Φιλία Σαριδάκη

Πόλεμος στη Συρία: Πιο αδιάφορος... πεθαίνεις!

Όταν το δάκρυ ενός παιδιού δεν σε «αγγίζει» πια

Μανάδες χάνουν τα παιδιά τους, δεν θα ξαναδούν ποτέ τα αδέρφια, τους συγγενείς τους. Άνθρωποι ξεσπιτώνονται και όλο τους το βιός γίνεται «θρύψαλα» μέσα σε δευτερόλεπτα. Τα όνειρα «έσβησαν» όπως και τα χαμόγελα. Η δική τους πατρίδα γίνεται μια χώρα ξένη και ο ίδιοι ξένοι σε μια άλλη χώρα…

Ο πόλεμος στη Συρία είναι τόσο κοντά και τόσο μακριά μας… Αλλά ο ανθρώπινος πόνος δεν μας «αγγίζει» πια. Μπροστά στις οθόνες μας παρακολουθούμε το δράμα ενός λαού που δείχνει να μην μας αφορά. Αν ήταν όμως τα δικά μας παιδιά, τα δικά μας αδέρφια, το δικό μας βιός, η δική μας πατρίδα θα φωνάζαμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας ότι «χάνονται άμαχοι, ο πόλεμος αυτός είναι άδικος και κάθε πόλεμος είναι άδικος»…

Μόνο που είναι ο κουρδικός λαός που βομβαρδίζεται. Αρά βουλιάζουμε και πάλι αναπαυτικά στον καναπέ μας. Από το δελτίο θα περάσουν και πάλι οι ακατανόητες δηλώσεις Τραμπ και η ακόμη πιο ακατανόητη πολιτική του, οι «παγωμένοι» ηγέτες που αρέσκονται στα λόγια αλλά χωλαίνουν στις πράξεις, ο Ερντογάν που επιθυμεί να απαλλαγεί από τα εκατομμύρια Κούρδων προσφύγων και τον PKK και η Συρία που βρίσκεται και πάλι στο «μάτι» ενός κύκλου αίματος. Και εν τέλει με μερικές κυρώσεις ξεμπερδέψαμε μην μας πούνε και αδιάφορους. Προπαγάνδα, διπλωματία, πόλεμος και πλούσιο παρασκήνιο που ίσως δεν μάθουμε ποτέ.

Ένα συνονθύλευμα πολιτικής παρωδίας και «μαύρης» κωμωδίας που παρακολουθούμε καθημερινά…

Και τίποτα δεν αλλάζει αν δεν ακούσουμε τη φωνή της συνείδησής μας .

Αυτή ξέρει καλύτερα και κάνει σπάνια λάθη…

 

Σχόλια