Γιώργος Μιμίκος

Ο γιος του Μίλτου, το "ξεμάτιασμα" του Μύρωνα, τα παπούτσια του Σάββα και ο παπάς από τον Άγιο Θωμά...

Τελικά και η «σκηνή» τους άντεξε στον ΟΦΗ το χθεσινό βράδυ στο «Κηποθέατρο Νίκος Καζαντζάκης»  του Ηρακλείου και στο χειροκρότημα φάνηκε...

Ήταν παρατεταμένο με τους προσκεκλημένους θεατές να σηκώνονται όρθιοι για να δώσουν τα εύσημα τόσο στους παραγωγούς αυτής της όμορφης «δουλειάς» του «Ήτανε μια φορά» αλλά και στους πρωταγωνιστές που βέβαια 34 χρόνια πριν πρωταγωνιστήσουν…ως άλλοι ηθοποιοί, είχαν πρωταγωνιστήσει στον φυσικό τους χώρο για να επιστρέψει ο ΟΦΗ στην Κρήτη από αυτό το καλοκαιρινό ταξίδι στην πρωτεύουσα με το μοναδικό ελληνικό τρόπαιο της ιστορίας του στις αποσκευές του!

Έστω κι αν…έλειπαν τα γάντια του Μύρωνα Σηφάκη καθώς ο «ήρωας του τελικού» δεν είχε ξεχάσει τον πιτσιρικά που του τα ζήτησε λίγο πριν ο ίδιος ετοιμαστεί να μπει…και να βγει θριαμβευτής από τη «ρώσικη ρουλέτα»! Ένας πιτσιρικάς που δεν ξέρουμε αν ήταν ΟΦΗ-ίσως να μην το μάθουμε ποτέ-αλλά σίγουρα εκείνο το βράδυ αισθάνθηκε… «ένας μικρός Σηφάκης»!

Και αφού γράψαμε την ιστορία για το παιδί που…έγινε το βράδυ του τελικού «κοπέλι» θα γράψουμε για τις 4 στιγμές που μας έμειναν από το βράδυ της 21ης Ιουνίου του τρέχοντος έτους, 34 χρόνια μετά από το 1987. Από τη χρονιά του πρώτου και αξέχαστου «Ευρωμπάσκετ» και του πρώτου και μοναδικού Κυπέλλου Ελλάδος του ΟΦΗ: Σε έναν Ιούνιο που όμως μάθαμε ή αν προτιμάτε, θυμηθήκαμε χθες, ήταν από τους πλέον «καυτούς» με καύσωνες που έφεραν δυστυχώς και αρκετές απώλειες ανθρώπινων ζωών! Γιατί η ζωή είναι στιγμές, είναι στιγμές που ζεις, στιγμές που... σε ζουν αλλά και στιγμές που μπορούν να κόψουν το νήμα, με δυο διαφορετικές έννοιες…

Η αγκαλιά του Μύρωνα στον γιο του Μίλτου: Η πρώτη στιγμή της βραδιάς που όποιος την αντιλήφθηκε θα παρακολούθησε βουρκωμένος τη συνέχεια προέκυψε από τη συνάντηση του Μύρωνα Σηφάκη με τον γιο του αείμνηστου Μίλτου Ανδρεανίδη, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της προβολής του ντοκιμαντέρ και λίγο πριν ο Μύρος αλλά και ο γιος του συμπαίκτη του και καλύτερου του φίλου που δεν είναι πια εδώ, πάρουν τα συμβολικά δώρα που για τους ποδοσφαιριστές της ομάδας του 1987 έμοιαζαν με αγαλματάκια που είχαν τις φανέλες με τα ονόματά τους! Ο Μύρωνας Σηφάκης αγκάλιασε σφιχτά τον γιο του Μίλτου και δεν τον άφηνε αφού δεν μπορούσε την ίδια στιγμή να αγκαλιάσει εκείνο τον ψηλόλιγνο Πόντιο από το Κιλκίς που έβλεπε ωστόσο όσα διαδραματίζονταν από ψηλά!

Και όσο κράτησε αυτή η αγκαλιά και οι δύο έμοιαζαν σαν να μην έχουν αίσθηση του τι γίνεται γύρω τους!

Η προσευχή του Μύρωνα Σηφάκη:  «Στα πέναλτι έλεγα μια προσευχή που μου είχε μάθει η μητέρα μου που είχε φύγει από τη ζωή! Ήταν σαν ξεμάτιασμα. Πριν εκτελέσουν γυρνούσα 

την πλάτη, μετρούσα και όταν ολοκλήρωνα τα λόγια έπεφτα και από την αντίστοιχη γωνιά», είπε ο Μύρωνας Σηφάκης. Και δεν χρειάζονται άλλα σχόλια…

Τα παπούτσια του Κωφίδη: Στο ντοκιμαντέρ ο Γιάννης Σαμαράς έκανε την αποκάλυψη πως ξέροντας ότι ο φιλος του (από τότε) και αντίπαλος Σάββας Κωφίδης είχε ένα θέμα με τα παπούτσια του! Λίγο πριν τον τελικό μπήκε στα αποδυτήρια του Ηρακλή(!) και έδωσε στον Κωφίδη ένα ζευγάρι καινούργια παπούτσια! Οι παίκτες του Γηραιού «κόλλησαν» αλλά ο Σάββας πέτυχε με αυτά τα παπούτσια το γκολ του Ηρακλή…

Ο παπάς του φίλησε το χέρι: «Μετά τον τελικό βρέθηκα λόγω του επαγγέλματός μου στο χωριό, τον Άγιο Θωμά. Όταν με είδε ο ιερέας της ενορίας μου φίλησε το χέρι»! Ήταν μια ατάκα του Γιάννη Παπαματθαιάκη που έμεινε: Δάκρυσε και χθες, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν ο μόνος…

Πηγή φωτογραφίας: INTIME

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Σχόλια