Γιώργος Σαχίνης

Ώ υπερφίαλε Ερντογάν! (Μέρος 2ο)

Η πρώτη τακτική νίκη των Τούρκων εξεγερμένων; Η μήπως η πρώτη τακτική αναδίπλωση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που αφήνει να φανούν, έστω σε επίπεδο πολιτικού θεάματος, κάποιες κυβερνητικές υποχωρήσεις, στοχεύοντας στην ανασύνταξη; Ερχεται άραγε νέο πολιτικό επεισόδιο στη χώρα στο στυλ "Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται", αλα Τούρκα;



Της Ντίνας Βαγενά

Ουδείς γνωρίζει και μπορεί να προβλέψει με, σχετική έστω, ασφάλεια. Με δεδομένο, ότι η πρωτόγνωρη πολιτική πραγματικότητα στην Τουρκία, ύστερα από την πανεθνική εξέγερση που έκτοτε πυροδότησε η αγριότατη αστυνομική καταστολή των ακτιβιστών του OccupyGezi στην Πλατεία Ταξίμ στις 31 Μαΐου, πλέει πλέον σε αχαρτογράφητα νερά. Πέρα δε από το αρχικό μούδιασμα αμηχανίας ΝΑΤΟϊκών συμμάχων της Αγκυρας όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γερμανία (αλλά και, τηρουμένων των αναλογιών, της τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά στην Ελλάδα), καθώς και τη διεθνή κατακραυγή για την απάνθρωπα δυσανάλογη βία των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας, ίσως το "κλειδί" των όποιων μελλοντικών εξελίξεων στην Τουρκία να βρίσκεται στο εξής: Οτι, παγκοσμίως, έστω και σε ακαδημαϊκό (ακόμα) επίπεδο, συστηματοποιείται πιά εντόνως και ποικιλοτρόπως η επιχειρηματολογία της αμφισβήτησης της συμβατότητας Δημοκρατίας και Ισλάμ.

Πάντως, ώρες μόλις μετά την προσγείωση του πρωθυπουργικού αεροσκάφους στο αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης τις μικρές ώρες της Παρασκευής 7 Ιουνίου, δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων Zaman και Hurriet άφηναν εμμέσως να φανεί ότι ο Ταγίπ έχει μάλλον αρχίσει τα ...παζαρλίκια: Σε ομιλία του στη διάρκεια ημερίδας για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας που είχε οργανώσει στην Πόλη το τουρκικό Υπουργείο Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, ο Τούρκος πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ότι δεν ισχύουν τα σχέδια για την ανέγερση εμπορικού κέντρου στο Πάρκο Γκεζί της Πλατείας Ταξίμ, "επειδή δεν φθάνουν τα τετραγωνικά". Επέμενε όμως να χτιστεί εκεί αντίγραφο των οθωμανικών Στρατώνων Πυροβολικού Χαλίλ Πασά: "Μπορούμε -είπε- να κατασκευάσουμε ένα μουσείο της πόλης και μία έκταση με πράσινο πολύ καλύτερη από το σημερινό πάρκο. Να χτίσουμε επίσης μία όπερα στη θέση του Πολιτιστικού Κέντρου Ατατούρκ".

Αλλά, ούτε λίγο ούτε πολύ, ζήτησε ρέστα και από τους ίδιους τους ισχυρότερους πολιτικούς του συμμάχους, τους Αμερικανούς: "Εκείνοι -είπε- που επιδιώκουν να μας νουθετήσουν, τί έκαναν κατά τα γεγονότα της Wall Street; Δακρυγόνα, θάνατοι 17 ανθρώπων συνέβησαν εκεί". Και, αμέσως, έφαγε προσβλητική διάψευση για τα λεγόμενά του από ανακοίνωση μέσω του επίσημου λογαριασμού στο Twitter της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αγκυρα που αρνήθηκε κατηγορηματικά πως 17 Αμερικανοί είχαν πέσει θύματα αστυνομικής βίας στη διάρκεια των συγκεντρώσεων του Occupy Wall Street.

Δημοσιεύτηκε επίσης ότι το τουρκικό κοινοβούλιο "ανέστειλε επ΄ αόριστον τη συζήτηση νομοσχεδίου για την εκμετάλλευση πάρκων και ελεύθερων χώρων, που άνοιγε το δρόμο σε οικοδομική δραστηριότητα ακόμα και μέσα σε εθνικούς δρυμούς, όπως το Δάσος του Βελιγραδίου, δυτικά της Κωνσταντινούπολης. Το νομοσχέδιο (είχε κατατεθεί προς συζήτηση πέρσι χωρίς η κυβέρνηση Ερντογάν να καταδεχτεί καν να ακούσει τα επιχειρήματα των αντιτιθέμενων δεκάδων περιβαλλοντικών οργανώσεων) προβλέπει, μεταξύ άλλων, αποκλειστική αρμοδιότητα το υπουργείου Δασών και Υδάτων να αποφασίζει για την προστασία των δασικών εκτάσεων, ενώ δίνει τη δυνατότητα κατασκευής εργοστασίων, ξενοδοχείων και συγκροτημάτων κατοικιών πάνω στον αιγιαλό.

