Γιώτα Αρχοντάκη

Γιατί να επιλέξεις το θάνατο;

Σταμάτα να τρέχεις. Σταμάτα να μη βάζεις κράνος ή ζώνη ασφαλείας. Σταμάτα να περνάς με κόκκινο το φανάρι, γκαζώνοντας όταν βλέπεις από χιλιόμετρα το πορτοκαλί χρώμα. Σταμάτα να πίνεις και μετά να πιάνεις το τιμόνι. Σταμάτα να παραβλέπεις τις πινακίδες που βλέπεις στον δρόμο. Σταμάτα να προσπερνάς από σημεία που δεν επιτρέπεται κάτι τέτοιο. Σταμάτα να νομίζεις ότι είσαι ατρόμητος. Σταμάτα. Απλά σταμάτα. Σταμάτα.

Ξέρεις, είναι τρομακτικό κάθε φορά να μαθαίνω για ένα τροχαίο δυστύχημα και να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου.

Εμείς, ως δημοσιογράφοι, πολλές φορές μαθαίνουμε από πρώτο χέρι πώς έγινε ένα τροχαίο, κάτω από ποιες συνθήκες, ποιος έφταιγε κατά πάσα πιθανότητα και άλλες λεπτομέρειες που δε “βλέπουν” πάντα το φως της δημοσιότητας για λόγους δεοντολογίας. Λεπτομέρειες και λόγια, όμως, που χαράσσονται στο μυαλό μόλις αφήσουμε πίσω τη δημοσιογραφική μας ταυτότητα και κάτσουμε στον καναπέ του σπιτιού μας.

Σε λίγους μήνες θα κλείσω τέσσερα χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά και μου έχουν μείνει ανεξίτηλα λέξεις, καταστάσεις, φωνές και σκέψεις που έχουν μοιραστεί μαζί μου άνθρωποι οι οποίοι βιώνουν απίστευτο πόνο. Και ένας από αυτούς τους πόνους είναι να χάνεις έναν άνθρωπο από τροχαίο. Κάθε φορά, λοιπόν, που πληροφορούμαι για ένα θάνατο, φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως τον γνωρίζω. Μήπως γνωρίζω τη μάνα του...

Ίσως φταίει που, όταν ήμουν στο Λύκειο, έχασα έναν συμμαθητή, έναν φίλο από τροχαίο δυστύχημα. Τον Πολύβιο. Είχα δει τον πόνο στα μάτια της οικογένειάς του. Έχασαν το παιδί τους. Η ζωή δεν τα έφερε με την κανονική ροή που επιθυμούμε να γίνεται.

Και δεν είναι οι μόνοι γονείς που έχασαν το παιδί τους ξαφνικά.

Πριν τρέξεις λοιπόν, σκέψου ποιους μπορεί να αφήσεις πίσω. Ποιοι θα έρθουν στα συντρίμμια του αυτοκινήτου σου για να αντικρίσουν κάτι που θα τους “μαχαιρώσει”. Σκέψου ποιοι μπορεί να χάσουν τη ζωή τους εξαιτίας σου και χωρίς να φταίνε. Σκέψου πόσες τύψεις θα νιώθεις αν μείνεις πίσω και κάποιος άλλος παλεύει για τη ζωή του ή τη χάσει.

Σκέψου τη μαμά σου και τον μπαμπά σου. Σκέψου τα αδέρφια σου. Την κοπέλα ή το αγόρι σου. Τους φίλους σου. Μην τους κάνεις να κλάψουν.

Επίλεξε τη ζωή σου!

Να κάνεις χαλαρά τις βόλτες σου. Να πηγαίνεις από τη Σητεία μέχρι τα Χανιά με χαμηλή ταχύτητα, με τα μάτια σου δεκατέσσερα και να απολαμβάνεις τον καφέ σου, το φαγητό σου μαζί με παρέα λίγα χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου. Να κάνεις οικογένεια. Να ερωτευτείς, να αγαπήσεις, να φας στα οικογενειακά τραπέζια, να τσακωθείς με τους γονείς σου ή με τη γυναίκα σου που σε πρήζει να μη βγαίνεις έξω χωρίς μπουφάν.

Έχεις τόσα (άυλα) πράγματα να απολαύσεις. Γιατί να πεθάνεις;

Σχόλια