Κατερίνα Σαλαπάτα

Βουλιάζουν...

Λέσβος, Χίος. Οι κάτοικοι ζητούν απεγνωσμένα χείρα βοήθειας. Ποιος να τους τη δώσει;

Όλοι εγκλωβισμένοι. Νησιώτες. Πρόσφυγες. Κυβέρνηση. Αυτοδιοίκηση.

Όπως είναι προφανές οι περιοχές με το μικρότερο πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση θα την πληρώσουν.

Η αίσθηση ότι προχωρούν λύσεις ερήμην των τοπικών κοινωνιών δεν βοηθά την κατάσταση.

Η Κρήτη μέσα στο πλάνο της αποσυμφόρησης .Θα προχωρήσει; Και αν ναι πως;

Η αυτοδιοίκηση  ισχυρίζεται ότι έχει πρόταση και διαθέτει μαζί και εμπειρία. Η κυβέρνηση όμως ακούει; Συζητάει; Βουλοκέρι μου μυρίζει.

Όπως αποδείχθηκε τα ξημερώματα της Τρίτης η κυβέρνηση αγνοεί την αυτοδιοίκηση. Κι αν το έκανε για νησιά που έχουν επιφορτιστεί  με μεγαλύτερο βάρος από αυτό που τους αναλογεί με βάση την έκταση και τον πληθυσμό τους και με τις ροές να συνεχίζονται τότε τι θα την εμποδίσει να αγνοήσει και τις προθέσεις και άλλων αυτοδιοικητικών και να επιβάλλει το δικό της μοντέλο «αποθήκης ψυχών» με έναν μηχανισμό που μπάζει από παντού, οικοδομημένο πάνω σε σαθρά θεμέλια;

Όχι μόνο στην Κρήτη αλλά και σε άλλες περιοχές της χώρας.

Η ιστορία των τελευταίων πέντε ετών όμως μας διδάσκει πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Ότι οι κατά καιρούς κυβερνήσεις (είτε κόκκινες είτε γαλάζιες) βαδίζουν ΑΝΕΥ ΣΧΕΔΙΟΥ. Αγνοούν δηλαδή το «ΚΛΕΙΔΙ» της υπόθεσης. Το βασικό και το αυτονόητο. Αυτό που φωνάζουν εδώ και χρόνια  ειδικοί αναλυτές και καθηγητές.

Η νυν κυβέρνηση ήθελε εξ αρχής όπως αποδείχθηκε να επιβάλλει την κατασκευή κλειστών – δομών για τους πρόσφυγες. Θέλει να φτιάξει φυλακές - στρατόπεδα. Τέλος.

Έχουμε αποφασίσει να «κάψουμε» τα νησιά του Αιγαίου προς όφελος άλλων περιοχών; Αναρωτιούνται κάποιοι.

Όλοι στηρίζουμε τους νησιώτες. Σαφέστατα. Αλλά μέχρι εκεί. Μπορούμε να τους καταλάβουμε; Πλήρως; Όχι  φυσικά. Εκείνοι το ζουν στο πετσί τους. Για όλους τους υπόλοιπους που δεν ξέρουμε τι μας περιμένει το "manual" αγνοείται... Το έχουμε ξαναπεί και θα το ξαναπούμε. Ουδείς επιθυμεί να ζει μεσοτοιχία με  αυτοσχέδιες «Μόριες». Στο τέλος όμως έτσι όπως πάει ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΙΟ θα βάλουμε σε κλειστές δομές τους νησιώτες που δοκιμάζονται όσο κανένας άλλος.

Υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν πρέπει να παραβλέπουμε. Η επαναλαμβανόμενη συζήτηση στον δημόσιο λόγο για κλειστά κέντρα, πλωτά φράγματα και επιστροφές, «δηλητηριάζει» την ελληνική κοινή γνώμη (σε κάποιες περιπτώσεις) , με έναν τρόπο τοξικό και επικίνδυνο σε μια συγκυρία μάλιστα όπου τα ξενόφοβα περιστατικά αναδύονται. Τα θρέφει η ανυπαρξία σχεδιασμού. Τα θρέφει η πολιτική αναλγησία. Κράτος σε κατάσταση... διαλογισμού.

Και ΔΕΝ αναφέρομαι στους πολίτες της Χίου, της Λέσβου, της Σάμου και της Κω .

Εκείνοι βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του μεγαλύτερου κινήματος ανθρωπισμού στη σύγχρονη εποχή. Τους εγκλώβισαν προεκλογικά πουλώντας τους φύκια για μεταξωτές κορδέλες και τώρα βουλιάζουν…στο αδιέξοδο, στην απελπισία…

Σχόλια