Ηταν παραπάνω από εμφανής η επιδίωξη του Ερντογάν, από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα της επιστροφής του από την τετραήμερη περιοδεία του στη Βόρεια Αφρική, να επιδείξει ότι το πολιτικό του πρεστίζ παραμένει αλώβητο. Πρώτα-πρώτα να το δει το πλήθος των οπαδών του κόμματός του (κάπου 10.000 τους υπολόγισαν τα τουρκικά ΜΜΕ) που τον υποδέχτηκαν ενθουσιωδώς στο αεροδρόμιο. Αλλά, κυρίως, να το δει όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Μέσα και έξω από την Τουρκία.

Αφού επί μέρες ανεβοκατέβαζε με απανωτές δημόσιες δηλώσεις του τους διαδηλωτές "πλιατσικολόγους, τρομοκράτες και ενεργούμενα ξένων δυνάμεων", αρνούμενος αλαζονικά να αναθεωρήσει οτιδήποτε σχετικό με τον τρόπο ερμηνείας και αντιμετώπισης ενός καθόλα εναντίον του κινήματος, επιστρέφοντας ...διέταξε να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις αμέσως. Και μάλλον είχε τοποθετήσει τον εαυτό του στη χορεία όσων μιλούν σε απευθείας γραμμή με το Θεό,τη στιγμή που διακήρυξε πως "Ουδεμία άλλη δύναμη από τον Αλλάχ μπορεί να ανακόψει την άνοδο της Τουρκίας!", προκαλώντας ξέφρενους αλλαλαγμούς από τους οπαδούς του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Μπορεί δε να προέτρεψε τους πιστούς του "να πάνε στα σπίτια τους, επειδή δεν είναι σαν εκείνους που βαράνε κατσαρολικά στους δρόμους" και να μην πάνε να "τσακίσουν εκείνους στην Ταξίμ" όπως απειλούσαν συνθηματολογώντας, αλλά τη βαθύτατη και εκτεινόμενη πολιτικοκοινωνική πόλωση στη χώρα του δεν μπορεί να την ανακόψει.

Ούτε μπορεί να αγνοήσει τις απανωτές βουτιές στο χρηματιστήριο που κατρακύλησε κατά 8,9% ούτε τα διαφυγόντα κεφάλαια που, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, έφθασαν το 1 δισ δολλάρια στη διάρκεια όλης της περασμένης εβδομάδας: Κατάσταση που, φυσικά ανησυχεί δεόντως όσους προσβλέπουν στα νούμερα του "τούρμπο καπιταλισμού" της οικονομικής πολιτικής των τριών συνεχών κυβερνήσεων Ερντογάν. Σκόπιμη η αναφορά εδώ κάποιων άλλων επίσημων στοιχείων που, με σαφή συγκυριακή σκοπιμότητα δημοσιοποίησε την Πέμπτη 6 του μηνός το τουρκικό υπουργείο Οικογενειακών και Κοινωνικών Υποθέσεων: Το ένα τρίτο περίπου του πληθυσμού της χώρας, 23,6 εκατομμύρια άνθρωποι είναι φτωχοί ή άποροι, ενώ πάνω από 6,3 εκατομμύρια επιβιώνουν μόνο χάρη σε κρατικά βοηθήματα. Η δημοσιοποίηση συνδιάζεται με την υπογράμμιση ότι το ποσοστό των Τούρκων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας μειώθηκε στο 0,48% το 2009 από 1,35% το 2002 -χρονιά κατά την οποία ανέβηκε στην εξουσία το ΑΚΡ.

Επιεικώς ...μικτά συναισθήματα έχει προκαλέσει και στον Αραβικό Κόσμο το κύμα της εξέγερσης εναντίον του Ερντογάν. Ο ίδιος, πέρα από την τρέχουσα εμπλοκή της χώρας του στον εμφύλιο της Συρίας, φρόντισε να προβάλει εμπράκτως την Τουρκία ως ισχυρή ομόθρησκη χώρα, άκρως υποστηρικτική των εξεγέρσεων αυτού που ονομάστηκε Αραβική Ανοιξη. Σε επίπεδο ηγεσιών δε, πήρε και ο ίδιος μία γεύση των συγκεκριμένων συναισθημάτων κατά την περιοδεία του σε τρεις από τις χώρες του Μαγκρέμπ, ενώ κορυφωνόταν η αναταραχή στην Τουρκία. Στο Μαρόκο, δεν έγινε δεκτός από τον βασιλιά Μωχάμεντ VI που "έλειπε από τη χώρα". Στην Αλγερία που έκανε μπίζνες και με τη θεμελίωση μίας μονάδας επεξεργασίας χάλυβα, τον έκαναν επίτιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου του Αλγερίου. Αλλά στην Τυνησία, την χώρα όπου ξέσπασε η πρώτη αραβική εξέγερση, ναι μεν έγινε δεκτός με όλες τις τιμές από την πολιτειακή ηγεσία του ισλαμιστικού Ενάχντα (διακηρυγμένα αδελφού κόμματος του ΑΚΡ). Αλλά, έστω μόλις λίγες εκατοντάδες, διαδηλωτές της Αριστερής τυνησιακής αντιπολίτευσης φώναξαν και στον Ερντογάν "Degage!..." (Δίνε του!) όπως είχαν φωνάξει και στον έκπτωτο δικτάτορα Ζινε ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι, αλλά και στους σημερινούς ισλαμιστές κυβερνώντες της χώρας τους που τους κατηγορούν για εξισλαμισμό της επανάστασής τους.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια