλις αποχτήσει παιδί αισθάνεται υποχρεωμένος να το μεγαλώσει σαν πριγκιπόπουλο. Αυτομάτως θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία του μικρού αφεντικού. Δεν αισθάνεται γονιός με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή την ιδιότητα, αλλά υπηρέτης. Πάνω στη βάση υπηρέτη- αφέντη οργανώνει τη σχέση με το παιδί του.

Το παιδί με τη σειρά του αξιοποιώντας τη γλώσσα του σώματος και τη γλώσσα της διαίσθησης αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και αναλόγως καθορίζει τη στάση του. Αφού ο ενήλικος, ο γονιός, δεν θέτει κανένα όριο και κανέναν κανόνα, αφού είναι έτοιμος να δεχτεί κάθε είδους ταλαιπωρία και κάθε μορφής παράλογη και απαιτητική συμπεριφορά, τι περιμένουμε να κάνει ο μικρός αφέντης; Να δείξει μεγαλοψυχία, κατανόηση, ευγνωμοσύνη; Όχι βέβαια.

 

 Ο γονιός με κύρος

Κύρος δεν έχει ο γονιός που κάνει τον σπουδαίο και τον αυστηρό, αλλά εκείνος που έχει κατασταλαγμένες γνώμες, που δέχεται ότι δεν τα ξέρει όλα και όταν χρειαστεί δεν διστάζει να ζητήσει συγγνώμη από το παιδί του. Προσπαθεί να είναι σταθερά ήρεμος, για να έχει την τη δυνατότητα να πείσει το παιδί για τις απόψεις του και τις καλές του προθέσεις. Όποιος γονιός προσπαθεί να επιβληθεί στο παιδί  και να το χειραγωγήσει με φωνές, ύβρεις, απειλές ή καλοπιάσματα, δωροδοκίες και υποσχέσεις, έχει εκ των προτέρων χάσει το παιχνίδι.

Από το βιβλίο «Μαμά κόψε το κήρυγμα(κι εσύ μπαμπά επίσης)» Α΄τόμος, Σταθερότητα και καλοσύνη, Εκδ. Καλέντης

Σχόλια